Buteo Buteo, het is me nog nooit gelukt er een te fotograferen.
Buizerd (buteo buteo). Lengte tot 58 cm, spanwijdte tot 132 cm. Eet voornamelijk woelmuizen, maar ook vogels, konijnen, reptielen en amfibieën en is niet vies van insecten en regenwormen.
HERKENNING: Middelgrote, vrij compacte roofvogel met brede vleugels en korte hals en middellange staart. Zit vaak op hekken en telegraafpalen, speurend naar prooi. Zweeft ook vaak met waaiervormig gespreide staart en naar voren en in lichte V-vorm gehouden vleugels. Aldus de ANWB vogelgids.
Ik heb er honderden gezien, maar du moment dat ik stopte, mijn camera op orde probeerde te brengen, was de buizerd gevlogen. Laag wegscherend over de weilanden of snel opvliegend om tussen de bomen te verdwijnen. Jammer, maar helaas...ze zijn schuw en snel.
Gister heb ik een uur tevergeefs op de bakker zitten wachten, voor het keukenraam, maar toch is ze me ontgaan. Ik moet tenslotte wel eens opstaan om het vuur en de kachel brandend te houden. Wel een mooie gelegenheid om mezelf een middagmaal in het stadje aan te bieden. !0 km bos en je bent er. Je moet wel over de heuvel, die 140 m. hoger is dan ons dorpje en dat is direct een wereld van verschil. Zag ik. Een witte wereld. Vertrok ik uit een licht nevelige maar groene omgeving, enige minuten later reed ik door een sprookjesachtig bos met berijpte bomen. Ik was al ruim onder de buizerd doorgereden, die op een tak boven de weg zat, een flinke, zo te zien, toen ik me mijn kans realiseerde.
Ik besloot hem te grijpen, ondanks mijn knorrende maag, keerde om en benaderde heel langzaam rijdend de mooie vogel. Ik zag zijn gespikkelde, tegen de kou opgeztte borstveren. Maar ik had mijn auto nog niet stilgezet, of daar vloog hij in glijvlucht de voor mij verkeerde kant op. Heuvelopwaarts. Het scheen dat hij neerstreek in een andere boom. Ik maakte mijn fototoestel gereed, hield het in mijn linker, dus mijn verkeerde hand, en reed langzaam vooruit. Inderdaad zat hij rustig te wachten tot ik stopte, om bij het heffen van het toestel laag over de weg weg te zeilen. Toch nam ik een foto, maar de afstand leek sowieso te groot.
Weer reed ik langzaam heuvelopwaarts voor een laatste poging. Ik zag hem niet, tot hij onverwachts tussen de bomen verdween. Ik deed weer een vertwijfelde poging tot foto. Ik had wel wat meer ingezoemd. Misschien...???
Zoek maar...
De kredietcrisis heeft ook in ons stadje toegeslagen. Het enthousiasme waarmee de Marokkaanse uitbaters me het in verval zijnde restaurant binnenloodsten, ik bleek de enige gast, sprak boekdelen. Ik heb er vaak gezeten met 20 of meer werkmannen. Eenmaal mijn plek gekozen hebbend, volgden er nog twee kantoordames die ik veel vaker heb gezien. We hebben nooit een woord gewisseld en onderling doen ze dat ook nauwelijks, dus voel ik me niet tekort schieten. een man van mijn leeftijd volgde nog wat later en dat was het dan. Een trekker voor mij is het entree-buffet, waardoor ik zeker weet er altijd meer dan verzadigd vandaan te gaan. En dat was ook nu het geval.
Een kort ritje voordat de Aldi open was, gaf me nog wat mogelijkheden de rijp te bewonderen. Wondermooi en werkelijk doodstil is de omgeving dezer dagen. Genieten, als je ervan houdt.
Pas thuis kon ik de vergrote fotozoekplaatjes beter bekijken en...waarachtig. Maar een eclatant succes zullen we het maar niet noemen.Jullie mogen mee-oordelen.
antoinette
duijsters 21-01-2010 17:13
@Antoinette, in de bijgevoegd link lees je dat wel. Aan dat aas, soms opzettelijk vergiftigd, zijn er vele overleden. Die vliegende V-vorm tussen de bomen, waarvan eerst een uitsnede, is de buizerd...:-)Moeilijk te zien, maar hij is er wel.
Wel een scherpe bocht daar.
Hartelijke groet, Coby
Lucienne
21-01-2010 22:20
@Coby, de entree is normaal een paar plakjes vleeswaar met wat sla, een ei-mayonaise, een stukje paté met een augurkje oid. Hier mag je opscheppen wat je wilt. Alles wat is genoemd plus champignonsalade, salade niçoise, tomaat, sla, gevulde eieren, olijven, aardappelsalade... en als je dan geen honger meer hebt komt het hoofdgerecht. Ik had trouwens een formidabele crême brulé toe, met heerlijke harde gecaramelliseerde suiker. En en lekker bakkie troost toe. Ach, het is maar dat je het weet:-)
Dames, groet van O.
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

Toen Oliphant
nog klein was Was oma's tuin nog groot De bomen waren sterk als
reuzen En niemand ging nog dood Maar toch was opa al gestorven En
dat leek toen weer heel gewoon Oma alleen, hij wist niet beter En
de man in huis, dat was haar zoon
Groetend, T.