Maandag had ik een gesprek met mijn baas. Ik zag ertegen op, dus ik zuchtte een beetje op de werkplek. Een collega probeerde me erboven op te helpen.  “De truc is,” zo zei ze “om gered te worden”. “Gered te worden?” zei ik. Ik trok mijn wenkbrauwen op. “Die mannen zijn onzeker, door de emancipatie” wist mijn collega “we moeten ze weer de ridder  op het witte paard laten voelen”.

Toen ik door de lange gangen naar het kantoor van mijn baas liep, echooden haar  woorden in mijn hoofd.  Ik moest een beetje grinniken. Mijn baas was – zelfs met de beste wil van de wereld- niet voor te stellen in een harnas. Of op een wit paard.
Maar een beetje gelijk had mijn collega natuurlijk wel. Ik bedoel: mensen willen niet het gevoel hebben dat je het zelf allemaal wel zonder ze kunt. Iedereen wil nodig zijn, iedereen wil het idee dat men op je zit te wachten. 
Ik vind dat nog wel eens lastig, mijn kwetsbare kant laten zien. Zelfs toen ik helemaal niet goed in mijn vel zat, liep ik als Kenau Simons Hasselaar door de gangen. Kwetsbaar zijn is moeilijk, maar misschien wel eens goed. Dat moest ik maar in m’n achterhoofd houden, tijdens het gesprek met de baas.

Een uur later kwam ik terug in onze kamer. “Hoe ging het?” vroeg mijn collega gretig.
“ Ik denk dat het wel goed ging” zei ik “dank voor je advies”. “Mannen willen redden, neem dat van mij aan” zei ze “give them back their balls!”

Ik zal eens kijken of dat in mijn taakomschrijving staat...

Volgend artikel in dit blog

0reacties