|
|
Translator/tradutor:
click/clique:

Dit artikel is ook via
www.eyeBrazil.com te lezen
Reeds verschenen
(laatste drie
bijdragen): AUG
2006, SEP
2006
OKT
2006,

Kleurige bloemenpracht tijdens de jaarlijkse
orchideetentoonstelling
Regenmaand
Een normale november in Belo Horizonte is een echte
regenmaand. Haast elke dag valt er een flinke hoeveelheid
neerslag, een paraplu is een absoluut vereiste als je een
frisse neus wilt gaan halen. Ook de weekenden kennen
onbestendig weer, vandaag dat november een uitstekende
museummaand is. In november 2006 heb ik met vrienden een
aantal musea in Belo Horizonte bezocht. Een van de meest
interessante musea is naar mijn mening het Museu Mineiro,
de rijke geschiedenis van Minas Gerais verbeeldend. Een
beetje over de indiaanse cultuur vóór de komst van de
Portugezen. Helaas is daar nog weinig van over en over
bekend. Meer tot de verbeelding sprekend zijn de
ontdekkingstochten door Portugese pioniers, bandeirantes
genoemd. Zij moesten letterlijk een weg banen door het
beboste en woeste berglandschap van Minas, op zoek naar
bodemschatten. En deze werden ook gevonden, steden als
Ouro Preto en Diamantina danken hun naam aan deze
bodemschatten.

Deel van
de enorme klauw van de uitgestorven
reuzenluiaard
Natuur
Een ander
museum die populair is onder de (Braziliaanse) toeristen
is het natuurhistorisch museum dat eigendom is van de
katholieke universiteit, de PUC-Minas. Het grote gebouw
huist een zeer uitgebreide collectie van planten- en
dierresten uit de diverse gelologische tijdperken.
Publiekstrekkers zijn onder meer de skeletten van de
mammoet en de reuzenluiaard en een opgezet (denkbeeldig)
exemplaar van een dergelijke reuzenluiaard. De afmetingen
van dit prehistorisch beest zijn moeilijk in te denken,
als je je bedenkt wat de afmetingen zijn van een van zijn
klauwen. Er is ook een aparte ruimte ingeruimd voor een
Deense wetenschapper, Peter Lund. Lund werd bekend
dankzij zijn vele grotverkenningen in Minas en vele
opgravingen. Dichtbij Belo Horizonte werden
overblijfselen opgegraven van wat nu wordt geclaimd als
de oudste mens van het Amerikaanse
continent.

Kunstwerk bij de ingang van het
mineraalmuseum
Mineralen
Praça da
Liberdade is een geliefd plein in Belo Horizonte. Je
vindt er vele wandelaars en joggers, de statige
overheidsgebouwen in de eclectische stijl trekken vele
toeristen met hun camera´s.Aan een van de zijden staat
het Palácio da Liberade, waar de regering van de
deelstaat zetelt. Dit paleis wordt min of meer
geflankeerd door twee ontwerpen van Oscar Niemeyer. Aan
de rechterzijde is dat de openbare bibliotheek. Ernaast
bevindt zich het mineralenmuseum, genoemd naar de geoloog
Prof. Djalma Guimarães. De uitgebreide collectie is
verdeeld over drie verdiepingen. Je kan je vergapen aan
de enorme variëteit aan gesteenten en mineralen die hier
plaatselijk uit de grond worden gehaald. Van ijzer tot
goud tot diamant. Edelstenen als topaas, kwarts, robijn,
smaragd, toermalijn, opaal. In Ouro Preto bevindt zich
eveneens een museum met een zeer uitgebreide collectie
aan geologische vondsten.

Een eenvoudig bord wijst de weg naar de
benzedor.
Benzedor
Niet alleen musea werden bezocht deze maand. Ik
vergezelde Cristina wanneer ze een benzedor
bezocht. Deze gebedsgenezer woonde in Itaúna, op ongeveer
honderd kilometer van de hoofdstad. De weg naar zijn huis
liep steil omhoog, de bergwand volgend. Van hieruit had
je een mooi uitzicht over de stad Itaúna. Ik had geen
flauw idee wat zo'n benzedor allemaal doet. Maar kwam ik
snel achter. Cristina vergezelde me toen ik in de
gebedsruimte werd uitgenodigd. In deze kamer stond een
tafel met daarop een grote verzameling katholieke
heiligen en candomblégoden. De ruimte was verder kaal. De
benzedor
rookte een grote pijp en wierp een enorme rozenkrans over
me heen, gebeden prevelend. Ik volgde zijn aanwijzingen
op. Daarna werkte hij met búzios, schelpen, waarmee hij
boodschappen leek te ontvangen. De sessie werd besloten
met tarot, waarbij ik kaarten moest trekken die hij
vervolgens interpreteerde. De totale sessie nam een
kwartier in beslag.

Lokale folkore op Praça da Estação
Spiritisten
Nog geen week later bezocht ik een spiritistische
bijeenkomst. Het is geen geheim dat ik me verdiept heb in
het spiritisme en zelf ook praktiseer. Het spiritisme mag
dan wel door de Fransman Allan Kardec te
zijn geïntroduceerd, maar in Brazilië kent deze stroming
de grootste aanhang. Een groot deel van de spiritisten is
ook katholiek, terwijl het protestantisme het spiritisme
afwijst. De bijeenkomst was
op een afgelegen locatie, die niet eenvoudig te bereiken
is met het openbaar vervoer. Afgelegen, om er vooral
spirituele rust te vinden. Bij aankomst kregen we een
volgnummer aangereikt, met dit nummer kon je een
persoonlijke sessie met een van de ervaren
spirtisten houden. De ervaren
spiristen en hulpverleners waren alle in het wit
gekleed. In de middag
werd gezamenlijk een zeer eenvoudige maaltijd genuttigd,
waarvoor je overigens niets voor hoeft te betalen.
Na de maaltijd was ik aan de beurt. Het medium was een
jonge vrouw, die contact had met een overleden
Oostenrijkse medicus. Ze schreef zijn 'boodschap' op en
voerde enkele denkbeeldige handelingen over mijn lichaam,
alsof ik door deze medicus zelf werd behandeld. Een heel
aparte ervaring.

Zie ginds komt de brandweerwagen met de
kerstman...
Kerstman en
kerstconifeer
Over geloven gespoken: half november stond in het teken
van de komst van de kerstman, een traditie die lijkt
gestoeld op de komst van onze Goedheiligman. De kerstman
komt dan niet met een stoomboot, en rijdt niet op een
schimmel. Hij heeft ook geen gezelschap van getinte
assistenten. De kerstman kent
hier verscheidene gedaanten en arriveert per luxe auto,
per helicopter, of zoals ik in Betim (een voorstad van
Belo Horizonte) heb gezien, met een brandweerwagen. Ook
hij had assistenten bij zich, knappe jonge dames in
passende kerstkleding. Een maand lang konden de kinderen
bij hem terecht met persoonlijke vragen en
verlanglijstjes, terwijl er voor de trotse ouders een
portretfoto werd gemaakt. Tegen betaling
uiteraard.
Terwijl ik in
de shopping was, viel mijn oog op iets felgroens. Kleine
conifeertjes, zo leken dat. Het naambordje werkte mijn
verbazing: Thuia holandesa,
een Nederlandse conifeer. En zo kreeg de Braziliaanse
Kerst alsnog een klein Hollands
tintje.

Groen
Nederlands tintje aan Braziliaanse
Kerst

Voormalig stationsgebouw, tegenwoordig locatie voor
tentoonstellingen
|
|
November in Belo horizonte, je zou er bijna naar gaan verlangen.