Over homodiscriminatie onder jongeren

Ruim 70 procent van de homo's krijgt te maken met discriminatie of geweld als gevolg van hun seksuele geaardheid. De slachtoffers doen vaak geen aangifte bij de politie, waardoor de daders vaak onbestraft blijven. Gisteren werd hierover een onderzoeksrapport uitgebracht dat op het verzoek van het kabinet werd opgesteld. Homo’s zijn hierover om verschillende redenen zeer terughoudend, aldus het rapport, zoals zorg over hun stigmatisering als homo en gebrek aan vertrouwen in de politie. Jongeren blijken het meest met discriminatie en geweld te worden geconfronteerd.

Opmerkelijk is dat het verschil tussen allochtonen en autochtonen volgens het onderzoek geen rol speelt. Toch zijn er veel jongeren voor wie juist dit aspect het meest problematisch is. Dat bleek opnieuw toen gisteren een van mijn jonge vrienden, die een MBO opleiding volgt, gisteren (ja heel toevallig) op uiterst grove wijze werd aangesproken door drie schoolmeisjes met hoofddoeken. Zij hadden hem kennelijk doelbewust buiten op het schoolplein opgewacht met het doel hem uit te schelden vanwege zijn geaardheid. 

Hij heeft het voorval prompt aangegeven. Juist wel. En dit terwijl hij weet dat er allerlei repercussies kunnen zijn. “Straks staan de broers van die meisjes voor me,” zei hij. “Maar dat kan me niks schelen. Ik laat niet op deze manier over me heen lopen.” Mijn jonge vriend is geen paniekbeest en hij is ook volkomen kalm gebleven. De aangifte op school is gedaan, en een gesprek met de directeur volgt nog. Stel je voor dat er wel ingegrepen wordt! “Stel dat ze die meisjes schorsen, dan weet ik zeker dat hun broers wraak op me nemen,” speculeert hij nu. "Maar van die kankerhoofddoeken heb ik schoon genoeg. Wat denken ze wel!"

Ik geloof niet dat schorsing van die meisjes of van enige andere leerling in soortgelijke situaties de beste maatregel is. Want inderdaad: repercussie volgt op repercussie. De schoolmeisjes kwamen voltrekt uit het niets en toch hadden zij het zeer direct op hem gemunt. Waar komt dat vandaan? De jongen is de redelijkheid en vriendelijkheid zelve. Wie of wat beweegt schoolmeisjes, met of zonder hoofddoek, om discriminerende taal uit te brallen: stoerheid, invloed van thuis of van vriendjes?

Maar dat mensen die geconfronteerd worden met hatelijke discriminatie, hieraan vaak geen gevolg geven is heel goed te begrijpen. Wat doen wijzelf als omstanders? Draaien wij ons om of nemen wij het voor ze op?

Zeer treurig is dat onder deze omstandigheden de clichés en vooroordelen tussen verschillende bevolkingsgroepen er niet minder om worden. “Kankerhoofddoeken!” – ja vindt u het gek?

P.S. De schooldirecteur belde hem de dag erna zelf op. Men laat het niet liggen. Er volgt een gesprek met de meisjes en zo mogelijk met de ouders. Dit soort a-sociaal gedrag en vergelijkbaar (agressief) gedrag wordt op scholen niet getolereerd. Mijn jonge vriend is tevreden. Eventueel praat hij zelf nog met ze.

Volgend artikel in dit blog

10reacties