De Denen hebben min of meer per ongeluk de Clash of Civilizations écht doen ontvlammen. U weet ondertussen al dat de krant Jyllands-Posten uit Arhus een aantal spotprents had geplaatst waarin 'De Profeet' een bescheiden rol speelt. De gevolgen zijn u ook al bekend: politieke rellen met ambassadeurs en een boycot die de Deense economie miljoenen kost. 

"Mijn god," dacht ik, "dat moeten dan wel héle erge spotprents geweest zijn!". Helemaal nadat Die Welt enkele van de gewraakte prenten ook publiceerde met het commentaar dat het recht op - haal even adem en prevel dit met onheilig ontzag - blasfemie een fundamenteel democratisch begrip was, moést ik wel denken dat de betreffende prenten echt erg waren. Zó erg dat de Nederlandse kranten ze niet publiceren wilden. Erger dan live onthoofdingen van gegijzelden in Iraq. Erger dan de meest gruwelijke Sadeaanse misdaad daadwerkelijk uitgevoerd en verfilmd...

En dus wilde ik ze zien. Die prenten. Kon me niet schelen hoe zeer die prenten me misschien ook zouden vervullen met walging, afgrijzen, of ronduit woede. Ik moest en zou ze zien. Ik wou ze zelfs zo graag zien dat ik tegen al mijn principes naar de website ging van de enige man die ze in Nederland wel durfde te openbaren: Geert Wilders.  Bij het zien van zijn geperoxideerde kapsel kwamen de convulsies al op. Ik kneep mijn ogen dicht en onderdrukte de braakneiging toen ik per ongeluk iets van zijn ideologie las. Met een zure smaak in mijn mond zag ik de spotprenten. En dacht: 

Is dit nou waar die moslims zich zo druk om maken?

Volgend artikel in dit blog