
Ruim een half jaar geleden dachten artsen op de mammapoli dat ik borstkanker had. In plaats daarvan had ik een snel groeiende tumor die later als borstkanker zou kunnen terug komen en naar mijn grove schatting wellicht jaarlijks 1 op de 100.000 vrouwen treft. In elk geval niet veel vrouwen. VEel meer vrouwen krijgen doorsnee kanker. Er is bij mij intussen nauwelijks nog een litteken te zien, ik ben nog 'heel'. Ik heb heel, heel veel geluk gehad.
Ik heb iemand van wie ik ontzettend veel hield zien wegglippen en mijn helpende hand wilde hij niet vastpakken. Beide gebeurtenissen hebben mij ietsje veranderd.
Ik houd van muziek. In het U2-nummer Magnificent, dat dit jaar in maart voor het eerst uitkwam op No Line on the Horizon, staat een zin die me steeds weer raakt. "I didn't have a choice but to lift you up". Ik draai het nummer vaak en soms voel ik dan de angst dat mijn man me zal verliezen (dit geldt ook onze zoon). Dat komt door de intensiteit van de liefde in mijn leven. Het is voor mij het ultieme nummer dat over langdurige liefde gaat - mijn man en ik kennen elkaar sinds 1987. De intensiteit van mijn liefde komt in het nummer tot uiting.
Over vrijheid van meningsuiting zeg ik dit. Je kunt de ander kwetsen, maar je kunt de ander ook bemoedigen. In de loop van mijn leven heb ik ervaren dat je zelf beter lijkt als je mensen bemoedigt. Je mag dingen die misgaan bekritiseren, dat is soms nodig, maar opbouwend. Anders open je geen deur, maar forceer je die en maak je misschien ook brokken. Waarschijnlijk ook nog zonder dat dat je bedoeling was.
Wie bemoedigd wordt laat de wereld het beste van zichzelf zien. En degene die het doet lijkt er zelf beter door.
Ik weet niet of beledigen 'moet mogen'. Ik weet alleen dat weinig opbouwende kritiek eventueel irritatie kan opwekken, of mensen soms zelfs in den depressie doet belanden. En dat beledigen zinloos is, omdat niemand er beter van wordt, en de samenleving evenmin. Elke zinloos afbrekende afwijzing kan, maar hoeft niet, doorgegeven worden aan een volgend persoon.
Het zeldzame voorrecht dat ik afgelopen zomer genoot om nog te mogen leven zonder ernstige ziekte deed me meer beseffen dat we het onszelf - en ik vind daarmee ook de ander - zo aangenaam mogelijk kunnen maken. Ik leef terwijl ik er rekening mee houd dat misschien eventueel mijn tijd beperkt is, al is de kans dat ik het nog lang maak waarschijnlijk 95%. Want als het meezit zal ik er de komende jaren steeds een (relatief) gezond half jaar bij krijgen.
Wegens tijdgebrek blokkeer ik hier even de reactieruimte. Wie het met mee eens is kan me eventueel aanbevelen, wie niet, die kan me afbevelen.
Bij dit bericht worden geen reacties (meer) toegestaan




Halfjaarlijkse controle vindt plaats omdat in enkele gevallen zoiets terug komt en te hard kan groeien. De arts legde nog uit dat het niet heel gevaarlijk is, je riskeert anders vooral volledige amputatie. In enkele gevallen kan het kwaadaardig worden, maar goed dan ben je er meestal nog bijtijds bij.