
‘Mama, kom je bij me
zitten?’ fleemt ze met een klein stemmetje. ‘Tuurlijk
lieve schat, ik kom er zo aan.’ Ik verzamel wat dingen te
doen en installeer me op de bank, onze lekkere grote leefbank
waar we wel met zijn zessen languit op kunnen liggen en hangen.
Met de hocker die nooit meer van zijn plaats gaat omdat iedereen
met de benen omhoog wil. Daar liggen we weer. Zij onder een
dekentje, dicht tegen me aan gekropen, haar hoofd in een holletje
onder mijn arm en ik met de laptop op schoot en een kopje thee
binnen handbereik.
Bijna knus, maar toch net niet. Het meisje is al wekenlang het liefste heel dichtbij, ze verdraagt het zelfs niet als ik even naar boven wil om de was te doen. Dan loopt ze mee, gaat naast de wasmachine op de trap zitten en wacht tot ik klaar ben. Als ik boodschappen doe, gaat ze mee. Als ik eten kook komt ze me ‘helpen’. Als een schaduw volgt ze me en slaat het liefste dag en nacht haar armen om me heen. Ze speelt niet met vriendinnetjes, wil niet uit logeren, heeft buikpijn voor pianoles, zelfs bij dansles heeft ze hoofdpijn, ze krijgt haar werk niet af op school, ze krijgt haar huiswerk niet geleerd, ze lacht niet meer, ze wil niks meer, alleen maar onder een dekentje op de bank. Dicht tegen papa of mama aan.
Ik doe het met liefde. Ik zou willen dat het hielp. Hoe lang houd je zoiets vol? Hoe lang hou ik het vol? Maar steeds vaker ook denk ik; hoe lang mag zoiets duren voor een kind?
lidy
28-01-2010 18:03
Het zou fijn zijn als er iets was dat het wat lichter maakte, bijna letterlijk en figuurlijk bedoeld..
Hartelijke groet, Coby
ijskastmoeder
28-01-2010 21:13
@coby deze winter in alle hevigheid, zo erg hebben we het nog niet meegemaakt. Ze is natuurlijk ook nog 's naar een andere school, er staat een 'te koop' bord in de tuin en misschien zijn de hormonen wel in aantocht, je weet het niet...
Mijn oudste wil de laatste paar maanden ook niet meer naar school, hij gaat wel, maar daar gaat een hoop gemor aan vooraf. Gesprekken met de juf hebben niet echt iets opgeleverd, maar heeft de juf wel inzicht verschaft in het persoontje van mijn zoon.
Wat je vraag betreft over hoe lang zoiets voor een kind mag duren, denk ik dat het voor een kind dat reeds in de puberteit is, zoiets niet te lang moet duren, omdat het schadelijk is voor de ontwikkeling van haar ik.
Dat ze een moeder heeft bij wie ze kan schuilen zolang ze daar behoefte aan heeft, ik denk dat je haar daarmee al heel veel helpt. Maar op een gegeven moment moet ze toch weer haar hoofdje zelf kunnen optillen.
Moeilijk hoor. Ik wens jullie beiden veel sterkte en jou veel wijsheid.
jacqueline 31-01-2010
11:44
Aspergermeisje 31-01-2010
13:24
anne
02-02-2010 09:05
Hij kan er wel steeds beter mee omgaan door het benoemen van het probleem.
Maar ook door nadruk te leggen op wat er leuk is aan de donkere dagen. (kaarsen aan, in bed liggen samen terwijl het regent, Sneeuw)
Het moeilijkste vindt hij dat het niet te zien is wanneer de winter eindigt.
Er was van de week een documentaire over de biologische klok van de mens op een van de discovery kanalen. Daar werd ook duidelijk dat mensen behoefte hebben aan licht.
Wellicht dat met googlen op biologische klok en licht nog meer tips geven.
marimbaplayer 02-02-2010
16:32
Ik lees dat jouw dochter voor de lichtlamp zit met het huiswerk maken, misschien is het een mogelijkheid om het tijdens het ontbijt ook te doen, dit helpt mij wel.
wat uiteraard ook lastig is voor je dochter is de verandering van school en het feit dat haar veilige huis te koop staat (ik moet ergens anders heen waar kom ik terecht?)
ik kan niet anders dan je sterkte wensen
m 03-02-2010 18:31
Mariska
04-02-2010 11:28
En ik wil je een hart onder de riem steken...weet hoe zwaar het is, een kind (de mijne is tien) in een ernstige winterdepressie. Alles is hetzelfde, en gelukkig hebben wij een fantastische kinderpsychiater die haar enorm goed begeleid, lichttherapie, antidepressiva..geduld, af en toe zelf even afstand van de situatie (elkaar als ouders, opa; oma; ..) ontzien...
Verder accepteren dat het is zoals het is, liefde geven en veel geborgenheid, grenzen houden maar zeker ook niet alles maar goedvinden "watn ze heeft het al zo moeilijk" . Iedereen heeft het moeilijk, jullie ook. Zoek een psychiater (kinderpsychiater) en start zo snel mogelijk met behandeling. Voor dat het effekt geeft, ben je al gauw weer weken verder. Nadeel" Het wordt elk jaar weer winter..
Een voordeel: "Dan krijg je ervaring hoe ermee om te gaan en vooral, hoe te handelen"Dat verlicht het volgend jaar mogelijk een beetje...
Ik hoop het voor je. En zet mijn huis vol met blauwe druifjes en tulpen, veel licht in de kamer en probeer vooral ook lief te zijn voor mezelf, want jij (Ik) moet de kar trekken, ze kan het zelf (even ) niet.
Sterkte ermee!!!
AnnH
04-02-2010 16:43
Veel sterkte !!!
ijskastmoeder
06-02-2010 21:59
@Mariska, zou je me een mailtje willen sturen?
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).


dat er snel, zomaar, genoeg vertrouwen is dat ze weer op eigen kracht verder kan.