Mijn eerste werkweek zit er bijna op! Vandaag is er een groep middelbaar scholieren uit Nederland. Samen met een collega zullen we hen iets vertellen over CERN, de versneller en ATLAS. Daarna gaan we richting de ATLAS controle kamer waar ze natuurkundigen en natuurkunde aan het werk kunnen zien. We bekijken we de ultra moderne 3D film over de bouw van de detector en staan stil bij een van de versneller magneten bovengronds.

Van mijn eigen studiereis staat me eigenlijk vooral de lunch in restaurant 1 op CERN me bij. Groepjes mensen zitten in de kantine bij elkaar, vaak om een laptop heen, en iedereen lijkt verwikkeld in een wetenschappelijke discussie. Als creativiteit en wetenschap ergens kunnen floreren moet het wel de kantine van CERN zijn. Je zou willen horen wat ze zeggen, want het is niet uitgesloten dat een van de ouder uitziende heren een Nobelprijs op zak heeft.
Nu ik zelf een van die begerenswaardige fysici ben die elke dag in restaurant 1 gaat lunchen, weet ik dat niet iedereen daar (alleen) maar over de vooruitgang van de mensheid in zijn algemeenheid en de wetenschap in het bijzonder converseert. Het is ook lunch, we hebben pauze. Maar omdat iedereen hier is om zijn of haar stukje wetenschap verder te helpen en veelal ook om elkaar te ontmoeten op een centrale plaats en van gedachten te wisselen is deze plek wel zeer inspirerend. Als ik vanaf mijn CERN e-mail adres een email stuur, krijg ik tot nu toe binnen een dag van iedere expert een antwoord op maat op mijn vragen. Een vraagstuk waar ik al weken tegenaan liep te duwen heb ik gisteren in twintig minuten doorgeprikt. Dat voelt goed en dat komt ook omdat ik hier ben.
De leerlingen kunnen nu elk moment binnenkomen. Ik hoop dat ik iets van mijn bezieling kan overbrengen. Daarna gaan we lekker lunchen in restaurant 1, kunnen ze het zelf voelen.

Volgend artikel in dit blog

4reacties