In maart is het tien jaar geleden dat Ian Dury overleed. Misschien is dat wel de reden dat er deze maand zowel een film over zijn leven in de Britse bioscopen in premiere ging, als dat er een biografie van hem uitkwam: Ian Dury The Definitive Biography van Will Birch.

Naar de biopic ben ik erg nieuwsgierig, ik heb echter geen idee of die snel in Nederland gaat draaien. De biografie kocht ik gisteren, tegelijk met het februari nummer van Word Magazine. Op de cover van dit van alle muziekbladen wat mij betreft meest lezenswaardige tijdschrift staat ook Ian Dury, die met een mooi verhaal en anekdotes van vrienden en collega's wordt herdacht.

De verkoopster, een jaar of dertig gok ik, vroeg zich af wie dat was Ian Dury. Punk? Niet echt, probeerde ik uit te leggen, al stamt hij wel uit de Britse punkjaren.

Ineens bedacht ik me dat Ian Dury inmiddels een vergeten grootheid is. Je hoort zijn hits nog wel eens voorbij komen: Sex And Drugs And Rock And Roll, Hit Me With Your Rhythm Stick, Reasons To Be Cheerful Pt 3 en Spasticus Authisticus. Maar verder?

Er wordt nooit meer aan hem gerefereerd, en ik geloof ook niet dat zijn albums nog zo geliefd zijn. New Boots And Panties was dat wel, in 1977. Voor velen, ook voor mij, verbeeldde dat album de toegankelijke, geestige kant van punk. De Sex Pistols en The Clash, daar kon ik niet veel mee. Met Ian Dury en Elvis Costello wel. Beiden brachten hun platen ook uit op hetzelfde label, Stiff.

Ook de tweede plaat van Ian Dury And The Blockheads beviel me wel, al kocht ik 'm geloof ik vooral omdat het singletje Hit Me With Your Rhythm Stick er bij ingesloten zat. Dury weigerde pertinent de singles op zijn albums te zetten. Daarvoor moest je bij Amerikaanse dan wel Canadese persingen zijn.

Die tweede plaat Do It Yourself uit 1979, vind ik nog steeds erg goed. Hij is nogal jazzy, maar vooral die pianosound bevalt me wel. En dan die malle hoes. Bloemetjesbehang, in 12 tinten. Ja echt, ontwerper Barney Bubbles had maar liefst 12 hoezen met elk ander bloemetjesbehang ontworpen. Zou er iemand zijn die ze alle twaalf heeft aangeschaft?

De plaat staat inmiddels niet goed aangeschreven, ik begreep dat hij moeizaam tot stand kwam, met een Dury die zich pas laat in de studio meldde en zijn teksten vaak niet af had. In het geval van Taxi is dat duidelijk: Waiting for the taxi, the taxi never comes, is zo ongeveer de enige regel in dit laatste liedje van kant 1.

Na Do It Yourself bracht Dury zijn wat mij betreft sterkste single uit Reasons To Be Cheerful, maar toen zijn belangrijkste Blockhead Chas Jankel de band verliet, was het snel gedaan met de populariteit.

Laughter bleek ondanks de komst van Dr Feelgoods Wilko Johnson een tegenvaller, en die met Sly & Robbie gemaakte Lord Upminister bevatte ook maar weinig memorabels.

Wat er na 1981 gebeurde met Dury hoop ik uit de biografie te kunnen vernemen. Zijn comeback kwam pas in 1997 met het album Mr Love Pants, toen er bij hem al kanker was geconstateerd. In 1998 sprak ik hem in Amsterdam. Dat herinner ik me nog goed.

Het was begin december. zondagmiddag. Een raar weekend. Vrijdag belde iemand van Sony dat er een mogelijkheid was om Bruce Springsteen te interviewen, zondagochtend in het Amstel Hotel.

Dat leek me prachtig. De afspraak met Dury diezelfde dag stond ook al. Wat een dag moest dat worden: twee helden te mogen spreken, en allebei ook nog eens een uur lang.

Het pakte anders uit. Zaterdagavond kwam het telefoontje van Sony. Het interview met The Boss kon niet doorgaan. Hij had in Spanje ook wat interviews gedaan en die waren zo slecht bevallen dat hij alle afspraken had afgezegd en naar de States was teruggevlogen.

Het boek, Tracks dat een aanleiding was voor het interview, en dat ik via koerier had ontvangen, dat mocht ik houden.

Bedankt Bruce.

Dury kwam wel. Het was de middag voor zijn concert in Paradiso. Een wat treurige lobby van een van de vele hotels die zich rond het Vondelpark bevinden. Dury dronk flesjes bier, en praatte ronduit. Over zijn ziekte, de jaren tachtig waarin hij afwezig was, omdat het Thatcher regime alle energie uit hem had opgeslorpt, zo vertelde hij.

Althans dat las ik terug in het stuk dat ik maandag over Dury voor de krant schreef.

Het artikel was de weerslag van het interview aangevuld met wat observaties over het concert. Ik herinner me dat het nogal aangrijpend was, omdat Dury de indruk wekte zeer ziek te zijn. Hij klonk verzwakt, en ik meldde dat hij onder de pijnstillers zat.

Hij was echter straalbezopen.

Dat lees ik in de biografie waarin het dagje Amsterdam uitgebreid ter sprake komt. Dury was zijn band vooruitgereisd, en al snel gaan drinken. Dat deed ie vaker als ie alleen op pad was, zo begrijp ik.

Toen zijn band arriveerde, zondag om drie uur, was Ian interviews aan het doen en al rat arsed. Absolutely pissed, glowing.

Er was geen andere mogelijkheid om hem het podium op te krijgen dan met de goederenlift onder het podium. Dat beeld herinner ik me nog goed, ook dat hij zich de woorden van Wake Up niet meer kon herinneren.

Dat vond ik heel sneu. Maar het had niks met zijn ziekte te maken. Voor het inderdaad enthousiaste publiek stond gewoon een dronkelap.

Birch wekt de indruk in zijn beschrijvingen dat het publiek zelf evenzeer onder invloed was, en zich had sufgeblowd. Maar dat was onzin.

Ook waren de reviews de volgende dag niet tremendous. Iedereen had het vooral erg met hem te doen, en het was ook een tragisch gebeuren daar in Paradiso.

Nog geen anderhalf jaar later was Dury dood. En zijn muziek leek langzaam uit de popcanon te verdwijnen. Wellicht dat film en boek hier verandering in kunnen brengen. Ik geniet nog altijd van zijn eerste twee platen en bewaar warme herinneringen aan de ontmoeting met hem, toen hij nog niet bezopen was, maar er wel hard naar toe aan het werken was.

Ik ga dit weekend het boek eens goed lezen, want hoe dan ook, zijn muziek was uniek. En aanvankelijk ook invloedrijk. Madness zou bijvoorbeeld veel van hem leren, hun muziek koppelde het kolderieke van Dury aan de serieuze poplyriek van Ray Davies.

Hopelijk pikken nu ook jonge muzikanten iets van hem op.

Volgend artikel in dit blog

3reacties