Ombudsman
Twee artikelen op de forumpagina’s over het bestraffen van stoute leerlingen op scholen, hebben veel losgemaakt bij de lezers van de krant.
Vooral uit het onderwijs kwamen veel reacties. De meeste reacties
volgden op een stuk dat vorige week vrijdag op de forumpagina
stond. Daarin beschreef een moeder de in haar ogen absurde
strafregels die haar puberdochter moest schrijven nadat zij zich
in de klas op het gymnasium had misdragen.
De moeder, van wie onder het artikel werd gemeld dat zij hoofdredacteur is van een museumtijdschrift, hekelde de strafregels die haar dochter moest schrijven. Een citaat uit haar artikel: ‘Smakelijk hebben we gelachen om de onzinnige straf die doet denken aan het katholieke meisjesonderwijs in de jaren vijftig.’
Lezers van de Volkskrant, de onderwijskrant bij uitstek, konden er niet om lachen, bleek uit tal van reacties. Zo ondermijn je het gezag van de school en de individuele docent, was de meest voorkomende reactie.
Een lezer vroeg me waarom er eigenlijk bij stond dat de moeder
ergens hoofdredacteur van was. Hij schreef: ‘Moeders van
kinderen die een ingezonden stuk schrijven, krijgen daar een
kolommetje voor. Alleen bekenden van naam die wat te zeggen
hebben, krijgen zo’n mooie plaatsruimte met
vermelding van functie.’
Dat laatste wordt door de redactie bestreden. Het gaat om de inhoud van een stuk. De forumredactie vond het artikel van de klagende moeder een aardig stuk over een interessant onderwerp.
De chef van de opinierubriek voegt toe dat de functie van iemand geen rol speelt bij de beoordeling van artikelen. Het gaat altijd om de inhoud en de manier waarop iets is opgeschreven. ‘Dit was een prachtige reactie op het eerste artikel. Die plaats je altijd.’
De lezer heeft wel een punt als hij zich afvraagt waarom er onder het stuk moest staan wat de moeder doet. Dat voegt in het geheel niets toe aan de inhoud.
Het was niet een hoofdredacteur van een of ander museumblad die in functie klaagde over iets, het was gewoon een moeder van een kennelijk vervelende puberdochter die zich druk maakte over een straf voor haar dochter.
Naar mijn mening had de toevoeging van de baan van moeder dus niet in de krant mogen staan.
Andere lezers vonden dat het hele artikel beter niet geplaatst
had kunnen worden.
‘Zelfingenomen, betweterig en arrogant’, schreef een
lezer. Hij vervolgde met: ‘De dochter zal nu met nog
meer dedain neerkijken op haar leermeester.’
Weer een ander constateert dat de moeder wel ruimte kreeg om te klagen over de straf, maar dat daarbij absoluut niet werd gemeld wat de dochter dan wel had misdaan. Had dat niet ook in de krant gemoeten?
Ik vind van wel. We kunnen pas nadenken over de straf en de strafmaat als we ook weten wat de dochter heeft misdaan. Dat bleef nu, ten onrechte, buiten beeld.
Overigens blijkt uit de vele reacties die er kwamen dat het onderwijs heel verschillend denkt over de zinnigheid van straffen.
De ene docent vindt dat straf gevoeld moet worden en dat
strafregels daarbij zinvol zijn.
Maar een ander schreef dat hij zijn leerlingen die in de fout
gaan het gedicht De Blauwbilgorgel van Buddingh laat
overschrijven en daarna uit het hoofd voordragen voor de hele
klas.
Dat dient in zijn ogen enkele nuttige doelen. De leerling leert een gedicht voor te dragen en de tekst geeft een reële weergave van processen in het puberbrein, waardoor de leerling zich begrepen voelt en de ouders waardevolle inzichten in hun puber krijgen.
Het overschrijven moet zo vaak worden herhaald tot de leerling het gedicht foutloos kan voordragen. ‘Veel leerlingen beleven een moment van intense voldoening op het moment dat het lukt’, stelt deze docent natuurkunde.
Het is maar een greep uit de vele reacties. Maar het geeft goed aan dat het onderwerp, de wijze van straffen van opstandige en weerspannige pubers op school, leeft bij de lezers.
In dat opzicht is het goed dat de forumredactie plaats heeft ingeruimd voor artikelen over dit onderwerp. Voor de inhoud geldt wat voor elk forumstuk geldt. Het hoeft niet de mening van de redactie weer te geven. Op forum komen artikelen die een bijdrage vormen aan het debat, die prikkelen.
Wat je ook kunt zeggen van het artikel van de moeder en hoeveel kritiek je er ook op hebt, het heeft in ieder geval gezorgd voor debat. Zo bezien misstond het niet in de krant, al kun je nog wel vragen stellen over de presentatie en het ontbreken van essentiële inhoudelijke informatie.
Thom Meens
33reacties
Catharina Anna Maria van
Vliet 23-01-2010 08:57
Waarschijnlijk had de dochte de straf dubbel en dwars verdient.
Anders zou de moeder de strafmaat ten opzichte van het vergrijp
zeker ook gehekeld.
astrid
23-01-2010 13:37
@ Catharina:
Precies. Docenten geven pas na herhaaldelijke waarschuwingen strafwerk op. Huidige docenten hebben geleerd om straf geven zo lang mogelijk uit te stellen. Alleen als het gaat om aanhoudend of ernstig orde- of lesverstorend gedrag óf als er sprake is van een onduldbare overtreding van de fatsoensnormen, geven docenten meteen straf.
En denk niet dat er op een 'gedegen gymnasium' alleen maar 'brave', fatsoenlijke ijverige en welwillende leerlingen zitten, die geen brutale opmerkingen maken. Niets is minder waar.
Jarenlang werk ik op scholen nieuwe docenten in. Uitgerekend op een gymnasium vertelde een ervaren nieuwe docente Engels dat een leerling uit 4 gym laatst tegen haar zei: HOE HAALT U HET IN UW HOOFD OM MIJ EEN 3 TE GEVEN. Ik ken meer docenten die zelfs na een dergelijke opmerking toch hun best gaan doen om het kind geduldig uit te leggen hoe die 3 tot stand gekomen is (en er tenslotte op te wijzen dat anderen in de klas toch echt beter gepresteerd hebben), dan docenten die de tegenwoordigheid van geest hebben om behalve uitleg ook nog een flinke schrijfstraf op te leggen voor een dergelijke grote mond. Want meestal geven docenten bij dergelijk optreden van een leerling de regie uit handen en dienen een klacht in bij de schoolleiding, die dan een brief schrijft naar ouders of hen uitnodigt voor gesprek. Dat deze docent het zo hoog niet heeft willen spelen en het zelf afhandelt door een eenvoudig schrijfstrafje over het gewraakte gedrag op te leggen, pleit alleen maar voor deze docent. Een moeder zou een dergelijke docent dankbaar moeten zijn, omdat die het probleem klein houdt en niet groter maakt dan nodig.
Precies. Docenten geven pas na herhaaldelijke waarschuwingen strafwerk op. Huidige docenten hebben geleerd om straf geven zo lang mogelijk uit te stellen. Alleen als het gaat om aanhoudend of ernstig orde- of lesverstorend gedrag óf als er sprake is van een onduldbare overtreding van de fatsoensnormen, geven docenten meteen straf.
En denk niet dat er op een 'gedegen gymnasium' alleen maar 'brave', fatsoenlijke ijverige en welwillende leerlingen zitten, die geen brutale opmerkingen maken. Niets is minder waar.
Jarenlang werk ik op scholen nieuwe docenten in. Uitgerekend op een gymnasium vertelde een ervaren nieuwe docente Engels dat een leerling uit 4 gym laatst tegen haar zei: HOE HAALT U HET IN UW HOOFD OM MIJ EEN 3 TE GEVEN. Ik ken meer docenten die zelfs na een dergelijke opmerking toch hun best gaan doen om het kind geduldig uit te leggen hoe die 3 tot stand gekomen is (en er tenslotte op te wijzen dat anderen in de klas toch echt beter gepresteerd hebben), dan docenten die de tegenwoordigheid van geest hebben om behalve uitleg ook nog een flinke schrijfstraf op te leggen voor een dergelijke grote mond. Want meestal geven docenten bij dergelijk optreden van een leerling de regie uit handen en dienen een klacht in bij de schoolleiding, die dan een brief schrijft naar ouders of hen uitnodigt voor gesprek. Dat deze docent het zo hoog niet heeft willen spelen en het zelf afhandelt door een eenvoudig schrijfstrafje over het gewraakte gedrag op te leggen, pleit alleen maar voor deze docent. Een moeder zou een dergelijke docent dankbaar moeten zijn, omdat die het probleem klein houdt en niet groter maakt dan nodig.
Robert van
Waning 23-01-2010 14:35
"Op forum komen artikelen die een bijdrage vormen aan het debat,
die prikkelen," schrijft ombudsman Thom Meens.
In de praktijk blijkt daarbij een onderscheid te worden wordt gemaakt tussen opiniestukken van 'gewone mensen' en die van leden van een zelfbenoemde en door moderatoren fanatiek beschermde opinie-elite. Als die uitverkorenen dingen schrijven waardoor gewone burgers geprikkeld worden, dan mogen zij daarvan in hun hoedanigheid van lezers, reageerders (door de opinie-adel meestal smalend als 'reaguurders' aangeduid) alleen beleefd en op de meest omfloerste manier blijk geven, op straffe van censuur en verbanning.
Op die manier wordt een tamelijk strikte scheiding aangebracht in het publieke debat over maatschappelijke en politieke kwesties. In die zin moet de vermelding van de functie van de briefschrijfster dan ook worden beschouwd: Dit is niet zomaar iemand, maar een hoofdredacteur van een museumblad!
Reageerders en discussieerders op de website van de Volkskrant kregen vanaf het ‘generaal pardon’ van maart 2009 te maken met Henk Müller als journalistiek moderator. Volgens de Ombudsman zou hij meer toelaten dan zijn voorganger. Het tegendeel bleek waar. Bij de opheffing van mijn (zoveelste) verbanning werd mij medegedeeld dat ik mijn 'speelveld' terugkreeg op voorwaarde dat ik daarvan 'zinnig' gebruik zou maken. De redactie zou mij blijven volgen. Die voorwaarde van 'zinnigheid' staat echter nergens in de Spelregels vermeld (en dat is goed te merken) en is dus een voorbeeld van de willekeur die heerst op de opiniepagina's op website van de Volkskrant. Hier zijn niet alle regels voor iedereen gelijk. 'Zinnig' betekent hier dat reacties en bijdragen inhoudelijk welgevallig dienen te zijn en in hun presenatie en woordkeus onderdanig tegenover leden van de opinie-elite. Houdt daar goed rekening mee.
In de praktijk blijkt daarbij een onderscheid te worden wordt gemaakt tussen opiniestukken van 'gewone mensen' en die van leden van een zelfbenoemde en door moderatoren fanatiek beschermde opinie-elite. Als die uitverkorenen dingen schrijven waardoor gewone burgers geprikkeld worden, dan mogen zij daarvan in hun hoedanigheid van lezers, reageerders (door de opinie-adel meestal smalend als 'reaguurders' aangeduid) alleen beleefd en op de meest omfloerste manier blijk geven, op straffe van censuur en verbanning.
Op die manier wordt een tamelijk strikte scheiding aangebracht in het publieke debat over maatschappelijke en politieke kwesties. In die zin moet de vermelding van de functie van de briefschrijfster dan ook worden beschouwd: Dit is niet zomaar iemand, maar een hoofdredacteur van een museumblad!
Reageerders en discussieerders op de website van de Volkskrant kregen vanaf het ‘generaal pardon’ van maart 2009 te maken met Henk Müller als journalistiek moderator. Volgens de Ombudsman zou hij meer toelaten dan zijn voorganger. Het tegendeel bleek waar. Bij de opheffing van mijn (zoveelste) verbanning werd mij medegedeeld dat ik mijn 'speelveld' terugkreeg op voorwaarde dat ik daarvan 'zinnig' gebruik zou maken. De redactie zou mij blijven volgen. Die voorwaarde van 'zinnigheid' staat echter nergens in de Spelregels vermeld (en dat is goed te merken) en is dus een voorbeeld van de willekeur die heerst op de opiniepagina's op website van de Volkskrant. Hier zijn niet alle regels voor iedereen gelijk. 'Zinnig' betekent hier dat reacties en bijdragen inhoudelijk welgevallig dienen te zijn en in hun presenatie en woordkeus onderdanig tegenover leden van de opinie-elite. Houdt daar goed rekening mee.
Fleur 23-01-2010 16:20
-Daarin beschreef een moeder de in haar ogen absurde strafregels
die haar puberdochter moest schrijven nadat zij zich in de klas
op het gymnasium had misdragen-
Die moeder had de telefoon moeten pakken en tegen de docent zeggen,dat haar dochter dat niet hoeft te doen van haar,Dat helpt!!
Btw niet alles wat in de krant staat,is waar.
Onthoud dat.
Docenten gebruiken hun positie dikwijls foutief.
Macht in handen van kleine luyden is gevaarlijk.
Veel verhalen in tijdschriften en kranten vertonen een hoog gehalte aan duimzuigerij !
Vestzak - broekzak fraude!
ZUM KOTZEN!
Vecht voor de autonomie van je kind en niet voor het ego van de docent!
Die moeder had de telefoon moeten pakken en tegen de docent zeggen,dat haar dochter dat niet hoeft te doen van haar,Dat helpt!!
Btw niet alles wat in de krant staat,is waar.
Onthoud dat.
Docenten gebruiken hun positie dikwijls foutief.
Macht in handen van kleine luyden is gevaarlijk.
Veel verhalen in tijdschriften en kranten vertonen een hoog gehalte aan duimzuigerij !
Vestzak - broekzak fraude!
ZUM KOTZEN!
Vecht voor de autonomie van je kind en niet voor het ego van de docent!
sabine
vreugdenhil 24-01-2010 06:22
Ik begrijp wel dat de moeder en haar dochter smakelijk gelachen
hebben. Dat vind ik geen ondermijning van het gezag van de
leraar. Om daarom maar niet te lachen? Als zijn gezag hierdoor,
door zoiets futiels, al wordt ondermijnd, mankeert er wat aan het
functioneren van die leraar als je het mij vraagt. Strafregels
schrijven lijkt me ook wat achterhaald. Taakstrafje misschien in
de vrije uurtjes? Het stoort mij niet dat het beroep van de
moeder is genoemd, zolang het stuk niet is geplaatst vanwege haar
beroep. Dat is ook niet het geval. Dat geloof ik wel. Ik vind wel
dat er in had moeten staan wat het meisje had gedaan.
Robert van
Waning 24-01-2010 12:37
Alleen als iemands beroep relevant is voor wat hij/zij
(bijvoorbeeld als ouder van een kind) schrijft, is vermelding
ervan dienstig. Informatie die niets toevoegt aan het geschrevene
is op zijn minst overbodig en kan alleen al daarom storend zijn.
In dit geval kan er bijvoorbeeld de suggestie van uitgaan dat
hoog opgeleide ouders met een interessante baan menen meer recht
van spreken te hebben tegenover leraren van hun kinderen.
Het kan ook zijn dat de opinieredacteur een brief van een hoofdredacteur per definitie interessanter vindt - ongeacht de vraag of het onderwerp tot de professionele expertise van de auteur behoort - dan die van zomaar een gewone moeder. Deze opvatting heerst namelijk in journalistieke kringen en draagt bij aan de tweedeling in het publieke debat waarover ik hierboven schreef.
Het kan ook zijn dat de opinieredacteur een brief van een hoofdredacteur per definitie interessanter vindt - ongeacht de vraag of het onderwerp tot de professionele expertise van de auteur behoort - dan die van zomaar een gewone moeder. Deze opvatting heerst namelijk in journalistieke kringen en draagt bij aan de tweedeling in het publieke debat waarover ik hierboven schreef.
sabine vreugdenhil 24-01-2010 13:43
@Robert van Waning
De redactie had toch aangegeven dat bij plaatsing van een stuk iemands beroep niet wordt meegewogen? Het gaat om de kwaliteit van het stuk. Uw zorg over de tweedeling is onterecht en klinkt bijna als het verwijt van de boze burger die zijn brief niet geplaatst kan krijgen. Daarbij komt dat de lezer natuurlijk niet gek is.
De redactie had toch aangegeven dat bij plaatsing van een stuk iemands beroep niet wordt meegewogen? Het gaat om de kwaliteit van het stuk. Uw zorg over de tweedeling is onterecht en klinkt bijna als het verwijt van de boze burger die zijn brief niet geplaatst kan krijgen. Daarbij komt dat de lezer natuurlijk niet gek is.
Robert van
Waning 24-01-2010 14:42
"Het was niet een hoofdredacteur van een of ander museumblad die
in functie klaagde over iets, het was gewoon een moeder van een
kennelijk vervelende puberdochter die zich druk maakte over een
straf voor haar dochter. Naar mijn mening had de toevoeging van
de baan van moeder dus niet in de krant mogen staan," schrijft
Ombudsman Thom Meens terecht.
Burgers kunnen niet boos zijn omdat hun brief niet in de krant wordt afgedrukt, hoogstens teleurgesteld. De papieren krant is immers het product van de redactie waarvoor zij de volle journalistieke verantwoordelijkheid draagt. Een redactie mag haar angst voor de publieke opinie tonen door kritische brieven niet af te drukken. Dat zegt dan op zichzelf al genoeg en maakt het schrijven van kritische brieven dus eigenlijk overbodig. De Telegraaf drukt nooit kritische brieven af. Misschien verklaart dat juist wel haar populariteit. Veel mensen zijn namelijk dol op een beetje dictatoriaal gezag. Het uitoefenen van macht is echter niet de functie van onafhankelijke journalistiek.
Reactie- en discussieruimten onder een opiniestuk op de website van de krant zijn echter een geheel ander verhaal. Zij dienen namelijk als openbaar en dus voor iedereen toegankelijk forum voor publiek debat over maatschappelijke en politieke kwesties die iedereen aangaan. De vrijheid van meningsuiting van burgers mag daar slechts worden beperkt door de (Grond)wet en door de onafhankelijke rechter en dus niet door Spelregels die in letter en geest een inbreuk betekenen op fundamentele rechten en vrijheden van de burgers van onze democratische rechtsstaat. Een redactie heeft in die reactie- en discussieruimtes slechts de functie van conciërge en desnoods politieagent: Zij moet er zorg voor dragen dat de reactie- en discussierubrieken geen vieze en enge ruimtes worden waar burgers grof worden beledigd, bedreigd en gediscrimineerd.
Een redactie die kritische en afwijkende reacties en bijdragen verwijdert op grond van inhoudelijke onwelgevalligheid en die fatsoenlijke critici, dissidenten en opposanten zelfs verbant en zodoende buiten het publieke en politieke discours plaats, duwt de krant op een hellend vlak dat alleen maar kan leiden tot steeds minder democratie en steeds minder rechten en vrijheden voor kritische burgers en daarmee tot te veel maatschappelijke en politieke macht en invloed van een mensen die dezelfde belangen en meningen koesteren als de redactie. Dit is de tweedeling waar ik op doel.
Burgers kunnen niet boos zijn omdat hun brief niet in de krant wordt afgedrukt, hoogstens teleurgesteld. De papieren krant is immers het product van de redactie waarvoor zij de volle journalistieke verantwoordelijkheid draagt. Een redactie mag haar angst voor de publieke opinie tonen door kritische brieven niet af te drukken. Dat zegt dan op zichzelf al genoeg en maakt het schrijven van kritische brieven dus eigenlijk overbodig. De Telegraaf drukt nooit kritische brieven af. Misschien verklaart dat juist wel haar populariteit. Veel mensen zijn namelijk dol op een beetje dictatoriaal gezag. Het uitoefenen van macht is echter niet de functie van onafhankelijke journalistiek.
Reactie- en discussieruimten onder een opiniestuk op de website van de krant zijn echter een geheel ander verhaal. Zij dienen namelijk als openbaar en dus voor iedereen toegankelijk forum voor publiek debat over maatschappelijke en politieke kwesties die iedereen aangaan. De vrijheid van meningsuiting van burgers mag daar slechts worden beperkt door de (Grond)wet en door de onafhankelijke rechter en dus niet door Spelregels die in letter en geest een inbreuk betekenen op fundamentele rechten en vrijheden van de burgers van onze democratische rechtsstaat. Een redactie heeft in die reactie- en discussieruimtes slechts de functie van conciërge en desnoods politieagent: Zij moet er zorg voor dragen dat de reactie- en discussierubrieken geen vieze en enge ruimtes worden waar burgers grof worden beledigd, bedreigd en gediscrimineerd.
Een redactie die kritische en afwijkende reacties en bijdragen verwijdert op grond van inhoudelijke onwelgevalligheid en die fatsoenlijke critici, dissidenten en opposanten zelfs verbant en zodoende buiten het publieke en politieke discours plaats, duwt de krant op een hellend vlak dat alleen maar kan leiden tot steeds minder democratie en steeds minder rechten en vrijheden voor kritische burgers en daarmee tot te veel maatschappelijke en politieke macht en invloed van een mensen die dezelfde belangen en meningen koesteren als de redactie. Dit is de tweedeling waar ik op doel.
sabine vreugdenhil 24-01-2010 15:36
@Robert van Waning
Reactie-en discussieruimten onder een opiniestuk zijn helemaal geen ander verhaal. U maakt het nodeloos ingewikkeld. Op een opiniesite bent u te gast. De gastheer mag u eruit zetten als hij dat wil.Hij is u zelfs geen uitleg verschuldigd. De gastheer van de NRC bijvoorbeeld is veel strenger dan die van de VK. De NRC beoordeelt iedere mening voordat hij geplaatst wordt. Selectie bij de poort. Bij de NRC komen mensen met uw mening en geloof in alleen maar hun eigen waarheid niet eens binnen. Ik zou de VK maar dankbaar zijn als ik u was. En in het bijzonder de ombudsman.
Reactie-en discussieruimten onder een opiniestuk zijn helemaal geen ander verhaal. U maakt het nodeloos ingewikkeld. Op een opiniesite bent u te gast. De gastheer mag u eruit zetten als hij dat wil.Hij is u zelfs geen uitleg verschuldigd. De gastheer van de NRC bijvoorbeeld is veel strenger dan die van de VK. De NRC beoordeelt iedere mening voordat hij geplaatst wordt. Selectie bij de poort. Bij de NRC komen mensen met uw mening en geloof in alleen maar hun eigen waarheid niet eens binnen. Ik zou de VK maar dankbaar zijn als ik u was. En in het bijzonder de ombudsman.
Robert van
Waning 24-01-2010 19:55
Op een openbare opiniesite voor publiek debat is iedereen burger
en aan elkaar gelijk, ongeacht de meningen die men koestert en
die men dus ook vrijelijk wil kunnen uiten op een manier zoals in
een democratische rechtsstaat gebruikelijk zou moeten zijn en
blijven.
Nergens staat dat ik hier 'gast' ben en dus mijn meningen en de uitingen daarvan moet aanpassen aan die van zogenaamde gastheren en -vrouwen.
Het moderatiebeleid van NRC Handelsblad (waarop ik overigens ook geabonneerd ben, net als op de Volkskrant) is voor mij een reden om geen deel te nemen aan de 'discussies' aldaar. Ik heb geen zin om ieder uur te gaan kijken of mijn bijdrage wel of niet is geplaatst door een anonieme redacteur die zich tegenover niemand hoeft te verantwoorden. Zulke gemanipuleerde discussies zijn in democratisch opzicht een gruwel.
Nergens staat dat ik hier 'gast' ben en dus mijn meningen en de uitingen daarvan moet aanpassen aan die van zogenaamde gastheren en -vrouwen.
Het moderatiebeleid van NRC Handelsblad (waarop ik overigens ook geabonneerd ben, net als op de Volkskrant) is voor mij een reden om geen deel te nemen aan de 'discussies' aldaar. Ik heb geen zin om ieder uur te gaan kijken of mijn bijdrage wel of niet is geplaatst door een anonieme redacteur die zich tegenover niemand hoeft te verantwoorden. Zulke gemanipuleerde discussies zijn in democratisch opzicht een gruwel.
jevers
25-01-2010 01:48
Inderdaad, strafregels schrijven is een zinloze straf. Mijn
partner zit al tientallen jaren in het onderwijs en heeft nog
nooit strafregeles laten schrijven. Hij geeft trouwens practisch
nooit enige vorm van straf.
Hij is een geliefde leraar en zijn leerlingen presteren op de eindexamens altijd uitstekend.
Als je een natuurlijk overwicht heb en je leerlingen stuk voor stuk serieus neemt en op goede voet met ze staat is straffen bijna nooit nodig.
Dat is met het het onderwijs zo: je hebt er feeling voor of niet. Heb je er feeling voor dan is het een heel mooi beroep. Heb je dat niet dan is het een (persoonlijk) drama.
Hij is een geliefde leraar en zijn leerlingen presteren op de eindexamens altijd uitstekend.
Als je een natuurlijk overwicht heb en je leerlingen stuk voor stuk serieus neemt en op goede voet met ze staat is straffen bijna nooit nodig.
Dat is met het het onderwijs zo: je hebt er feeling voor of niet. Heb je er feeling voor dan is het een heel mooi beroep. Heb je dat niet dan is het een (persoonlijk) drama.
Peter
25-01-2010 09:13
Het mist allemaal een beetje het belangrijkste punt. De school is
een sociale omgeving die los staat van het gezin. Het kind moet
leren zich er te handhaven. Zolang de leraar niet ernstig over de
schreef gaat (fysieke- of geestelijke mishandeling, kwaliteitief
slecht onderwijs of beleid) dient de ouder zich buiten de
conflicten te houden.
Wilma
Janssen 25-01-2010 09:14
Het is inderdaad van belang om te weten welk gedrag van het
meisje ten grondslag lag aan de straf. Pubers kunnen zich nog wel
eens heel kinderachtig gedragen en dan is de straf prima gekozen.
Ik zou zeggen laat haar dan de taak met een vier-kleuren-pen
schrijven. Vier keer in een andere kleur! Bovendien zou ik, als
ik de moeder zou zijn en het allemaal zo belachelijk vind, de
betreffende docent bellen en om uitleg vragen.
Robert van
Waning 25-01-2010 10:24
Van mijn leraar Latijn, de heer Hoekstra, moest ik voor straf het
gedicht 'Pyramus et Thisbe' uit het hoofd leren en komen
opzeggen. Het was een straf waarvoor ik hem (later) altijd
dankbaar ben gebleven.
P.H.M. van de Kletersteeg 25-01-2010 12:01
@Robert Waning: Inderdaad. Je "kritiek" moet precies zo zijn als
de opinie redactie wil.
Ik ben nog steeds gebanned van de opinies; nooit een opgave van reden gehad; wel veel vragen van andere reageerders.
De moderatie op opinies is een schoolvoorbeeld van communistische censuur uit de jaren vijftig.
WEL een jaar of drie terug een scheld mail gehad van de neandertaler bogaerts; hij schold mij uit voor fascist, nazi, rascist.
Dat hij te dom is om te weten wat deze woorden betekenen en hoe de rechtbank daarover denkt doet er niets van af.
Ik ben nog steeds gebanned van de opinies; nooit een opgave van reden gehad; wel veel vragen van andere reageerders.
De moderatie op opinies is een schoolvoorbeeld van communistische censuur uit de jaren vijftig.
WEL een jaar of drie terug een scheld mail gehad van de neandertaler bogaerts; hij schold mij uit voor fascist, nazi, rascist.
Dat hij te dom is om te weten wat deze woorden betekenen en hoe de rechtbank daarover denkt doet er niets van af.
inid
25-01-2010 12:27
als je als docent strafREGELS laat schrijven ......om je gezag te
laten gelden ..brbrbrbr dan kan ik wel andere REGELS bedenken die
al ver voor de strafregel ... besproken moeten worden ,zodat die
lachregels niet nodig zijn
Hensen
25-01-2010 12:28
Strafregels schrijven is een absurde en volstrekt zinloze straf
waar een puber niks van leert. Het geven van een dergelijke straf
zegt meer over de onmacht van de docent dan over zijn
kwaliteiten.
Dat voelen deze kinderen haarfijn aan.
Zij hebben er meer aan als ze (extra) leerstof moeten leren, wat dan vervolgens ook getoetst wordt. Lukt dat, en ze krijgen daar een compliment voor, dan staat tegenover de straf ook een positieve beleving. Dat maakt meer indruk dan regels schrijven die vervolgens achteloos in de prullenbak worden gegooid.
Dat voelen deze kinderen haarfijn aan.
Zij hebben er meer aan als ze (extra) leerstof moeten leren, wat dan vervolgens ook getoetst wordt. Lukt dat, en ze krijgen daar een compliment voor, dan staat tegenover de straf ook een positieve beleving. Dat maakt meer indruk dan regels schrijven die vervolgens achteloos in de prullenbak worden gegooid.
Ruud Zweistra 25-01-2010 12:54
Robert van Waning 23-01-2010 14:35
"Op forum komen artikelen die een bijdrage vormen aan het debat, die prikkelen," schrijft ombudsman Thom Meens.
In de praktijk blijkt daarbij een onderscheid te worden wordt gemaakt tussen opiniestukken van 'gewone mensen' en die van leden van een zelfbenoemde en door moderatoren fanatiek beschermde opinie-elite.
Reactie:
Xandra van Gelder is ex-redacteur van de VK - een ex-collega, dus.
Maar in zijn ideologische "verdwaaldheid" was het wel een interessant stuk.
"Op forum komen artikelen die een bijdrage vormen aan het debat, die prikkelen," schrijft ombudsman Thom Meens.
In de praktijk blijkt daarbij een onderscheid te worden wordt gemaakt tussen opiniestukken van 'gewone mensen' en die van leden van een zelfbenoemde en door moderatoren fanatiek beschermde opinie-elite.
Reactie:
Xandra van Gelder is ex-redacteur van de VK - een ex-collega, dus.
Maar in zijn ideologische "verdwaaldheid" was het wel een interessant stuk.
Ruud Zweistra 25-01-2010 12:57
Hensen 25-01-2010 12:28
Strafregels schrijven is een absurde en volstrekt zinloze straf waar een puber niks van leert.
Reactie:
De bedoeling van straf is bestraffing - niet "iets van leren".
Hetgene dat geleerd moet worden is de betreffende daad niet meer te herhalen. En daarvoor geldt de simpele regel dat hoe harder de repercussie, hoe kleiner de kans op herhaling.
Strafregels schrijven is een absurde en volstrekt zinloze straf waar een puber niks van leert.
Reactie:
De bedoeling van straf is bestraffing - niet "iets van leren".
Hetgene dat geleerd moet worden is de betreffende daad niet meer te herhalen. En daarvoor geldt de simpele regel dat hoe harder de repercussie, hoe kleiner de kans op herhaling.
kowalski
25-01-2010 13:26
Herinner me nog goed de strafregels van mijn docent Frans:
overschrijven van hele hoofdstukken uit het leerboek...... en dat
wel 5 keer of uit nog meer onmacht door hem verdubbelt naar 10
keer... whatever, met wat carbonpapiertjes ertussen en beweren
dat alles met potlood geschreven was scheelde heel wat werk
:-))
Niet echt vreemd dat de proefwerken over DIE hoofdstukken door mij altijd veel beter gemaakt werden dan de andere.... Hoewel niet zo bedoeld, had het kennelijk toch nog enig nut :-)
Niet echt vreemd dat de proefwerken over DIE hoofdstukken door mij altijd veel beter gemaakt werden dan de andere.... Hoewel niet zo bedoeld, had het kennelijk toch nog enig nut :-)
Frye
25-01-2010 14:52
Ik was vroeger zo'n etterbak en ik heb hier een vrij uitgesproken
mening over.
Bijdehand, grote bek en hyperactief, maar alleen bij vakken die me niet boeiden. Ik zoog alle zuurstof uit de klas, maar dat begreep ik later pas. Al was ik nooit onbeschoft of agressief. Ik kreeg minstens een keer per week wel straf. (halverwege jaren 80) Gewoonlijk papier prikken, strafregels, overschrijven uit Goethe etc.
Wat op mij het meeste indruk maakte, was een lerares Nederlands, die overduidelijk had nagedacht over hoe en waarover haar preek zou gaan. Toen ik de volgende les weer precies hetzelfde als altijd was, was zij duidelijk gekwetst. DAT had ik nog nooit meegemaakt: echte teleurstelling. Voor het eerst zag ik in dat ze echt het beste met mij voor had.
Of een ander voorbeeld: mijn biologie-leraar zag tijdens een proefwerk dat ik mijn boek op mijn schoot had, al was ik goed in biologie, had ik het niet voorbereid. Hij keek me aan, klopte op zijn been ten teken dat ie het had gezien, maar deed niks. Ik kreeg mijn proefwerk terug een paar dagen later. Er stond een streep met groene pen door mijn eerste antwoord, en een 6- als cijfer, zodat ik een kans bleef houden op een goed rapport. Ik was totaal verbijsterd en ik zei : dank U wel. Hij zei niks terug (hoopte dat ik mijn mond zou houden denk ik, in een volle klas) en heb NOOIT meer gespiekt (bij hem).
Je kunt als docent geen speelbal worden van je leerlingen, sommigen komen uit gezinnen waar discussie en/of ruzie de norm is. Kinderen kunnen heel bedreven zijn in het uitdelen van plaagstootjes, gewoon omdat het kan en omdat ze meer ervaring hebben met conflict dan de docent. Maar soms helpt het om te 'levelen' met kinderen. Iedereen snapt dat het je baan maar is, al ben je de leraar.
Bij mij was dat het enige dat doordrong, want ik had nooit eerder respect gekregen van een volwassene en voor mij was straf de norm zowel thuis als op school, dus straffen was zinloos en riep alleen haat op.
Maar ja er zitten 29 andere leerlingen in de klas, die allemaal evenveel recht hebben op de energie/tijd van de docent en ik kan me voorstellen dat een 'straf op maat' er niet altijd in zit.
Maar strafregels...niet voor probleemgevalletjes zou ik zeggen.
Bijdehand, grote bek en hyperactief, maar alleen bij vakken die me niet boeiden. Ik zoog alle zuurstof uit de klas, maar dat begreep ik later pas. Al was ik nooit onbeschoft of agressief. Ik kreeg minstens een keer per week wel straf. (halverwege jaren 80) Gewoonlijk papier prikken, strafregels, overschrijven uit Goethe etc.
Wat op mij het meeste indruk maakte, was een lerares Nederlands, die overduidelijk had nagedacht over hoe en waarover haar preek zou gaan. Toen ik de volgende les weer precies hetzelfde als altijd was, was zij duidelijk gekwetst. DAT had ik nog nooit meegemaakt: echte teleurstelling. Voor het eerst zag ik in dat ze echt het beste met mij voor had.
Of een ander voorbeeld: mijn biologie-leraar zag tijdens een proefwerk dat ik mijn boek op mijn schoot had, al was ik goed in biologie, had ik het niet voorbereid. Hij keek me aan, klopte op zijn been ten teken dat ie het had gezien, maar deed niks. Ik kreeg mijn proefwerk terug een paar dagen later. Er stond een streep met groene pen door mijn eerste antwoord, en een 6- als cijfer, zodat ik een kans bleef houden op een goed rapport. Ik was totaal verbijsterd en ik zei : dank U wel. Hij zei niks terug (hoopte dat ik mijn mond zou houden denk ik, in een volle klas) en heb NOOIT meer gespiekt (bij hem).
Je kunt als docent geen speelbal worden van je leerlingen, sommigen komen uit gezinnen waar discussie en/of ruzie de norm is. Kinderen kunnen heel bedreven zijn in het uitdelen van plaagstootjes, gewoon omdat het kan en omdat ze meer ervaring hebben met conflict dan de docent. Maar soms helpt het om te 'levelen' met kinderen. Iedereen snapt dat het je baan maar is, al ben je de leraar.
Bij mij was dat het enige dat doordrong, want ik had nooit eerder respect gekregen van een volwassene en voor mij was straf de norm zowel thuis als op school, dus straffen was zinloos en riep alleen haat op.
Maar ja er zitten 29 andere leerlingen in de klas, die allemaal evenveel recht hebben op de energie/tijd van de docent en ik kan me voorstellen dat een 'straf op maat' er niet altijd in zit.
Maar strafregels...niet voor probleemgevalletjes zou ik zeggen.
P.H.M. van de Kletersteeg 25-01-2010 16:50
Ik herrinner me de tafels die ik kreeg op de lagere school.
7021--7030 b.n
Altijd en heel veel.
ook onder gymnastiek, vrije middagen,na schooltijd en onder zwemmen; dat heb ik er nooit door geleerd.
Mijn gedrag heeft het echt niet veranderd.
het was een standaard procedure geworden; of ik schuldig was of niet.
Daarnaast had ik in de lagere school periode een klasse onderwijzer die een gruwelijke pest aan mij had; die had ik vier lange jaren.
Aan het eind van de lagere school was mijn kennis veel te laag, behalve van rekenen.
Ik heb toen- vanwege toelatings examens- de laatste twee klassen in 6 week overgedaan met een welwillende onderwijzer van buiten.
Of dat straffen zin heeft?
Nee dus
7021--7030 b.n
Altijd en heel veel.
ook onder gymnastiek, vrije middagen,na schooltijd en onder zwemmen; dat heb ik er nooit door geleerd.
Mijn gedrag heeft het echt niet veranderd.
het was een standaard procedure geworden; of ik schuldig was of niet.
Daarnaast had ik in de lagere school periode een klasse onderwijzer die een gruwelijke pest aan mij had; die had ik vier lange jaren.
Aan het eind van de lagere school was mijn kennis veel te laag, behalve van rekenen.
Ik heb toen- vanwege toelatings examens- de laatste twee klassen in 6 week overgedaan met een welwillende onderwijzer van buiten.
Of dat straffen zin heeft?
Nee dus
kareltje
26-01-2010 11:26
Bijna aan het eind van mijn docentenloopbaan moet ik constateren
, dat strafwerk wel terdege kan helpen. Tot de laatste twee jaren
heb ik nauwelijks strafwerk hoeven te geven.. Helaas blijkt het
in sommige gevallen het enige te zijn dat helpt. Ook al ben je
nog zo'n goede docent.Net als in de maatschappij treedt er
grotere onbeschoftheid op [lees de krantenberichten].Zelf doe ik
mijn werk nog steeds met groot plezier. Maar zo'n kleine 40 jaar
geleden gingen er grote groepen mensen het onderwijs in , die wel
intelligent genoeg waren voor een universitaire studie, maar door
hun milieu naar een "kweekschool"gingen of anderszins in het
onderwijs terecht kwamen. Tevens had dit beroep toen nog
status.Het was zogezegd een bepaalde "bovenlaag". Tegenwoordig is
dit anders. Nu ben je bijna zielig wanneer je voor het onderwijs
kiest. Zeker gezien de honorering. Zie ook hoe het met het
onderwijs gesteld is qua kennis van de Nederlandse taal en
rekenen. En dat voor de lesgevenden!Ouders stonden vroeger ook
achter de docenten en hadden daardoor meer gezag. Nu hebben
ouders dat zelf al minder en vinden hun kinderen "halve heiligen
"met alle gevolgen van dien.Ik zou die moeder die commentaar
heeft op het , in haar ogen lachwekkende , strafwerk , zelf wel
eens voor een klas pubers willen zien staan. Tevens is er vanuit
pedagogische en didactische hoek weer gepleit voor het
herinvoeren van strafregels.Ook een gedicht uit het hoofd leren
heeft een opvoedende waarde.Deze moeder zou er ,opvoedkundig
gezien, beter aan gedaan hebben achter de docent te staan.Wat zou
zij er van vinden wanneer docenten regels van de thuisopvoeding
als belachelijk zouden typeren? Daar ,mogen wij ons niet mee
bemoeien. Hoe kunnen wij ons werk , als plaatsvervangende
opvoeders ons wer naar behoren vervullen wanneer ouders ons gezag
ondermijnen? Gaat deze moeder ook protesteren wanneer haar
dochter een , in haar ogen belachelijke , bekeuring krijgt?
Cyriel
27-01-2010 01:59
Met Ruud Zweistra en Kareltje ben ik het volledig eens.
Een straf dient inderdaad een bestraffing te zijn. Juist het tegenwerken van maatregelen om de hoognodige orde in een klas te bewaren zet aan tot anarchie en tot een respectloze houding. Dat een moeder met haar dochter smakelijk lacht om de vorm waarin de straf wordt toegediend, zegt iets over het gedrag van die moeder. Zij laat daarmee zien dat ze zelf puberaal gedrag vertoont en zich tot het puberale gedrag van haar dochter verlaagt. Geen wonder dat het in Nederland qua normen en waarden zo uit de hand is gelopen de laatste jaren. Het is beschamend dat een ouder zo opkomt voor een dochter die zich gezag ondermijnend gedraagt en haar leraar het leven zo zuur maakt.
Tot slot: als je bekeurd wordt voor door rood licht rijden, rijdt de verbaliserend agent ook niet opnieuw met je door groen licht, maar geeft je ter bestraffing een bekeuring. Die bestraffing heeft een opvoedkundige waarde. De moeder had zich moeten afvragen waarom haar dochter straf krijgt en haar op haar gedrag moeten aanspreken.
Het is volkomen belachelijk te stellen dat er geen straf zou moeten worden gegeven, sommige mensen zijn absoluut niet voor rede vatbaar. Wie niet horen wil, moet voelen....
Een straf dient inderdaad een bestraffing te zijn. Juist het tegenwerken van maatregelen om de hoognodige orde in een klas te bewaren zet aan tot anarchie en tot een respectloze houding. Dat een moeder met haar dochter smakelijk lacht om de vorm waarin de straf wordt toegediend, zegt iets over het gedrag van die moeder. Zij laat daarmee zien dat ze zelf puberaal gedrag vertoont en zich tot het puberale gedrag van haar dochter verlaagt. Geen wonder dat het in Nederland qua normen en waarden zo uit de hand is gelopen de laatste jaren. Het is beschamend dat een ouder zo opkomt voor een dochter die zich gezag ondermijnend gedraagt en haar leraar het leven zo zuur maakt.
Tot slot: als je bekeurd wordt voor door rood licht rijden, rijdt de verbaliserend agent ook niet opnieuw met je door groen licht, maar geeft je ter bestraffing een bekeuring. Die bestraffing heeft een opvoedkundige waarde. De moeder had zich moeten afvragen waarom haar dochter straf krijgt en haar op haar gedrag moeten aanspreken.
Het is volkomen belachelijk te stellen dat er geen straf zou moeten worden gegeven, sommige mensen zijn absoluut niet voor rede vatbaar. Wie niet horen wil, moet voelen....
Edwin
28-01-2010 11:25
laat maar
Hannes Minkema
30-01-2010 14:27
Waarom laat Volkskrant-ombudsman Thom Meens de relevante
informatie weg dat 'de moeder', Xandra van Gelder dus, een
oud-redacteur van de Volkskrant is? Het is nauwelijks denkbaar
dat Meens daarvan niet op de hoogte is, en het ligt dus voor de
hand dat Meens dit feit opzettelijk heeft verzwegen. Wat ik erg
raar vind in een betoog dat er op neerkomt dat De Volkskrant deze
toevallige moeder niet heeft voorgetrokken bij het publiceren van
een discutabele mening als chic opinieartikel.
Het verklaart ook waarom Meens de naam van de moeder in dit stuk verzwijgt, al had moeder zelf onder eigen naam gepubliceerd. Lezers zouden eens op 'Xandra van Gelder' en 'Volkskrant' hebben kunnen Googelen, en dan achter de ontbrekende relevante feiten zijn gestuit.
Van een Ombudsman verwacht ik onpartijdigheid en objectiviteit. Daaronder valt niet het verhullen van relevante feiten.
Tussen haakjes: van deze toevallige moeder die niet wordt voorgetrokken publiceerde de Volkskrant op 13 april 2006 ook al een onderwijsmening in de vorm van een opinieartikel. Toen vond de moeder dat de school haar kinderen best een weekje vrijaf kon geven, als dat de moeder behaagde.
We zijn er nog niet. Op 6 maart 2007 publiceerde De Volkskrant ook een mening van deze zelfde toevallige moeder als opiniestuk. Toen wilde de moeder de waarde van de Cito-toets relativeren.
Als ik dan toch aan het Googelen ben: op 4 augustus 2004 publiceerde De Volkskrant weer een stukje van deze toevallige, niet-voorgetrokken moeder. Een mooi stukje, over een persoonlijk onderwerp. Ondertekend in haar hoedanigheid van Hoofd Educatie bij het Rijksmuseum.
Deze toevallige moeder wordt wel érg vaak "niet voorgetrokken" door De Volkskrant.
Het verklaart ook waarom Meens de naam van de moeder in dit stuk verzwijgt, al had moeder zelf onder eigen naam gepubliceerd. Lezers zouden eens op 'Xandra van Gelder' en 'Volkskrant' hebben kunnen Googelen, en dan achter de ontbrekende relevante feiten zijn gestuit.
Van een Ombudsman verwacht ik onpartijdigheid en objectiviteit. Daaronder valt niet het verhullen van relevante feiten.
Tussen haakjes: van deze toevallige moeder die niet wordt voorgetrokken publiceerde de Volkskrant op 13 april 2006 ook al een onderwijsmening in de vorm van een opinieartikel. Toen vond de moeder dat de school haar kinderen best een weekje vrijaf kon geven, als dat de moeder behaagde.
We zijn er nog niet. Op 6 maart 2007 publiceerde De Volkskrant ook een mening van deze zelfde toevallige moeder als opiniestuk. Toen wilde de moeder de waarde van de Cito-toets relativeren.
Als ik dan toch aan het Googelen ben: op 4 augustus 2004 publiceerde De Volkskrant weer een stukje van deze toevallige, niet-voorgetrokken moeder. Een mooi stukje, over een persoonlijk onderwerp. Ondertekend in haar hoedanigheid van Hoofd Educatie bij het Rijksmuseum.
Deze toevallige moeder wordt wel érg vaak "niet voorgetrokken" door De Volkskrant.
Hannes Minkema
31-01-2010 14:50
De Volkskrant 'de onderwijskrant bij uitstek' noemen isj te veel
eer.
Ik zit al 25 jaar midden in het onderwijs en kan De Volkskrant niet 'de' onderwijskrant bij uitstek noemen. Die eer komt een andere krant toe.
Waarop zou die kwalificatie gebaseerd moeten zijn? De Volkskrant heeft niet eens een katern 'Onderwijs'. Op de website worden we vergast op een twintigtal thema's, waaronder internet, sport, kunst, wetenschap, kunsttips, volkskeuken, boeken en auto. Lezers van de papieren krant moeten het doen met katernen voor economie, sport, het Vervolg, kennis, reizen, en het wekelijkse magazine.
Wie nu wil tegenwerpen dat 'kennis' dan wel iets met onderwijs te maken zal hebben, wacht een deceptie als hij dat katern doorneemt. Het gaat niet over onderwijs, maar over over wetenschap. Deze week over computers, sociale psychologie, biomechanica, gammacanon, verpleeghuizen, mobiele gadgets, rij-examens, en bloemenboeken.
Zoveel prioriteit heeft 'onderwijs' bij De Volkskrant dus niet. Zelfs niet in het katern 'kennis', dat vast ooit goed bedoeld was als abstractum dat over zowel onderwijs als wetenschap zou moeten gaan, maar waar door gebrek aan een zichtbare onderwijsredactie de onderwijsthema's zelden aan de oppervlakte komen.
Vergelijk dat eens met Trouw. Een zelfstandige, goed geïnformeerde onderwijsredactie met een duidelijke plek in de papieren krant en een omvangrijke, prominente afdeling op de website, interactief en al.
Tegen twee onderwijscolumnisten bij De Volkskrant stelt Trouw en wel zes, plus nog bijdragen van LAKS en een uitstekend schrijvende scholiere. Trouw levert al meer dan een decennium de jaarlijkse 'Schoolprestaties', die gezaghebbend geworden zijn.
Net als De Volkskrant heeft ook de NRC geen onderwijskatern of opzichtige afdeling 'Onderwijs op de website'. Maar wel heeft men er sinds een half jaar de onderwijsdraad weer opgepikt, noemt dat niet laf 'kennis' maar gewoon Onderwijs, en onderhoudt een expertblog' over onderwijs waar enkele malen per week nieuwe bijdragen staan waarop geregeld druk wordt gereageerd.
En de 'Onderwijsagenda' dan, waar de Volkskrant nu incidenteel mee pronkt? Die agenda bestaat uit het in werking stellen van een webforum, maar wordt inhoudelijk geregeerd door een door De Volkskrant samengesteld 'panel van wijzen' en reeksen debatinleiders, waarin leraren en leerlingen niet of nauwelijks vertegenwoordigd zijn. Wel de consultants, de bovenbazen, wetenschappers zonder relevante onderwijservaring, een communicatiedeskundologe, een neuropsycholoog, een columnist en ja hoor: één hele docente. Maar die laatste had blijkens het verslag nou nét geen invloed op de keuze van de thema's in de onderwijsagenda. Misschien praatten de consultants en bovenbazen iets te hard.
Per saldo heeft De Volkskrant niet zoveel om op te pochen als het om onderwijs gaat. De kwalificatie 'onderwijskrant bij uitstek' komt op dit moment toch echt Trouw toe.
Ik zit al 25 jaar midden in het onderwijs en kan De Volkskrant niet 'de' onderwijskrant bij uitstek noemen. Die eer komt een andere krant toe.
Waarop zou die kwalificatie gebaseerd moeten zijn? De Volkskrant heeft niet eens een katern 'Onderwijs'. Op de website worden we vergast op een twintigtal thema's, waaronder internet, sport, kunst, wetenschap, kunsttips, volkskeuken, boeken en auto. Lezers van de papieren krant moeten het doen met katernen voor economie, sport, het Vervolg, kennis, reizen, en het wekelijkse magazine.
Wie nu wil tegenwerpen dat 'kennis' dan wel iets met onderwijs te maken zal hebben, wacht een deceptie als hij dat katern doorneemt. Het gaat niet over onderwijs, maar over over wetenschap. Deze week over computers, sociale psychologie, biomechanica, gammacanon, verpleeghuizen, mobiele gadgets, rij-examens, en bloemenboeken.
Zoveel prioriteit heeft 'onderwijs' bij De Volkskrant dus niet. Zelfs niet in het katern 'kennis', dat vast ooit goed bedoeld was als abstractum dat over zowel onderwijs als wetenschap zou moeten gaan, maar waar door gebrek aan een zichtbare onderwijsredactie de onderwijsthema's zelden aan de oppervlakte komen.
Vergelijk dat eens met Trouw. Een zelfstandige, goed geïnformeerde onderwijsredactie met een duidelijke plek in de papieren krant en een omvangrijke, prominente afdeling op de website, interactief en al.
Tegen twee onderwijscolumnisten bij De Volkskrant stelt Trouw en wel zes, plus nog bijdragen van LAKS en een uitstekend schrijvende scholiere. Trouw levert al meer dan een decennium de jaarlijkse 'Schoolprestaties', die gezaghebbend geworden zijn.
Net als De Volkskrant heeft ook de NRC geen onderwijskatern of opzichtige afdeling 'Onderwijs op de website'. Maar wel heeft men er sinds een half jaar de onderwijsdraad weer opgepikt, noemt dat niet laf 'kennis' maar gewoon Onderwijs, en onderhoudt een expertblog' over onderwijs waar enkele malen per week nieuwe bijdragen staan waarop geregeld druk wordt gereageerd.
En de 'Onderwijsagenda' dan, waar de Volkskrant nu incidenteel mee pronkt? Die agenda bestaat uit het in werking stellen van een webforum, maar wordt inhoudelijk geregeerd door een door De Volkskrant samengesteld 'panel van wijzen' en reeksen debatinleiders, waarin leraren en leerlingen niet of nauwelijks vertegenwoordigd zijn. Wel de consultants, de bovenbazen, wetenschappers zonder relevante onderwijservaring, een communicatiedeskundologe, een neuropsycholoog, een columnist en ja hoor: één hele docente. Maar die laatste had blijkens het verslag nou nét geen invloed op de keuze van de thema's in de onderwijsagenda. Misschien praatten de consultants en bovenbazen iets te hard.
Per saldo heeft De Volkskrant niet zoveel om op te pochen als het om onderwijs gaat. De kwalificatie 'onderwijskrant bij uitstek' komt op dit moment toch echt Trouw toe.
P.H.M. van de Kletersteeg 01-02-2010 10:58
@Robert Waning Een jaar of twee terug op de opinies reageerde ik
veel; maar ik had een censurist op mijn dak.
Vaak werden na een weekend al mijn bijdrage gewist, zonder enige reden.
Er waren heftige disciussies over het wissen en bannen van mijn persoontje.
Maar toch zette de censurist door.
ook na dat algehele'pardon" nog steeds gebanned.
waarom?
De fascisten op de redactie willen alleen gelijkluidende meninhgen, die bij hun redactie beleid passen.
Wat daarvan afwijkt, wordt geweigerd.
Opinievervalsing dus.
Het negeren van de mening van grote groepen van bevolking is nooit erg verstandig
Vaak werden na een weekend al mijn bijdrage gewist, zonder enige reden.
Er waren heftige disciussies over het wissen en bannen van mijn persoontje.
Maar toch zette de censurist door.
ook na dat algehele'pardon" nog steeds gebanned.
waarom?
De fascisten op de redactie willen alleen gelijkluidende meninhgen, die bij hun redactie beleid passen.
Wat daarvan afwijkt, wordt geweigerd.
Opinievervalsing dus.
Het negeren van de mening van grote groepen van bevolking is nooit erg verstandig
Robert van
Waning 01-02-2010 13:14
"Willekeurige aanklachten, willekeurige methoden ter
vervolging van voorgewende misdrijven en willekeurige straffen
ten gevolge van willekeurige veroordelingen hebben mij altijd
voor ogen gestaan als de grote motoren achter gerechtelijk
despotisme."
(Alexander Hamilton, 'The Federalist No. 83", in Naomi Wolf, 'Het einde van Amerika', pag 97.
Hans Moleman, VK-correspondent VK in China, schreef op 30/1:
"Internet is in China een paradoxaal medium geworden. Het heeft twee gezichten: het ene toont meer vrijheid, het andere meer staatscontrole. De meeste Chinese internetgebruikers lijken zich daar overigens weinig aan te storen: slechts een kleine minderheid zet zich af tegen het toezichtsysteem. De virtuele wereld is zo een afspiegeling geworden van het dagelijks leven in China, waar de almacht van een éénpartijstaat als een gegeven wordt aanvaard en iedereen verder zo veel mogelijk zijn eigen gang gaat. [...] De autoriteiten investeren steeds meer geld en mankracht om het medium onder de duim te houden. [..]
Ondanks die controledrift wist het internet zich de afgelopen jaren te ontwikkelen tot het minst onvrije medium van het land. Op duizenden onlinefora, blogs en chatrooms kunnen Chinezen meer dan voorheen hun mening kwijt. Gevoelige thema’s worden nog wel door de internetpolitie geschrapt, mar omdat het net inmidddels zo groot is geworden, lopen de autoriteiten vaak achter de feiten aan. De regering zelf maakt de laatste tijd ook steeds vaker gebruik van het net om te zien wat er onder het volk leeft. In de reguliere staatsmedia wordt die kritiek vaak weggemoffeld, vooral door lagere functionarissen die niet willen dat hun gedrag bekend wordt bij de centrale regering. [..]
Dat neemt niet weg dat ook de Chinese leiding de deleteknop goed weet te vinden. Kritiek op kleine krabbelaars mag omdat dat het centrale gezag vaak goed uitkomt. Maar wie een boom wil opzetten over het belang van democratische hervormingen, meer vrijheid eist voor etnische buitengewesten of zich afvraagt wat de zonen en dochters van de partijleiders uitspoken, die kan snel worden gewist en .. *) worden.
Een internetdeskundige in Shanghai vreest overigens dat de ruzie rond de Amerikaanse internetgigant de speelruimte op het Chinese internet geen goed zal doen. ‘Je ziet dat er nu een nationalistische sfeer wordt opgeklopt van ‘wie voor minder censuur is beschadigt China’. Dat maakt ook de meer liberale Chinezen kopschuw om zich in de discussie te mengen.’
(Hans Moleman, 'Virtuele koude oorlog dreigt', VK 30-1-2010.)
In onze (zogenaamde) democratische rechtsstaat berust de controle op kritische en onwelgevallige uitingen niet bij de overheid maar bij de media die de belangrijkste discussiefora niet alleen beheren maar ook beheersen. Voor de burger maakt het niet uit of hij door de hond of door de kat wordt gebeten: zijn vrijheid van meningsuiting blijft een illusie zolang hem de mogelijkheden daartoe willekeurig kunnen worden ontnomen door iedere dienstdoende anonieme medewerker van de opinieredactie, zonder dat daartegen een beroepsmogelijkheid open staat en zonder dat de censoren ooit rekenschap hoeven af te leggen voor de controle die hij geheel eigenmachtig uitoefent.
”Het lijkt hier Zimbabwe wel,” schreef ik ooit in een reactie op een hoofdredactioneel commentaar van de Volkskrant. Die opmerking werd natuurlijk(?) subiet verwijderd. Ik zal hier dus maar niet schrijven dat het hier ook erg op China lijkt..
*) In de tekst van het artikel van VK-correspondent Hans Moleman ontbreekt hier een woord. Wat zou daar hebben gestaan? Ik gok op ‘verbannen’. In verband met alle kritiek op de ‘moderatie’ door opiniechef Henk Müller is dit immers een beladen begrip geworden. Er werd wellicht gezocht naar een ander woord, maar dat is kennelijk niet gevonden. Ik ben benieuwd of de vraag naar het ontbrekende woord in de rubriek ‘Correcties en Aanvullingen’ zal worden beantwoord. (Helaas heeft die rubriek nog steeds geen eigen e-mail adres (correcties@volkskrant.nl), omdat de redactie dat niet wil.)
(Alexander Hamilton, 'The Federalist No. 83", in Naomi Wolf, 'Het einde van Amerika', pag 97.
Hans Moleman, VK-correspondent VK in China, schreef op 30/1:
"Internet is in China een paradoxaal medium geworden. Het heeft twee gezichten: het ene toont meer vrijheid, het andere meer staatscontrole. De meeste Chinese internetgebruikers lijken zich daar overigens weinig aan te storen: slechts een kleine minderheid zet zich af tegen het toezichtsysteem. De virtuele wereld is zo een afspiegeling geworden van het dagelijks leven in China, waar de almacht van een éénpartijstaat als een gegeven wordt aanvaard en iedereen verder zo veel mogelijk zijn eigen gang gaat. [...] De autoriteiten investeren steeds meer geld en mankracht om het medium onder de duim te houden. [..]
Ondanks die controledrift wist het internet zich de afgelopen jaren te ontwikkelen tot het minst onvrije medium van het land. Op duizenden onlinefora, blogs en chatrooms kunnen Chinezen meer dan voorheen hun mening kwijt. Gevoelige thema’s worden nog wel door de internetpolitie geschrapt, mar omdat het net inmidddels zo groot is geworden, lopen de autoriteiten vaak achter de feiten aan. De regering zelf maakt de laatste tijd ook steeds vaker gebruik van het net om te zien wat er onder het volk leeft. In de reguliere staatsmedia wordt die kritiek vaak weggemoffeld, vooral door lagere functionarissen die niet willen dat hun gedrag bekend wordt bij de centrale regering. [..]
Dat neemt niet weg dat ook de Chinese leiding de deleteknop goed weet te vinden. Kritiek op kleine krabbelaars mag omdat dat het centrale gezag vaak goed uitkomt. Maar wie een boom wil opzetten over het belang van democratische hervormingen, meer vrijheid eist voor etnische buitengewesten of zich afvraagt wat de zonen en dochters van de partijleiders uitspoken, die kan snel worden gewist en .. *) worden.
Een internetdeskundige in Shanghai vreest overigens dat de ruzie rond de Amerikaanse internetgigant de speelruimte op het Chinese internet geen goed zal doen. ‘Je ziet dat er nu een nationalistische sfeer wordt opgeklopt van ‘wie voor minder censuur is beschadigt China’. Dat maakt ook de meer liberale Chinezen kopschuw om zich in de discussie te mengen.’
(Hans Moleman, 'Virtuele koude oorlog dreigt', VK 30-1-2010.)
In onze (zogenaamde) democratische rechtsstaat berust de controle op kritische en onwelgevallige uitingen niet bij de overheid maar bij de media die de belangrijkste discussiefora niet alleen beheren maar ook beheersen. Voor de burger maakt het niet uit of hij door de hond of door de kat wordt gebeten: zijn vrijheid van meningsuiting blijft een illusie zolang hem de mogelijkheden daartoe willekeurig kunnen worden ontnomen door iedere dienstdoende anonieme medewerker van de opinieredactie, zonder dat daartegen een beroepsmogelijkheid open staat en zonder dat de censoren ooit rekenschap hoeven af te leggen voor de controle die hij geheel eigenmachtig uitoefent.
”Het lijkt hier Zimbabwe wel,” schreef ik ooit in een reactie op een hoofdredactioneel commentaar van de Volkskrant. Die opmerking werd natuurlijk(?) subiet verwijderd. Ik zal hier dus maar niet schrijven dat het hier ook erg op China lijkt..
*) In de tekst van het artikel van VK-correspondent Hans Moleman ontbreekt hier een woord. Wat zou daar hebben gestaan? Ik gok op ‘verbannen’. In verband met alle kritiek op de ‘moderatie’ door opiniechef Henk Müller is dit immers een beladen begrip geworden. Er werd wellicht gezocht naar een ander woord, maar dat is kennelijk niet gevonden. Ik ben benieuwd of de vraag naar het ontbrekende woord in de rubriek ‘Correcties en Aanvullingen’ zal worden beantwoord. (Helaas heeft die rubriek nog steeds geen eigen e-mail adres (correcties@volkskrant.nl), omdat de redactie dat niet wil.)
Hannes Minkema
06-02-2010 22:31
Geachte ombudsman,
Toen u twee weken geleden dit blog schreef, was u toen op de hoogte van het feit dat de schrijfster, Xandra van Gelder, ex-journaliste van De Volkskrant is?
Zo ja, waarom heeft u deze relevante informatie hier dan weggelaten? Of acht u die soms niet relevant?
Gezien het feit dat De Volkskrant al minstens vier keer een ingezonden mening van mevrouw Van Gelder tot prominent opinie-artikel heeft gepromoveerd, houdt u dan toch vast aan uw overtuiging dat de redactie louter tekstinhoudelijke criteria hanteert?
Met vriendelijke groet,
Hannes Minkema
Toen u twee weken geleden dit blog schreef, was u toen op de hoogte van het feit dat de schrijfster, Xandra van Gelder, ex-journaliste van De Volkskrant is?
Zo ja, waarom heeft u deze relevante informatie hier dan weggelaten? Of acht u die soms niet relevant?
Gezien het feit dat De Volkskrant al minstens vier keer een ingezonden mening van mevrouw Van Gelder tot prominent opinie-artikel heeft gepromoveerd, houdt u dan toch vast aan uw overtuiging dat de redactie louter tekstinhoudelijke criteria hanteert?
Met vriendelijke groet,
Hannes Minkema
Thom Meens 09-02-2010 09:05
@Hannes
Jazeker, dat wist ik. Maar dat heeft geen rol gespeeld bij de beoordeling en dus is het niet vermeldenswaard. U zoekt naar iets wat er niet is. Het is geen relevante informatie.
Jazeker, dat wist ik. Maar dat heeft geen rol gespeeld bij de beoordeling en dus is het niet vermeldenswaard. U zoekt naar iets wat er niet is. Het is geen relevante informatie.
Hannes
Minkema 09-02-2010 17:50
Vier ingezonden brieven van een moeder die 'toevallig'
ex-journaliste van De Volkskrant is, en die 'toevallig' alle vier
door de Volkskrantredactie niet in de brievenrubriek, maar met
een prominente plek als opinieartikel en met overbodige
vermelding van de affiliatie van de briefschrijfster worden
geplaatst.
Ik zal maar op uw gezag aannemen dat haar ex-medewerkerschap 'toevallig' geen enkele rol heeft gespeeld bij de beoordeling. Maar het lijkt er op dat u daar meer vertrouwen in heeft dan ik heb. Het is mij net iets té toevallig. Of beoordeelt de redactie ingezonden brieven soms anoniem?
Dat maakt dat ik de informatie over haar connectie met De Volkskrant wel degelijk relevant vind, en ik uw achterhouden ervan niet goedkeur. Misschien beter om het oordeel maar aan de lezer over te laten?
Ik zal maar op uw gezag aannemen dat haar ex-medewerkerschap 'toevallig' geen enkele rol heeft gespeeld bij de beoordeling. Maar het lijkt er op dat u daar meer vertrouwen in heeft dan ik heb. Het is mij net iets té toevallig. Of beoordeelt de redactie ingezonden brieven soms anoniem?
Dat maakt dat ik de informatie over haar connectie met De Volkskrant wel degelijk relevant vind, en ik uw achterhouden ervan niet goedkeur. Misschien beter om het oordeel maar aan de lezer over te laten?
S.Spoelstra 01-03-2010
08:53
Over mevrouw van Gelder en de overgepubliceerde schoolcarrière
van haar dochter valt eigenlijk nog maar 1 ding op te merken: ze
is een typisch geval van een "Porulan.... daar komen rare
kind'ren van... Raban Raban Raban....
De natuurkunde leraar
De natuurkunde leraar
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).
ombudsman
Woonplaats: den haagLaatste reacties
Wouter Bos, de verliezer als winnaar
flip willemsen: @GayaH
Harm is geband maar weet als een ware ria de …
Wouter Bos, de verliezer als winnaar
Reggie Roning: Laat staan reageren, ik kan de opinie pagina's niet eens …
Wouter Bos, de verliezer als winnaar
GayaH: *
@ Harm 16-03-2010 04:44
*
Bedankt voor de nadere duiding. Ik zelf …
Wouter Bos, de verliezer als winnaar
Harm: -
De pagina staat weer vol met reacties van Flipje Willemsem …
Wouter Bos, de verliezer als winnaar
flip willemsen: @Gaya
Het gaat om een reactie van Robert van Waning, lees …
Archief / RSS
Bekijk het hele archief van ombudsman, of klik op een van de jaren hieronder om een deel van het archief te ontsluiten.
2010
2009
2008
2007
2006
2005
Zoek in het archief
Abonnementen
| Alle blogs |
|
 |
 |
| Deze gebruiker |
|
|
|
