En binnen The Observer flakkert geen kaars meer. En al flakkerde ze - er fladderen geen motten meer naartoe.

Aldus Jan Blokker in zijn onlangs verschenen boekje Nederlandse Journalisten Houden Niet Van Journalistiek. De titel doet wellicht vermoeden dat het hier een pamflet betreft waarin de Grote Columnist de vloer aanveegt met de Nederlandse journalistiek, maar het is vooral een handig overzicht hoe kranten zich de afgelopen jaren ontwikkeld hebben. Er staat veel waars in volgens mij en ik stak er veel van op.

Bijvoorbeeld over de eerste zondagskrant ter wereld, het Britse The Observer. 'Requiem Voor Een Krant' heet het hoofdstukje. Het moge duidelijk zijn dat Blokker er geen vertrouwen meer i heeft dat het met de krant nog echt goed komt, eigenlijk, zo stelt hij wil het overkoepelende Guardian Media Group al jaren van het blad af.

En mocht het zo'n vaart niet lopen, dan zal de krant in ieder geval nooit meer zo'n bolwerk van onafhankelijke, doorwrochte en goedgeschreven journalistiek zijn als het in de jaren veertig en vijftig was.

Zover kan ik niet terugkijken, ik lees het al jaren met een zekere regelmaat. Sinds halverwege de jaren negentig koop ik iedere zondag een Britse krant. Lang was dat steevast de Sunday Times want die hadden een bijlage compleet gewijd aan cultuur. Toen ze begonnen hun overseas edities te voorzien van een bijlage die het 'beste' uit alle bijlagen bevatte (met dus minder cultuur en meer autosport) ging ik over op Independent On Sunday. Ook zij hielden op hun mooie cultuurbijlage in de export-edities te stoppen, zodat ik uiteindelijk was aangewezen op The Observer, die op zondag in elk geval nog iets aan boeken en muziek deden.

De laatste tijd wissel ik het een beetje af, en als ik in een goede bui ben koop ik ze allebei. Al kijk ik altijd even online wat ik kan verwachten.

Sinds een jaar of vijf heeft The Observer een maandelijkse muziekbijlage Observer Music Monthly (OMM) dat even mijn lievelingstijdschrift over popmuziek werd. Ook al was het wederom alleen in de UK zelf verkrijgbaar.

Ze hadden mooiere, langere en meer exclusieve verhalen dan andere monthly's en maakten gebruik van goede journaliste die niet noodzakelijkerwijs voor de zusterkrant The Guardian werkten.

De laatste maanden vond ik al dat er de klad in kwam, net als in hun aardige blog From Abba To Zappa dat dit jaar nog niet hervat is.

December verstreek zelfs zonder een OMM!

En wat las ik gisteren bovenaan de inhoudsopgave? Special Final Issue: American Legends.

Niet het meest interessante idee, allemaal miniportretjes van grote nog levende Amerikaanse muzikanten, en ook van inleider Nick Tosches heb ik wel eens vlammendere betogen gelezen. Maar het zou toch jammer zijn als het echt zo is dat ze er mee ophouden.

Ook The Observer zelf wil graag blijven lezen, want hoewel de Sunday Times regelmatiger bericht over popmuziek, zijn de artikelen in The Observer beter, zoals onlangs nog Paul Morley's interview met Brian Eno.

We zullen zien.

Het lijkt erop dat er weer een kaars gedoofd is.

O ja, ik ben ook om. Ik twitter sinds vanmiddag.

twitter.com/gijsbertkamer

Volgend artikel in dit blog

2reacties