
Hoofdpijn, beetje misselijk. Mexicaanse prik.
Ik lig wakker want ik ben bang en tegelijk boos op mezelf. Ik ben nogal ontevreden over mezelf. Om te voorkomen dat onze zoon vastloopt op school moet ik zeer stabiel zijn. Dat lukte vandaag niet, ik heb 28 km gefietst op een zeer oude stroeve fiets en mijn benen doen heel veel pijn. Erg moe. Ik reageerde lichtelijk labiel toen onze zoon wat eigengereid deed. Op zijn paniek, eerder vandaag, reageerde ik wel rustig en opbouwend.
Over mijn instabiele reactie, flink huilen van vermoeidheid en openlijk zeggen dat ik het niet zie zitten, ben ik zeer, zeer ontevreden. Hij wordt namelijk hyperactief. Hierdoor weet ik dat zijn problemen door mij worden veroorzaakt. Voor mij bestaat er alleen Asperger die door deze moeder wordt veroorzaakt. Bovendien zadel ik mijn man dan op met mijn en zijn probleem, en hij heeft het al zwaar genoeg: een heel erg drukke baan en de zorg voor zijn moeder. Ik ben heel erg bang anderen tot last te zijn. Ik was als kind aan de lopende band ons hele gezin tot enorme last, tot ik uit huis gehaald werd. Dat wilde ik ook zelf, want ik zat mezelf ook enorm in de weg.
Ik lig ervan wakker, van mijn falen als moeder. Ben hier boos om. En tegelijk bang dat de tumor weer groeit, want wie niet slaapt is vatbaar voor borstkanker, nietwaar (stewardessen, verpleegkundigen). Behoorlijk bang. Bah, waarom slaap ik niet gewoon, ik probeer de hele dag perfect voor mijn lijf te zorgen, ik eet heel gezond en sport veel, en rust als nodig. Ik ben zo boos op mezelf dat ik mezelf in de weg zit (wees gerust, ik kan mezelf niet schaden).
Tegelijk ben ik erg verliefd op een onbereikbare man, want ik ben nagenoeg altijd veel te uitgeput om dat maar te laten merken. En ik heb het gevoel dat ik hem dagenlang kwel en tot last ben. Ik werk altijd heel hard om hem te ontzien, uit angst weer iemand tot last te moeten zijn in een gezinssituatie. Als ik hem niet help, erger ik me groen en geel aan mezelf. Dat gebeurt dus als ik lichamelijk ziek ben of uitgeput, dan moet hij een en ander van me overnemen. Daar kan ik echt niet tegen. Omdat ik erg gek om hem ben en altijd te moe ben om dat te laten merken, wil ik hem overal zo veel mogelijk bij helpen.
Zo streefde ik ook als kind om lief te zijn, net zo hard als om nu om een ieder tot hulp te zijn. Toch was ik doorlopend de hele dag stout. Altijd. Vandaar dat ik zo misselijk word als mensen denken dat kinderen met een etiket dit uitbuiten. Ze kunnen dat niet eens, want ze begrijpen het effect van hun gedrag op het gemoed van de ander niet.
Dit schrijven lucht me enigszins op. En ik denk, tot mijn opluchting, dat ik niet zelf faal door wakker te liggen. De gevolgen van de prik zijn een beetje onberekenbaar vervelend. Ik ken een paar kinderen die er heel ziek van waren, dit is peanuts, maar het is niet gek dat ik wakker lig.
De basis van alle emotie is faalangst. Torenhoge faalangst is zo'n beetje het hoofdsymptoom van NLD. En midden door dit alles heen ben ik smoorverliefd. Meestal verwerk ik allerhande problemen zelf zonder hem lastig te vallen. Het doet me pijn dat ik dit nu wel heb gedaan. Twee weken geleden ook al een keer. Het gevolg is wel dat hij me nu nogal veel helpt als ik moe ben. Heel, heel soms durf ik dat aan te nemen, maar ik help liever dan ik geholpen word. Ik moest het als kind ook zonder hulp stellen, want angst was bijvoorbeeld iets dat kinderen opvoerden om aandacht van de ouders op te eisen, het diende genegeerd te worden....dit zijn overigens bijna de laatste stuiptrekkingen van angst en afkeer van mezelf, ik probeer het te accepteren, momenteel via mindfullness.
Ik word er een beetje misselijk van dat er mensen zijn die vinden dat het verkeerd is dat kinderen nu sneller hulp krijgen.
Overigens vind ik wakker liggen geen punt op zich. Ik ben eigenlijk alleen ongerust over tumorgroei en ik heb geen zin om er weer verkouden van te worden, voor de zoveelste keer.
The_Saint
10-12-2009 06:13
Overdag toon ik me nagenoeg altijd sterk, alleen soms lukt het niet en ik heb daar toch erg veel moeite mee. Ik realiseer me dat ik op de allerzwakste momenten alles uit zijn verband trek, maar het is goed om dat op te schrijven, want dan zie je het absurde en dan zie je ook de overeenkomst met de moeilijke momenten van je kind. Waarom is dit relativeren of dat probleem voor hem moeilijk?
Net zoals ik het hier laf vind om mijn zwakke momenten verborgen te houden, heb ik dat bij de jeugdhulpverlening of op school ook wel eens verteld, dat ik van die minder evenwichtige momenten heb. Het gevolg was ongunstig, want men ging mij zeer zwaar onderschatten. Maar je beter voordoen dan je bent, suggereren dat je ALTIJD op je best bent in plaats van 95% van de tijd met je kind of meer, vind ik eigenlijk geen fair play....
Kinderen op het juiste pad zetten , en houden , is een van de moeilijkste opgave die ik ken...en dan zijn ze nog gezond...wat als ze , onverhoopt , ziek worden...ook dat weet ik persoonlijk...
Mensen ik doe nu rustig aan, jullie horen nog van me.
Hartelijke groet, Coby
Hoe meer je iets verdringt, hoe heftiger het kan worden, dus het is toch goed dat het hier opgeschreven staat wat ik vannacht voelde en dacht. En mijn moeder voelde zich vorige week ook bepaald raar en ze lag ook wakker na het tweede vaccin. Misselijk ben ik niet meer, alleen ik voel mijn buik nog wel een beetje. Ik voel me toch een beetje raar, koortsachtig zonder dat er koorts is, en dat had ik vannacht ook. Wegens misselijkheid nam ik geen paracetamol, dat had waarschijnlijk wel geholpen....De spierpijn is nog steeds van het overmatig fietsen, maar doet het allemaal wat grieperiger lijken. Mentaal voel ik me best intussen.
Dit hele geval is nu een oefening geweest in ziek zijn. Ik durf na mijn jeugd een ander nooit tot last te zijn. het gevolg was dat ik mijn bed amper in durf te kruipen, zelfs niet bij hoge koorts en heftig hoesten. Ook niet bevorderlijk voor je afweer tegen virussen uiteraard. Je rust dan nooit uit, ook niet bij ziekte. En dan kom ik zoals van de week onze zoon tegen, en het eerste het beste probleem van hem doet de wanhoop in me opborrelen, waar ik een ongelooflijk schuldgevoel van krijg. Ik kan beter in bed blijven, en dat is me gisteravond gelukt!
Bij dit bericht worden geen reacties (meer) toegestaan

