Heimwee naar het (T)huis van mijn Vader (1)

Bepaalde onderdelen van deze website vereisen het gebruik van javascript. Indien u van alle functies gebruik wilt maken, zult u javascript moeten toestaan.

Aan het einde

2012 en aanverwante zaken

< Voorpagina

vrijdag 25 december 2009 01:59 door RENESCIENCE

Ergens op een forum maakte iemand de opmerking,
"Nergens op deze planeet heb ik me ooit echt thuis gevoeld, ik heb constant een heimwee gevoel, ook al ben ik thuis. Ik heb heel sterk het gevoel dat wij onze oorsprong elders moeten zoeken en niet op aarde. Waarom heb ik continu het gevoel dat er belangrijke informatie over het leven op aarde de doofpot in wordt gestopt en dat wij gewoon dom gehouden worden ? Wat is het geheimzinnige wat wij niet mogen weten ?

Dit bracht me dan bij een plaatje uit de borobudur wat me al enkele jaren bekend is en waarin men het antwoord op deze vraag aan ons in beelden heeft nagelaten, dit laatste omdat de ontwerpers kennelijk wisten dat het geschreven en gesproken woord steeds veranderd en dus de tand des tijds ook niet zou doorstaan maar dat beelden en de natuur en de mens en zijn symbolen daarentegen wel tijdloos zijn en dan ook moeiteloos de tand des tijds kunnen doorstaan mits degene die ze waarneemt de natuur en de aard van de mens min of meer kent en zich daarin niet laat beinvloeden door valselijk opgelegde denkbeelden.

Het betreft hier dan een zeer oud verhaal wat zeker ook wel beschreven is en wat door de tijd heen ook van beschaving tot beschaving steeds mondeling en schriftelijk is overgedragen aan het nageslacht maar wat echter dermate is verbasterd dat men in onze tijd nu twijfelt of het inderdaad ooit heeft plaatsgevonden of dat het misschien gewoon een verzonnen mythe of sprookje is. Om een dergelijk beeldverhaal te gaan ontleden moet je ergens een begin zien te maken en vragen als welke deze blogger zichzelf stelde zijn daarvoor dan vaak uitermate geschikt. Deze persoon in kwestie heeft dus duidelijk een diep gevoel van verlangen naar een vermeend "thuis" waarvan hij meent dat dat niet moeder aarde is maar elders in de kosmos.
Wat ons door kerk en staat vanaf geboorte wordt meegegeven is het gegeven dat god de vader hoog in de hemelen woont en daarmee dus niet van deze moeder aarde is. Dat verlangen naar god die in de hemelen woont wordt dus ook terdege door kerk en staat in stand gehouden en de kerk noemen we dan ook het huis van god en dit is daarmee dan tevens ook de fictieve verbinding tussen ons mensen die op aarde leven en god die in de hemelen woont. Eigenlijk is dit huis dus een soort van denkbeeldige verbindingsplaats tussen hemel en aarde wat de kerk dan tevens tot een soort van overbrugging of trap of ruimtevaartuig maakt wat pendelt tussen de aarde en het huis in de hemel waar onze vader woont. Merkwaardig genoeg noemen we het centrum van een kerk dan ook nog het middenschip waarmee er dan ook een link kan worden gelegd met een ruimteschip.

We zullen dan eens beginnen met het midden (focuspoint) van dit oude plaatje uit de borobudur.
Heel veel mensen zullen hierin aanvankelijk een kerkje of een soort van moskee herkennen maar als we goed kijken dan zien we dat dit bouwwerk op een soort van kolommen lijkt te rusten en aan de onderzijde dan met een vreemd trapje dient te worden betreden. Nu heb ik al veel kerken gezien en ook betreden maar nog nooit ben ik een kerk tegengekomen die op kolommen of op palen stond en dat de ingang zich dan aan de onderzijde van het bouwwerk bevond. Nu is het bas-relief enigzins door erosie aangetast maar gezien voornoemde hebben we hier dus eigenlijk te maken met een huis van god de vader uit de hemel wat zich in het midden van het plaatje bevind en wat zich op kolommen in het luchtruim bevind en het zal nu waarschijnlijk dan ook niet zo'n probleem meer voor u zijn om er een vliegende schotel in te herkennen.

klik voor deel 2