Het blog van de Volkskrant is een van de mooiste mediaconcepten van de afgelopen jaren.

Waarom?
1. De rat race om de bovenste plaatsen (de zichtbare plaatsen), mogelijk gemaakt door eeuwigdurend stemgedrag (middels aanbevelingen en het plaatsen van reacties).
2. De constante interactie tussen blogs, veroorzaakt door de aangegane strijd en de resultaten van het stemgedrag plus het voortdurend elkaar ontmoeten in de makkelijk bereikbare reactieruimtes.
3. De afwezigheid van overdreven redactie-ingrijpen; de redactie treedt pas op als aangesloten bloggers vragen om handhaving van de geldende regels.

Een bijna ‘anarchistisch’ blog. Het zaait, het oogst, en plukt de vruchten.

Dat die vruchten ook wrang kunnen zijn is een mooie afspiegeling van de manier waarop wij (mensen) met elkaar omgaan. Zet twee mensen bij elkaar en vroeg of laat wordt met rotte appelen gesmeten.

Is dat erg?
Ja. Maar onvermijdelijk.
En het is noodzakelijk die tekortkoming van ‘de mens’ te laten zien.

Sommige bloggers pleiten voor strengere regels (‘zodat alles altijd gezellig blijft; de ‘boefjes’ worden uitgesloten’). Sommigen pleiten voor een selectief aannamebeleid (‘dan voorkom je al die ellende’). Er zijn ook bloggers die ervoor pleiten de regels die gebruikers vooraf onderschrijven, af te schaffen (‘echte vrijheid is verdwalen’). En er zijn er die menen dat een team van redacteuren dag en nacht moet klaarstaan om elk log, elke reactie te toetsen aan de onderschreven regeltjes (‘er mag niets fout gaan’).

Ik vind zoals het nu is, precies goed. Het aannamebeleid is open, er is plaats voor eigen initiatief, bloggers mogen de grens opzoeken van de onderschreven regels. Ik spreek over het systeem, niet over de uitspraken van de steeds wisselende rechters betreffende ‘lastige’ gevallen.

Als er dan toch toetsing moet zijn, laat die toetsing dan kwaliteit hebben en zich baseren op door bijna iedereen geaccepteerde ethische beginselen. Laat die toetsing precies geformuleerd zijn, zorgvuldig overwogen.

Inherent aan het systeem is dat een ‘buurt’ ontstaat. De voordelen: het is vaak gezellig, de kroeg is altijd open, er zijn buurtwinkeltjes, er is saamhorigheid, iedereen is in de buurt en aanspreekbaar.

Het systeem heeft ook nadelen: jaloezie, straatrumoer, ingeslagen ruiten, weggepeste buren, en ineens zijn de straten leeg. Van tijd tot tijd is deze blogbuurt volledig in zichzelf gekeerd. De buitenwereld lijkt even niet te bestaan.

Toch is dat nu net wat het Volksblog zo interessant maakt. Het is de maatschappij in een notendop. Niet helemaal natuurlijk (niet iedereen is in staat een paar zinnen te schrijven in aanvaardbaar Nederlands), maar wel in essentie: alles wat op het Volksblog gebeurt, vindt daarbuiten in het groot plaats. De woede, de hoopvolle gedachte, de apathie, het chagrijn, het enthousiasme, het idealisme. Je vindt er dezelfde passie, dezelfde angst, dezelfde vrijheidsdrang, dezelfde benepenheid, dezelfde afgunst, dezelfde vreugde als in het leven van alledag.

Het grote verschil met andere blogs: op het Volksblog vindt klontering plaats, er ontstaan wisselende groepen; die groepen communiceren met andere groepen, die groepen vallen uiteen, die groepen worden groot en slinken dan weer.
Dat is niet ongevaarlijk (de vlam kan zomaar in de pan slaan), maar wel een afspiegeling van hoe het ‘daarbuiten’ is. Door die klontering van individuen tot bloggersgroepjes ontstaat een maatschappij in het klein.

Een tweede verschil ligt in de korte communicatielijnen die het Volksblog biedt. De zichtbaren in de buurt zijn makkelijk bereikbaar. Wellicht is het zinnig aan een systeem te werken waarin ook de ‘onzichtbaren’ wat meer aandacht kunnen krijgen.

Het blog van de Volkskrant is volstrekt uniek in de wereld en toont een locaal (in dit geval Nederlands getint) perspectief op de wereld. Het is een mooi concept. Het zou ongelofelijk dom zijn om een dergelijk concept om zeep te helpen.

In plaats van het Volksblog te negeren (en eventueel op te heffen) zou de Persgroep dit unieke idee moeten omhelzen. Ze zouden het Volksblog maximale prioriteit moeten geven en de impulsen die er vandaan komen serieus moeten nemen.

Wat daarvoor nodig is: de aanname dat de mindere prettige kanten van de mens er bij horen.
Wat nodig is: het besef dat deze samenleving vraagt om de grootst mogelijke openheid.
Wat nodig is: erkennen dat er een tijdperk is aangebroken waarin men zal moeten kiezen tussen exclusiviteit (in de praktijk: uitsluiting van etterbakken, om welke reden dan ook) en inclusiviteit (iedereen doet er toe, iedereen doet mee).

Wat nodig is, is lef. Tegen de stroom in als het moet.

Ook een bedrijf als de Persgroep zal vroeg af laat het roer moeten omgooien en overgaan op een ecologische bedrijfsvoering: iedereen doet er toe, elk individu is een schakel in het geheel. Het gaat om het vinden van de juiste balans tussen ruimte geven aan duizenden meningen en die meningen verstaanbaar maken.

Er is geen enkel bezwaar tegen het loskoppelen van het Volksblog van de Volkskrant. Die relatie was er ooit maar is ondertussen verwaterd.

Het Volksblog kan heel goed een losse activiteit van de Persgroep zijn (wel een link in de balk van –onder andere- de Volkskrant graag). Het zou heel goed een activiteit kunnen zijn van alle kranten die onder de Persgroep vallen. Dat vergroot het bereik: het lezerspubliek groeit, er melden zich meer bloggers.

Om het tot een succes te maken zal de ‘anarchistische’ aanpak moeten worden gehandhaafd. De stieken moeten strak staan. Het blog moet gespannen staan. Op een slap Volksblog zit niemand te wachten.

Pas als het Volksblog een ‘normaal’ (individualistisch, saai) blog wordt, kan het net zo goed worden opgeheven. Laat dat niet gebeuren.

Nous vous prions d'agréer, monsieur, l'expression de nos sentiments distingués,

Volgend artikel in dit blog

80reacties