Ok, ik heb eigenlijk een blogpauze, maar je zult altijd zien, dan begint de inspiratie weer te komen. Wat ik vandaag meemaakte wil ik toch even met jullie delen.

Dat ik soms een beetje verstrooid kan zijn en dan champignons wil bakken in azijn of nog erger mijn auto op slot doe terwijl de sleutel op de achterbank ligt, dat is algemeen bekend. Ik schaam mij er ook niet voor al maak ik het mezelf niet altijd makkelijk. Vandaag overkwam mij weer iets bijzonder, deze keer met een spannende ontknoping.

Voor mijn werk ging ik vandaag met de trein naar Utrecht. Vanwege het slechte weer ging ik eerst met de bus naar station Alkmaar om van daar verder te reizen naar Utrecht. Op het station in Alkmaar haalde ik bij de kiosk nog op mijn gemak een beker cappucino en een flesje water.

Ik stapte in en begon in mijn krantje te lezen. De trein vertrok en bij het eerstvolgende station schoot mij opeens te binnen dat ik vergeten was een kaartje te kopen. Heel stom, maar ik had er gewoon geen moment aan gedacht. Maar nu, wat zal ik doen? Het risico op een boete nemen of zo snel mogelijk uitstappen en een kaartje kopen.

Ik besloot te wachten tot Amsterdam. Daar staat de trein wat langer stil en kon ik, met een beetje mazzel, weer in dezelfde trein stappen en op tijd in Utrecht arriveren. De trein reed tergend langzaam en ik werd steeds zenuwachtiger. En natuurlijk, nog voor station Zaandam, kwamen er twee conducteurs de coupé binnen. Ik zat, met twee andere vrouwen, in een gedeelte voor vier personen. Deze dames lieten netjes hun kaartje zien.

Omdat ik me geen houding wist te geven pakte ik ook mijn portemonnee en begon erin te rommelen. Ik wilde net toegeven dat ik geen kaartje had toen de andere conducteur tegen "mijn" conducteur zei dat hij naar beneden ging om te bellen. Ze wisselden een aantal woorden met elkaar en toen liep de conducteur door naar de volgende bankjes. Hij dacht duidelijk dat hij ook mijn kaartje al gezien had. Ik haalde opgelucht adem. De dame tegenover mij had, aan de blik in haar ogen te zien, door dat ik helemaal geen plaatsbewijs had. Ook zij hield haar mond en ik las verder in mijn krantje.

In Amsterdam ben ik toch maar een kaartje gaan halen. Ik wilde niet het risico lopen om nog een keer gecontroleerd te worden. Helaas haalde ik de trein niet meer en rennend op de trap (omhoog) viel ik ook nog eens. De blauwe plek op mijn scheenbeen was waarschijnlijk mijn straf voor het rijden zonder plaatsbewijs en het missen van de trein ook. Toch heb ik dat liever dan een fikse bekeuring.

Volgend artikel in dit blog

5reacties