In de verte zie ik haar fietsen, een meisje dat ik ken van mijn studie. Ze is nog niet binnen gehoorsafstand. Zwaaien dus. Net als ik mijn hand wil opsteken om naar haar te zwaaien, bevriest mijn arm in mijn jaszak. Ik zie namelijk dat ze mij ziet, maar snel haar hoofd omdraait. In een seconde of twee is het gebeurd. Ze kiest ervoor om mij niet te zien.

Het is al vaker gebeurd. Dit is waar mensen me voor gewaarschuwd hadden, besef ik. Ik wilde het niet geloven, dat mensen je echt uit de weg gaan als je net iemand verloren hebt. Maar het lijkt zo te zijn. 

Het is voor meisjes als de fietsende dame onverteerbaar dat haar moeder en haar vader er op een dag niet meer zullen zijn. Ergens in haar achterhoofd weet ze wel dat het zo is, dat het ooit gebeurt. Maar, ze worden honderddrie, houdt ze zichzelf voor. Deze ouders zullen hun dochter zien afstuderen, trouwen, baren, haar kinderen zien opgroeien en dan, als het echt niet meer anders kan, als hun kleinkinderen ver in de twintig zijn, zullen haar ouders pas hun ogen sluiten. Met dat idee leeft ze.
       Maar ja, dan ziet ze mij, vertegenwoordiger van de club van weesmeisjes, het levende bewijs dat het leven anders kan zijn. Onoverkomelijk is de neiging van de mens om datgene wat ons verontrust te negeren.  Verontrusting staat het leven in de weg, zeker het leven van een carrièrebouwende, feestende studente.

Van alle zaken die ons kunnen verontrusten, verontrust de dood ons nog het meest. En daar loop ik dan plots, als vertegenwoordiger van de dood. Nou ja, als vertegenwoordiger van het feit dat je ouders zullen sterven dan toch. Ik heb niet de hele dood in mijn portefeuille.

Ik verwijt het haar eigenlijk niet, dat ze haar hoofd omdraait. Een jaar of twee geleden, was ik zo’n fietsende dame die het zich kon permitteren om de vreselijke dingen uit te bannen. Leven is uitbundig en luidruchtig feesten om de stille stem van de dood niet te hoeven horen.
         Maar helaas, ik ben dat meisje niet meer. Ik hoop voor haar dat ze het nog lang mag blijven.

Volgend artikel in dit blog

6reacties