Geweld op de werkvloer.(1)

Bepaalde onderdelen van deze website vereisen het gebruik van javascript. Indien u van alle functies gebruik wilt maken, zult u javascript moeten toestaan.

!`ANDER BEN IK `!

duisternis in het licht

< Voorpagina

donderdag 21 januari 2010 01:00 door Ina Dijstelberge

Tags: jongeren, geweld, werk, persoonlijk, ervaring, perceptie, beeldvorming

De plattelandsjeugd.

Aangezien ik altijd met moeilijke tot zeer moeilijke doelgroepen gewerkt heb, ben ik op de diverse werkplekken nogal wat geweld tegen gekomen. Agressie die gericht was op andere bezoekers en cliënten en agressie die gericht was op mijn collega’s en/of mijzelf.

In een aantal delen wil ik een illustratie geven van hetgeen ik zoal tegengekomen ben.

Mijn allereerste ervaring met geweld en agressie was toen ik als vrijwilliger in een jongerencentrum met twee locaties, in Vaassen werkte, 1981-1983. Vrijdagavond tegen sluitingstijd en zondagmiddagen waren vaste prik voor een stevig robbertje vechten tussen bezoekers of een aanval op een van de barmedewerkers. Vooral de jongemannen die in het slachthuis in Epe werkte konden nog wel eens flink door het lint gaan.

Een echte reden voor het op de vuist gaan was er eigenlijk nooit. Wel was er altijd een hoop drank en testosteron in het geding. Wanneer je als medewerker niet op het juiste moment ingreep, de verkeerde opmerking maakte of gewoon in de weg stond dan kon je geheid een opdonder verwachten. Alhoewel er bij zeer ernstige overtredingen wel schorsingen werden uitgedeeld, werd zelden politie ingeschakeld. Van enige vorm van registratie was al helemaal geen sprake.

Eenmaal, op een zomerse zondagmiddag, liep het dusdanig uit de hand dat we genoodzaakt waren om de politie in te schakelen. Een drietal vaste bezoekers, die eerder die middag in hun beschonkenheid hadden besloten om moedwillig het barpersoneel onder te kotsen en daarna door de overige bezoekers het jongerencentrum uitgelazerd waren, hadden besloten om wraak te nemen.

Aangezien de voordeur na het voorval op slot gedaan was, probeerden ze met een motorzaag zich toegang te verschaffen tot het houten gebouwtje. Toen dit niet snel genoeg werkte, bedachten ze een ander plan.

Binnen hoorden we hoe zij hun auto, één of andere Amerikaanse slurpschuit die later door de Flodders voorgoed in de categorie asociaal belandde, startte en het grasveldje voor het jongerencentrum op reed. Vervolgens trok hij volgas op, knalde in de gevel van het gebouw en boorde de auto zo’n meter het pand in.

Niemand raakte gewond, de politie werd gebeld en de heren werden, onder hevig protest waar bij kwistig gestrooid werd met de meest grove belediging en doodsdreigingen aan de agenten en hun familie, afgevoerd om af te koelen op het bureau. Aangifte werd niet gedaan en de heren konden nadat ze hun roes hadden uitgeslapen weer rustig naar huis.

De locatie waar dit gebeurde ging niet meer open naar het gebeurde, een half jaar later kregen we er wel weer een andere locatie bij. De bewuste jongemannen zijn voor een half jaar geschorst.

Toon gerelateerde artikelen

Volgend artikel in dit blog

22reacties

laila 21-01-2010 07:27

Dit kan een interessante serie worden Ina.

Als kind liep ik langs een slachthuis naar school. De penetrante geur, het lawaai van de radio en de witte jassen met bloed kan ik zo weer oproepen.

Wat doet het met een mens als hij dagelijks 'gedoemd"is dieren te doden?

Aad Verbaast 21-01-2010 09:19

== Aangifte werd niet gedaan en de heren konden nadat ze hun roes hadden uitgeslapen weer rustig naar huis. ==
En nu? Vond je dat een verstandige keuze?

Ina Dijstelberge 21-01-2010 09:28

@ Laila : Ik ga mij best doen. Ik hoop dat dit een beeld geeft van hoe , in ieder geval binnen de welzijnssector, door de jaren heen met geweld is omgegaan. Ook hoop ik te laten zien dat die agressie vele oorzaken kan hebben.

@ Aad : Aan het eind van de serie zal ik mijn visie geven over wat ik vind van agressie toen en nu...
Nu kan ik over het gebeuren toen zeggen, dat men het principe hanteerde dat de bezoekersgroep een bepaalde mate van zelfreinigend vermogen had.
Bovendien bestond er een zeker vorm van begrip voor het gedrag...
Opvallend was ook dat toentertijd de politie weinig aanstoot nam aan de verwensingen, noch dat de krant er een letter aan besteedde.

Catharina Anna Maria van Vliet 21-01-2010 09:47

Ik heb mijn jeugd doorgebracht in de gemeente Oldebroek ('t Harde en daarna Wezep) ook op de Veluwe. Ik herken hier wel een en ander .....

Zwollywood 21-01-2010 10:04

Leuk blog. In de buurtdorpen in Salland ging het er op zondagmiddagen ook altijd wel hard aan toe. Ook op kermissen....er was een soort kift tussen de jongens uit de verschillende dorpen.....en in snackbars en da soort uitspanningen gingen geregeld de ruiten in.

laila 21-01-2010 10:49

Er zitten inderdaad meerdere kanten aan.
Omgaan met geweld door de jaren heen en ook visies op oorzaken van geweld, die door de jaren heen ook veranderd kunnen zijn.

Marius van Artaaa 21-01-2010 10:53

Ina, mooi onderwerp, agressie en jongerwerk. Met de persoon als inzet, was ooit een titel over dat het werken met lastige knapen een stevige persoonlijkheid van je verwacht. Ik heb zelf goede ervaringen met geweld proberen sportief te benaderen. Het staat en valt bij de relatie met jongeren. Als je als werker wel wat contact hebt, maar niet hebt gewerkt aan die relatie, dan kun je weinig. Juist elkaar persoonlijk goed kennen, weten wat je van elkaar mag verwachten en helder zijn over grenzen en regels geeft je die speelruimte. Als er agressie getoond werd dan was de afspraak dat je er meteen op afging en de persoon apart nam en op hem inpraatte met in je achterzak waar je het al met hem of haar over gehad had. Hij of zij kon een bemiddeling aangeboden krijgen of vragen en dan werd er op kantoor gesproken. Het doel was zelfbeheersing en conflicten leren hanteren. Het punt was om altijd sportief te blijven, fair en volgens de kunst van vechtsporten handelen (die zijn over het algemen juist op die zelfbeheersing gericht). Als het mogelijk was dan werd de ruzie ook wel eens beslecht met een partijtje boksen met een serieuze scheidsrechter.

Ik heb weleens een flinke klap gehad, maar nog nooit is dat geéindigd zonder een goed gesprek en een vredespijp. Mijn tactiek was dicht tegen de agressor aan gaan staan en het liefst de handen op zijn schouders en op hem inpraten dat je dit niet van hem verwacht had, dat je wilde weten waarom hij zo kwaad was dat hij zijn beheersing verloor, wat hij wil: praten of een echt gevecht. Leren fair te vechten of te rappen of uit te praten is volgens mij op zich een aardig doel voor jongerenwerk om agressie creatief en positief te benutten. Leren conflicten vreedzaam op te lossen is lastiger, maar ook haalbaar als je het spelenderwijs doet en niet met een dure training.

Ruud Zweistra 21-01-2010 10:59

Goh, net Marokkanen of Antillianen.

Zo zie je maar: niets menselijks is de blanke vreemd.

An van den burg 21-01-2010 11:48

Die link is zò gelegd hoor: jonge mensen kijken naar het geweld van hun regeringen in binnen- en buitenland!

De VS heeft de meeste geweldsdelicten en de regeringen van de VS zijn het meeste geweldadig op de wereld! Korte, maar realistische link.

Gisteren geloof ik nog `n vent 8 mensen "zomaar" dood geschoten in de VS: "wat mijn regering doet, mag ik ook" zal hij gedacht hebben.

An.

Ina Dijstelberge 21-01-2010 13:26

@ Cam en Zwollywood : Ik denk dat het gedrag is dat een ieder wel min of meer herkent. De kermissen waren ook altijd bal. Vooral de boeren kermissen zoals bijvoorbeeld in Oene.
Van mijn moeder weet ik dat het tijdens haar pubertijd ook al speelde. Vooral Heerde was berucht.

@ Laila: de visie en de benadering op/van geweld en agressie is verandert. Ook de wijze waarop daarbinnen het beroep mee omgegaan wordt. Waar in de jaren tachtig er nog een hoge mate van tolerantie jegens agressie bestond lijkt deze nu geheel verdwenen. Met de serie hoop ik dit in beeld te brengen.

@ Marius : Zeer herkenbaar voor mij, zeker toen het randgroepen werk midden in de aandacht stond.
Sport, maar ook muziek heb ik ook altijd een goed medium gevonden om een relatie op te bouwen.
Het dicht bij de agressor te gaan staan was ook één van mijn strategieën, waarbij mijn vrouw zijn extra deëscalerend werkte.

@ Ruud : =niets menselijks is de blanke vreemd=
Zijn het geen mensen dan?

@ An : In de periode dat bovenstaand verhaal speelde hadden we alleen Nederland 1 en 2.....

Ruud Zweistra 21-01-2010 13:37

Balletje, balletje, Ina.

Ina Dijstelberge 21-01-2010 15:41

Nog iets inhoudelijks toe te voegen Ruud?

Maria Trepp 21-01-2010 16:45

goede bijdrage Ina, belangrijk en en origineel.
Zelf heb ik geen enkele ervaring van dit soort.

Me.myself.and.i 21-01-2010 19:50

Ah, the good old days. :-)

coby 21-01-2010 21:39

Je zult daar ongetwijfeld in je werk veel te maken mee hebben gehad. Onderwerp met veel kanten. De welzijnssector moe(s)t er natuurlijk ook wat mee. Met vallen en opstaan, soms letterlijk, denk ik.

Hartelijke groet, Coby

P.H.M. van de Kletersteeg 21-01-2010 22:24

Ik deed jongerenwerk in een soos; in het gebied waren er vijf sozen; begin jaren 80.
Toen ik er kwam heb ik met de jongens gepraat.
Ik heb ze gezegd dat ik vandalisme niet leuk vond, want dan moest ik na het weekend de rotzooi weer oplappen.
vechten: prima, maar dan gaan ze eerst even met mij naar buiten.
Messen: accepteer ik onder geen beding.

de eerste dag; een ruitje ingeslagen; de politie gaf medewerking en dat was ook de laatste keer dat de politie daar klwam in 4 jaar.
in andere sozen; tot drie maal in een weekend.
De andere sozen werden gerund door 4--5 personen
ik deed het alleen.

in die 4 jaar hebben de jongens met mij geld opgebracht voor een nieuwe bar en installaties; en die zelf gebouwd.
Ik heb in die periode een hulpverleningsproject opgezet en uitgevoerd binnen het culturele werk

kwestie van geloofwaardigheid en duidelijkheid gevolgd door betrokkenheid..
Geweld is gemakkelijk te begrijpen en te controleren.
alleen niet als je er bang voor bent.

Mihai Martoiu Ticu 22-01-2010 11:24

Ik was nieuwsgierig wie als eerste het woord "Marokkanen" zou roepen.

Ina Dijstelberge 22-01-2010 12:29

@ Maria: Dank...er volgen er meer.
@ Me, myself and I : Volgens mij is het van alle tijden
@ Coby : DDe welzijnssector moest en moet er inderdaad wat mee....aan het eind van de serie ga ik hier nog op in.
@ PHM : Dat we uit de zelfde beroepsgroep kwamen had ik al eens eerder geconstateerd. Je werkwijze is mij bekend. De jongerensosen in Vaassen moesten het trouwens hebben van de baropbrengsten en fondswerving. Subsidie kregen we niet....
@ Mihai : Jij bent nummer 2....

P.H.M. van de Kletersteeg 22-01-2010 20:35

Naderhand hebben de jongens een jongerencafe gebouwd in mijn gebouw (uit de kunst, als het in een grote stad had gestaan was ik er rijk aan geworden) zonder subsidie; en het doel was, aldaar het jongerenwerk te doen zonder subsidie.

Maar in een gemeente met 23000 inwoners waren er voor de decentrailsatie 1,5 ambtenaren voor welzijn; gedurendse de decentralisatie 12.
het dorp waar ik werkte zat op f180.000 directe kosten voor cultureelwerk (3000 inwoners)

P.H.M. van de Kletersteeg 22-01-2010 20:37

Er waren geen marokkanen in dat dorp; dan zou ik daar ook niet dat werk gedaan hebben.

P.H.M. van de Kletersteeg 22-01-2010 20:45

De reden dat we zelfstandig wil;den was simpel.
Ik zette hulpverlening op binnen dat culturele werk, omdat het CW anders geen nut heeft.
Het is een middel, geen doel.
Dat kostte vaak geld; meisje aan de pil en zo.
Dat moest allemaal contant betaald worden; recepten werden op mijn naam uitgeschreven meestal.
Daarvoor had ik 'entree" als we disco hielden.
Het bestuur leefde een paar eeuwen terug; zwaar gereformeerd.
Op een gegeven moment haddden ze een echte gereformeerde jongerenwerker erbij ingehuurd.
Nou liet ik de jongens en meiden zelf de films uitkiezen die ik daar af en toe draaide; en daar zaten altijd wat tiroler sexfilms bij.
Dat mocht dus niet, dat moesten films zijn over geslacxhtziekte e.d.
Dus ik wel die titels aankondigen, maa de jongens wisten dat dan toch die Tiroler film werd gedraaid.
Waarom ik dat deed?
Simpel; dat was zo afgesproken en ik houd me altijd aan mijn afspraken.

Wat een schlemielen zitten er in die besturen!
Het gebouw was een oude leegstaande school; dat werd voor een gigantisch bedrag verhuurd aan de stichting, die weer gesubsidieerd werd gebaseerd op die kosten.

Niet lullen zakken vullen

Ina Dijstelberge 24-01-2010 20:18

Dank voor de aanvullingen PHM en weer zeer herkenbaar.

Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.

Beperkt HTML (vet, cursief en onderstreept toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

Ina Dijstelberge

Woonplaats: Pendelend tussen Lelystad en Amsterdam
Ik ben met mijn blog begonnen op 3 juli 2007. Ik woonde toen in Engeland. Verwonderd zoek ik, in mijn schrijven, mijmeren, fotograferen en de interactie met de lezer, de weg. Onder de diverse widget staan gerangschikt naar thema links naar reeds gepubliceerde bijdragen. Er zijn ook een groot aantal foto bijdragen te vinden. Scroll gerust naar beneden.... Zo nu en dan maak ik onder pseudoniem een ander blog aan. Ik kruip dan in de huid van. Tot nu toe zijn dat BOM, Blogpsycholoog en Mawiyah. Dit zijn tijdelijke uitspattingen.
Beroep: Kijker,Denker,Doener
Hobbies: Lees mijn blog...
Vrouw, 46 jaar

Stuur Ina Dijstelberge een bericht

Monddode Vrouwen

Free Aung San Suu Kyi On June 19th 2007, Burma's democracy leader, Aung San Suu Kyi, celebrated her 62nd birthday. But she spent her birthday alone, under house arrest. She is now in her 12th year of detention. She isn't allowed to see family or friends as all visitors are banned. Her phone line is cut and her post is intercepted. Join the global campaign to free Aung San Suu Kyi and all political prisoners in Burma. Aung San Suu Kyi is now serving her third term of house arrest. She was arrested on 30 May, 2003 after the regime's militia attacked her convoy and killed up to 100 of her supporters. Take action now to help free Aung San Suu Kyi.

Birma 19 jaar later

OP 2 juni 2008 BEVRIJD!!!!: Ingrid Betancourt

Stop moord en verkrachting van vrouwen

Stop Honour Killing

Klik Hier voor meer informatie

Gendercide

Amnesty International

De Witte Lint Campagne is een campagne voor de bewustmaking en mobilisatie van de mannen, een opvoedings campagne van de jongeren tegen het geweld tegen de vrouwen, een campagne uiteindelijk voor een niet seksistische en geweldloze maatschappij. Waarom wordt er nooit gezegd dat het geweld vooral door mannen wordt gepleegd?

Stop aan het mannelijk geweld

Stop rape now!

10 december Mensenrechten op het VKblog

INITIATIEF VAN MO.

Het begon met een artikel in de NRC dat later overgenomen werd in de Volkskrant: een dertienjarig meisje was door de Somalische autoriteiten gestenigd tot de dood erop volgde omdat ze overspel zou hebben gepleegd. De trieste waarheid was, dat het meisje verkracht was door drie mannen en toen haar vader met haar naar de politie ging om aangifte te doen gebeurde iets dat geen weldenkend mens kan verzinnen: ze werd zelf aangehouden met de hierboven beschreven gevolgen. Verschillende bloggers besteedden hier aandacht aan en zo kwam de gedachte op om op 10 december, de internationale dag van de mensenrechten, een mensenrechtenblogdag te organiseren.

DE BIJDRAGEN (85):

11-12-2008 00:30 Afsluiting van een overweldigende dag
10-12-2008 0:00 BLOED!

13 decemeber start Winterwondersprookjesland vkblog schrijversmarathon

De indeling van de schrijvers is als volgt:

13 december: Johan HvD : Het begin
14 december: N=1 : De Bonus
15 december: Doranne : Een wak in de tijd
16 december: Lebonton : Wendingen
17 december: Brekebeen : Verwarring in het brein van Teun de Enkelaar
18 december: Ina Dijstelberge : Aab-e-Hayaat
19 december: Astrid Rijff : Het Boek
20 december: Bart:De ontsnapping uit het Zwarte Woud
21 december: 100 Woorden : Verbindingen
22 december: Kees Smit : Tijdloze tijd, meissie, tijd, tijd blijft!
23 december: Satuka : De Wachters der Tijden
24 december: Ivy :De ontknoping van de Tijd (Slot)

13 oktober 2007 : 24 uur van de Kip

De Kippenmadam roept bij deze samen met de Grote Kip alle VK bloggers op tot een dag van de kip. Spannende foto's, leuke verhalen, gedichten, alles is welkom op 13 oktober. Geef de kip de aandacht die ze verdient. Overigens, 'hanige' bijdragen zijn natuurlijk ook van harte welkom. Wij houden namelijk niet van discriminatie