In de tijd van Dionysos, de god van de alcohol, ontstond ook de dans. De mens permitteerde zich tijd om zijn lichaam anders in te zetten dan voor de broodnodige arbeid of struggle for live. Het lichaam werd niet meer voor allen ingezet maar voor het zelf. En zo ontstond het ego. Dit deed hij tijdens en door het genot van het drinken van wijn. Alcohol drinken is namelijk iets anders dan de wil van de natuur. Door alcohol verwierf het lichaam als het ware een tweede natuur. Men maakte immers van kunst, kunst. De Dans werd die kunst genoemd. En in de dans kreeg het lichaam dus een andere betekenis. Een culturele betekenis. Laten we eens kijken hoe dat in zijn werk ging.

Een dans werd een uiteenzetting en vertoning van verschillende ritmes. Een dans kon alleen uitgevoerd worden op voorstellingen van tijd want zonder voorstellingen en tijd geen ritme. Het geschikte moment (Kairos), werd door het ritme: chronologie (Chronos) verdrongen. En de dans werd zo een voorstelling van ritmisch handelen, ofwel een “eenheid van handeling”. Zo werd de dans ook een toonbeeld van cultuur en met de cultuur nam de mens afscheid van struggle for live ofwel: het natuurlijke in de mens en zijn particulariteit. Tijd als Chronos werd noodzakelijk want ritme was óók tijd. En het lichaam bleek gekolonialiseerd te kunnen worden. Want er ontstond een gespeelde tijd. We noemen dat: een opeenvolgende tijd. Chronologie verwijst naar choreografie. Dit in tegenstelling tot Kairos, wat in tijd het geschikte fragment aanduidde. Kairos verwees naar het toevallige en toekomstige en was van de vaardige lichamen. Deze verschillen in tijdservaringen, Chronos en Kairos, zijn niet met elkaar te vergelijken. En Incommensurabel, wat wil zeggen onvergelijkbaar, bleef het tot nu toe. Want uit een optelsom van lichamen in hun geschikte fragment, valt nog geen ritme te halen. En uit het ritme, gespeelde tijd, nog geen eenheid van lichamen in geschikte fragmenten. Vaardige lichamen, in geschikte fragmenten, worden pas ritmisch door het koor. En een koor is een voorstelling met het beeld van gelijkenis. En daardoor wordt de basis  van de dans bepaald. Het ritme moet namelijk voorgesteld worden als koor. En voor dat laatste, het koor, was alcohol weer erg belangrijk.

“Orkestra” (het huidige orkest) betekende oorspronkelijk dansplaats. Met de plaats (orkestra), handeling (dans) en de tijd, (het ritme) , is de klassieke driedeling voor de tragedie gegeven. Alhoewel “gegeven” ook weer relatief is, want tot op de dag van vandaag weet men nog steeds niet wat we onder “eenheid van handeling” moeten verstaan. En dat laatste creëerde een ongelukkig bewustzijn. De mens kon immers door alcohol uit zijn dak gaan. En de danser is het symbool ervan. Maar was de mens na Dionysos (lees alcohol) dan al niet uit zijn dak? Of kan de mens werkelijk niet stilzitten, en wat zegt dat dan van zijn zenuwstel?

De danser (de ongelukkige), die zich heeft verdubbeld en dus zijn bewustzijn gedeeld heeft (dronken- niet dronken),  moet toegeven, dat het wezen van de tegenstelling zich binnen dat ene bewustzijn aandiende ( Chronos- Kairos). Dronken-niet dronken, is dan de basis van dit ongelukkig bewustzijn. De tijd verloopt voor de ervaring van de drinker anders dan voor de niet drinker. Want de niet drinker kent geen herhalingen vanuit verlangen en dat kent de drinker wel. Alcohol creëerde dat verlangen en dat ritme werd tijd ofwel chronologie. Chronos. Hierdoor ontstond een mens die ook tevens telkens het andere van zich moest hebben. Kairos. Door deze ongedurigheid, werd in de grond elk bewustzijn telkens weer verdreven. Het dak was van het bewustzijn af. Het gemotoriseerd bewustzijn, door ons promillagebewustzijn genoemd, vond nadien zijn rust in een gecreëerd zelf. En de ideeënwereld zag haar licht. De ideeënwereld is als een levend begrip geworden en wordt herkend als geest.  Want zijn ware terugkeer is de terugkeer in eigen zelf. Het dansend organisme blijkt in verschijning tredende geest te zijn. Het is als het ware een verzoening van Kairos en Chronos, want de danser ontdubbelde zich en presenteerde zichzelf als die verzoening. Een bewustzijn wat als ongedeeld bewustzijn haar verdubbeling meebracht. Deze ongerijmdheid zou later de grond gaan vormen voor de wetenschap. Want ‘tijd’ en ‘ruimte’ als te ‘meten’ begrippen.

Maar ook dat is een vertoning gebleken waarbij het bewustzijn zich spiegelt in eigen zelf.  De dans is hier dus de éérste vertoning van gelegaliseerde dronkenschap. Want in de eenheid en in het wezen van de danser, is hij dat niet voor zich. Dus hij is nog niet zichzelf. Later gaat hij zich pas weer herkennen als eenheid van bewustzijn, dus ook als eenheid van handeling.

Volgend artikel in dit blog

4reacties