Mijn vriend vatte het treffend samen: “hier kan ik wel aan wennen”. De stad Genève ligt aan het Meer van Genève, vanaf de ene oever zijn de Alpen zichtbaar en aan de andere kant de bergrug van de Jura. Op nog geen 100 km afstand zijn een slordige 25 skigebieden, voor een groot skiliefhebber als ik een enorme luxe. Dus zaterdag ging de wekker gewoon om zeven uur en om half elf stonden we op de pistes van het eens fameuze skigebied Megeve. Iets van de oude glorie wordt nog steeds weerspiegeld in de bontkragen van de skiende dames en de aanwezigheid van een hotel met een Michelin ster boven aan een van de liften.

Om een uur of twaalf kon ik me mijn werk niet meer herinneren en ik vroeg me af of dát het Zwitser leven gevoel is. De zon brak door en we hadden daarmee het geluk op de verse sneeuw van die nacht te skiën. We dronken op een terrasje in de zon met uitzicht op de Mont Blanc een vin chaud. Om een uurtje of vier werd het al behoorlijk koud, het is nog volop winter.

Vanaf elf uur op zondag kan je hier niet meer slapen: de kerkklokken waarschuwen de –volgens mij- seculiere Zwisters dat het tijd is voor de mis. Ineens kan je je voorstellen dat ze hier bang zijn voor een minaretten invasie. Dan moet je ineens de kopjes vastbinden in de kast op zondag én vrijdag. In alle redelijkheid ben ik hier nog geen moskee tegengekomen en ik vraag me dan ook af waar alle heisa voor nodig is geweest. Overigens lijkt Geneve een geliefde vakantie bestemming bij Japanners en Saoedi’s, maar dat is dan ook het enige min of meer exotische dat ik tot nu toe hier heb aangetroffen.

Volgend artikel in dit blog

5reacties