20100110 '...iets met glas...' lokt de onversaagden naar Amsterdam

Er hadden zich velen gemeld om door Joshua in zijn woonst te worden ontvangen. IJS EN WEDER DIENENDE, zouden er een mannetje en vrouwtje of 25 komen. Helaas diende het ijs en het weder niet, en bleef de teller steken op elf. Maar dat wisten we toen nog niet.

Toen ik de uitnodiging ontving. leefde Ramses Shaffie nog, maar een weekje later was het gebeurd met onze onconventionele vriend. Helaas. En allemaal zagen we Actuality in de rij van mensen die een laatste groet aan Ramses gingen brengen. Hij mocht er de TV mee halen. En op dat moment was bij mij het idee geboren: ik maak een tekst op het lied 'LAAT ME', zodanig dat het onze gastheer op het lijf zou zijn geschreven. Ik zie in Joshua altijd iets van Shaffie terug. 

Ik vroeg of Geroma wilde zingen en of Lebonton met mij de gitaar wilde bespelen en de meerstemmigheid wilde verzorgen. Bart kon helaas niet, terwijl hij in een bandje

heeft gespeeld! We waren gedrieën enthousiast, maar zo rond de jaarwisseling bleek het erg moeilijk tot oefensessies te komen. Eén middag was ik bij Ton, die ook fraai op een mondharpje wist te spelen. Gingen we erbij doen. Eén middag was ik bij Geroma, die onze toonhoogte lastig vond en liever toch in Ramses oorspronkelijke toonsoort wilde zingen. 

Dat betekende direct capo's op de gitaarhalzen en geen mondharmonicaatje, want die was in Ami. Dat moest dus telefonisch worden geregeld. Het hoe en wat en in welk tempo moest ook per telefoon. Maar we vonden dat we er klaar voor waren, vertrouwend op de zang van Geroma!

En die kon dus niet. Ja en wat dan??? Geen ode aan de gastheer. Ik had al een rugzak vol en zou met de trein. Ik had dan mijn eigen gitaar ook op de rug moeten nemen en dat werd me opeens te veel. Daarom besloot ik Ton te zeggen dat we het, helaas, zouden laten gaan. Ik heb van die beslissing geen spijt gehad. Het was een hele toer, het reizen op zich: lof voor Kitty, Coby, Ton met vrouw, Lidy en mijzelf. De andere gasten woonden in de buurt. Hier eerst de tekst die voor Joshua was. Hij moet hem nu hier lezen. Jammer maar helaas...

Laat me, Ramses Shaffy                                     Laat hem, voor Jushua 

Ik ben misschien te laat geboren,                           Hij is voor ons op tijd geboren
of in een land met ander licht.                                Al draagt hij steeds een heel gewicht
Ik voel me altijd wat verloren,                                Hij voelt zich soms wel wat verloren
al toont de spiegel mijn gezicht.                              Maar ons toont hij zijn waar’ gezicht
Ik ken de kroegen en kathedralen,                          Hij kent veel kroegen en ook kerken
van Amsterdam tot aan Maastricht.                         In ’t oude hart van Amsterdam
Toch zal ik elke dag verdwalen,                              Maar ondanks dat blijft hij hard werken
dat houdt de zaak in evenwicht.                              Zijn werklust warmt ons als een vlam

LAAT HEM, LAAT HEM, HIJ HEEFT HET ALTIJD GOED GEDAAN. 
LAAT HEM, LAAT HEM, ZO ZAL HIJ ALTIJD VERDER GAAN 

Ik zal m'n vrienden niet vergeten,                           Hij zal zijn vrienden nooit vergeten
want wie mij lief is blijf me lief.                              De bloggersborrel is een feest
En waar ze wonen moest ik weten,                         Soms kon hij díe wel moeilijk vinden
maar ik verloor hun laatste brief.                            Maar nooit is het vergeefs geweest
Ik zal ze heus nog wel ontmoeten,                          Hij zal er heus nog vele drinken
misschien vandaag, misschien over een jaar.         Misschien wel af en toe te veel
Ik zal ze kussen en begroeten,                                Wat is er mooier dan te klinken
het komt vanzelf weer voor elkaar.                         Veel warmte valt je dan ten deel

(refrein) 

Ik ben gelukkig niet verankerd,                              Hij is gelukkig, ook als blogger
soms woon ik hier, soms leef ik daar.                     En DISCU-TANTES doet hij ook
Ik heb mijn leven niet verkankerd,                         De hele dag de nieuwsberichten
'k heb geen bezit en geen bezwaar.                        Raakt dan soms danig van de kook
Ik hou van water en van aarde,                              Hij kiest dan knap zijn eigen woorden
ik hou van schamel en van duur.                            Hij schept daarmee een eigen taal
D'r is geen stuiver die ik spaarde,                          Die hij ook spreekt bij tijd en wijle
ik leef gewoon van uur tot uur.                               Hij geeft het leven zíjn moraal

(refrein) 

Ik zal ook wel eens een keertje sterven,                  Ook hij zal wel eens moeten sterven
daar kom ik echt niet onderuit.                                 Dat lot dat treft ons allemaal
Ik laat mijn liedjes dan maar zwerven,                    Zijn logjes zullen blijven zwerven
en verder zoek je het maar uit.                                Zijn TANTES spreken DISCUTAAL
Voorlopig blijf ik nog jouw zanger,                          Voorlopig schrijft hij nog zijn stukken
jouw zwarte schaap, jouw trouwe fan.                    Voor jou, voor mij, voor ma en pa
Ik blijf nog lang, en liefst nog langer,                       Hij stond nog in de rij voor RAMSES 
en laat me blijven wie ik ben.                                   En was daar JOSJE JOSHUA

LAAT HEM, LAAT HEM, LAAT HEM ZIJN EIGEN DING MAAR DOEN

LAAT HEM, LAAT HEM, WIJ ZETTEN NU HET LICHT OP GROEN

LAAT HEM, LAAT HEM, LAAT HEM ZIJN EIGEN DING MAAR DOEN

LAAT HEM, LAAT HEM, WIJ ZETTEN NU HET LICHT OP GROEN

ENZ.

Maar nu het verhaal. sorry. 

Joshua had 'iets met glas'. Dat was een mededeling, een dreigement, een hint, een understatement...??? We wisten het niet en dat hebben we geweten.

Driehoog belandde je in de hemel. 'Ha', hoor ik de lezer nu zeggen, 'die bestaat niet'.

Nou, mooi wél. Heel mooi, wel. Zilver en goud blonk je op de trap al tegemoet. De Kerst was nog niet voorbij in deze hemel, zou het daar altijd Kerst zijn?

Ogen dicht, dan werd je bij de hand binnengeleid door een soort engel, baardeloos als een boreling en fris gekapt. En dan mocht Je de oogverblindende schoonheid van in ieder geval 'DE ZEVENDE HEMEL', want dat bleek het te zijn, met eigen ogen aanschouwen...

Meer woorden zijn niet nodig, want genoeg woorden om het geheel tot in detail te beschrijven, zijn er niet. Daarvoor had je er moeten vertoeven, maar met behulp van een fotootje (als je in de zevende hemel bent mag je gelukkig fotograferen...) is er misschien wat meer helderheid te scheppen.

Het was voor mij een onvergetelijke avond en plek en ik heb er de reis graag voor over gehad.

Joshua, bedankt.

En nu zelfs het lied te horen, maar zonder mannenstemmen: Laat hem...

Ik heb weer eens ouderwets op de grond gezeten, wat weer herinneringen opriep.

Volgend artikel in dit blog

47reacties