Waarom gingen we ook al weer naar Nederland? De zon schijnt, het is heerlijk weer buiten. Zo lekker dat ik de ontbijttafel buiten dekte. Ik belde mijn broer in Nederland en terwijl ik in de zon zat, zag hij het buiten sneeuwen. (In Utrecht).Meestal is het andersom.

Net op tijd voor de zelfontspanner

De dorpskat Staartje stond weer heftig miauwend aan de poort. Nu zonder haar jong, die kwam later.

Staartje aan de poort

Gisteravond viel het kerstdiner wat in duigen. We hadden eigenlijk in een restaurant willen gaan eten maar de warmwaterboiler begaf het eergisteren. Gisteren zijn we een groot deel van de dag bezig geweest met de juiste mensen zoeken om het te laten repareren. Daar ging nogal wat tijd overheen. Uiteindelijk is er via onze water en elektriciteitsman een Iraniër gekomen die de boiler gelast heeft. Een Iraniër met een te lang verhaal.

Het was inmiddels al zo laat geworden dat we maar thuis zijn gebleven, openhaard aan, kalkoen in de oven, een vijf jaar oude "öküzgözü" (stierenoog), een uitstekend smakende rode wijn, op tafel. Toen viel de stroom uit. De kalkoen droogde uit in de oven, maar het was echt Kerstmis met alleen kaarsen, een olielamp en haardvuur.

Terwijl ik dit schrijf zie ik door het open raam Staartje vredig met haar jong in de zon in de acacia liggen. De moskee roept op tot gebed, aan de overkant van de vallei kringelt er rook uit een schoorsteen, ik heb geen idee waarom.

Iedereen een leuke kerst toegewenst!

Volgend artikel in dit blog

2reacties