‘Als je wil mag je op paardenkamp.’ Ik zeg het zo luchtig en zo neutraal mogelijk want ik weet dat ik maar één kans krijg. ‘Echt waar? O joepie!’ reageert ze enthousiast. Pff, de eerste drempel is genomen. ‘Maar hoezo dan? En wanneer is dat dan? En wie gaat er nog meer mee?’ ‘De paardenjuf organiseert een kamp in de eerste week van de zomervakantie en ze vroeg of jij daar misschien ook zin in had.’ ‘Haha, natuurlijk heb ik daar zin in! Mag het echt?’ ‘Ja hoor’ zeg ik droog terwijl inwendig de jubel losbarst. De dagen daarop vertelt ze aan iedereen die het maar horen wil, en ook als ze niet geïnteresseerd zijn maar dat terzijde, dat ze op ponykamp gaat. Ik ben zo blij met dit initiatief van de paardenjuf. Ik had al wel gezocht naar auti-vakantieweken maar het is lastig om iets te vinden waarvan ik denk dat het past bij onze extraverte intelligente en ondertussen o zo angstige jongedame van bijna tien. Het wordt heel kleinschalig; 3 meiden, kamperen naast de paardenwei, veel structuur en wat ik ook fijn vind is dat ze mijn kind al zo goed kent. Toch durf ik het formulier nog niet definitief in te leveren.

Een week later check ik opnieuw of ze het écht wil. Ik zou haar ook gewoon kunnen opgeven, dan moet ze wel. Maar ik wil zelf niet het gevoel hebben dat ik haar dwing, dat ik haar wegstuur. Stiekem heb ik het plan om de jongste de kans te geven samen met papa en mama op stap te gaan. Naar een bestemming van háár keuze. Dat zou geweldig zijn, maar ik durf er niet zomaar op te rekenen dat de oudste daarmee instemt. Hoezo instemmen, hoor ik mijn man al zeggen. Ze is bepalend genoeg, mogen wij ook eens voor onszelf kiezen? Ik vind dat moeilijk. Ik ben blij dat ze het op de logeerweekenden zo fijn heeft want ik zou het niet verdragen haar daar met tegenzin naar toe te brengen. En dit zijn zes nachtjes, dat is lang hoor als je het niet naar je zin hebt.

‘Dus ik kan Lucia laten weten dat je meegaat op kamp?’ ‘Ja tuurlijk, had je dat nog niet gedaan dan? Hoeveel kinderen gaan er eigenlijk mee? Twaalf? Twintig? Sandra zegt dat het echt supergezellig is met zo’n grote groep, zij is vorig jaar al een keer op ponykamp gegaan, leuk hè! Waar is het eigenlijk? Komt Sandra daar ook? Zal ik vragen of Anke ook meegaat?’ De vragenstroom houdt maar aan, ik krijg geen kans om ook maar ergens antwoord op te geven. Het plaatje in haar hoofd ziet er inmiddels heel anders uit dan hoe het in werkelijkheid zal zijn. Hoe krijg ik dat nou weer soepeltjes rechtgebreid?

Volgend artikel in dit blog

14reacties