Hoe zou het vandaag in Groningen zijn? Vanaf woensdagavond tot zondagochtend verzamelde de Nederlandse popindustrie, aangevuld met een weer groter geworden Europese vertegenwoordiging zich in Groningen voor Eurosonic/Noorderslag. Kroegen, clubs, hotels, restaurants: alles zat vol met randstedelijke vertegenwoordigers uit media en industrie. Overal klonk live-muziek en werd er gepraat, gedeald en vooral getwitterd.

En nu is iedereen weer weg. Velen zullen Groningen pas over een jaar weer aandoen. En hoewel ook ik me ieder jaar weer voorneem vaker naar het Noorden af te reizen, als dank voor de gastvrijheid, de goede sfeer en de lage prijzen (behalve in de Oosterpoort zelf dan), heb ik geen idee wanneer het er weer van komt.

Maar wat heeft het opgeleverd. Wat hebben we allemaal mee naar de randstad mee teruggenomen. Ik zat even de zeer grondige verslaggeving op 3Voor12 te bekijken en bedacht me: veel.

Niet eens zozeer kwa muziek. Ik heb me meer geamuseerd dan vorig jaar op het Eurosonic, waar Europees talent zichzelf presenteerde in talloze showcases, maar heb niet het gevoel iets sensationeels te hebben meegemaakt.

Vast staat dat het Verenigd Koninkrijk dit jaar groot inzet met nog meer zingende dames. Marina & The Diamonds en Ellie Goulding leken me iets te snel als belangwekkend gehyped,  maar van Rox verwacht ik wel veel. Het allermooiste was misschien wel de cover van Dreams van Fleetwood Mac, dat ineens een verrassende reggae-beat kreeg. Maar Rox is er ook nog niet. De band oogde wat suffig, en als dit haar beste liedjes waren, dan is er nog wel wat werk te verrichten. 

Mooi moment was donderdagavond de overgang tussen de optredens van Loops Haunt en 2562 in het Platformtheater. Een kwestie van een laptop verwisselen, meer niet. Maar wat een verschil in sound. Nadat Loops Haunt het publiek op de dansvloer had murw gebeukt met een donkere, abstracte en vooral snoeiharde mix van dubstep en hardcore, klonken de toch toch ook niet bepaald voorspelbare beats van 2562 ineens als lichtvoetige disco deunen.

Dat was natuurlijk niet zo, maar even een 'normale' beat voelde toch als een bevrijding. En meteen werd er ook gedanst. Wat ik in het Platformtheater hoorde smaakt naar meer, die Loops Haunt ga ik checken, en 2562 nog beter volgen.

Van alle optredens die ik donderdag zag, is dit het meest blijven hangen. Geen enkele nieuwe band kwam daarbij in de buurt. Maar het kan natuurlijk ook zijn dat ik steeds op de verkeerde plek was. Een gevoel dat je op dit soort festivals toch al vaak hebt, en nu met Twitter nog versterkt wordt. Iedereen maakte in Groningen elkaar gek met adviezen en afraders. 

Ik twitter nog niet, maar als ik het afgelopen weekend tot een conclusie ben gekomen dan is dat wel dat of ik dat nu leuk vind of niet de 'social media' een cruciale rol in de popbeleving zijn gaan vervullen. Ik voelde me tussen de voortdurend met hun iPhone of BlackBerry in de weer zijnde collega's als een analfabeet en kreeg zelfs het idee dat ik iets heel belangrijks miste.

Lijkt me niet echt leuk voor de artiesten op het podium. Natuurlijk ze weten dat ze voor een zaal met lieden staan die al na 30 seconden hun mening klaar hebben. Maar dat die mening ook meteen de wereld in geslingerd wordt is toch betrekkelijk nieuw.

Had ik getwitterd dan had ik vrijdag bijvoorbeeld dit bericht verstuurd:

Laten we een ding afspreken: Ellie Goulding mag nooit meer Roscoe van Midlake zingen.

Niet gedaan, en gelukkig maar. Oke, het klonk nergens naar, maar het kan best dat dat kwam door allerlei technische kwalen. Misschien heeft ze wel een prachtige versie van dat liedje in huis. Toch denkt nu iedereen (het debacle zong zich gelijk rond) dat dit prachtnummer door haar verkracht werd.

Ik heb tijdens het zien van een concert ook geen zin in allemaal bijdehante meninkjes geloof ik. Soms is het beter alles even te laten bezinken, wat ik nu dus ook gedaan heb.

Dan stel ik vast dat het enige optreden dat ik echt prachtig en meer dan veelbelovend vond op Eurosonic, en waar ik nog vaak aan terug heb gedacht, dat van Everything Everything was, vrijdagavond in het Grand Theater.

Soms complexe nummers in de geest van Radiohead, maar ook de knappe samenzang van Fleet Foxes is de band uit Manchester niet vreemd. Met of zonder Twitter was het er stampvol, en van alle (nieuwe) bandjes die ik zag leek me hun set het meest compleet.

Het leek me al met al toch een behoorlijk veelzijdig en hoopgevend Eurosonic. Terwijl ook het seminar-gedeelte met een paar aardige nieuwtjes net wat meer inhoud had dan andere jaren. Mojo trekt samen met artiesten en podia ten strijde tegen de 'secondary ticketing', Spotify wil ook in Nederland iets beginnen. Ik weet niet zo goed wat daar het voordeel van is, ik ben geloof ik al een jaar op Spotify geabonneerd, en kan alle Nederlandse muziek horen die ik wil. Maar goed.

Jammer was het natuurlijk dat Bob Lefsetz niet kwam praten (mocht van zijn arts niet zo lang vliegen) en teleurstellend was het interview met Steve Knopper. Wat een zelfingenomen kwast was die Fransman die hem interviewde.

In plaats van Knopper nog eens goed laten uitleggen wat zijn bevindingen waren die leidden tot het prachtboek Appetite For Self Destruction, wilde Emmanuel Legrand steeds ventileren hoe goed ie zelf in de materie was ingevoerd.

Dieptepunt was zijn opmerking over een reken- dan wel drukfout. Een getal klopte niet, volgens de moderator. Nee, zei Knopper, dat had je me al eens gemaild...

Wat het publiek ermee moest? Zou het publiek het ook maar iets interesseren of Knopper bij Rolling Stone per woord betaald krijgt? Legrand  wel, die ook nog even kwijt moest dat hij (zelf freelancer voor onder meer Billboard) de redactionele keuzes van Rolling Stone niet best vond.

Niemand die wist waar die het over had, net zoals de enorme stoet aan namen die voorbijkwam niet iedereen bekend voorkwam.

Jammer.

Op Noorderslag zelf genoot ik van een prachtig optreden van Tim Knol, Neerlands meest veelbelovende singer/songwriter. Hij speelde met Anne Soldaat op gitaar die, sorry het is niet anders, zelf een paar uur later op mij weer het meeste indruk maakte. Going South vond ik dit keer in de 3Voor12-zaal het mooist.

Ook blij werd ik van Kytemans Hiphop Orkest. Traditiegetrouw speelde de winnaar van de Popprijs in de Grote Zaal en ik geloof niet dat het er ooit zo druk is gebleven nadat de winnaar bekend was gemaakt als dit jaar. 

Ongelooflijk hoeveel er in een jaar met zo'n band kan gebeuren.

Volgend artikel in dit blog

9reacties