Donderdagochtend, Ebbingestraat, Groningen. 

Afgezet. Er is brand in een studentenhuis. 

Toch niet dat mooie Jugendstil-pand?

Yep.

Samen met collega A van de T sta ik bij Konditorei Bommen Berend. 

Op de paar stoelen die daar buiten staan, ploffen zes meiden neer. 

Ze zien nogal bleek.

Eentje gaat bij een ander op schoot zitten.

De ander slaat een arm om iemand heen. 

Er wordt koortsachtig gebeld. 

En gediscussieerd.

Want: moeten ze 'haar' ouders nou bellen?

Een politieman komt naar ze toe. 

Denken ze wel aan zichzelf?

Zouden ze niet eens iets warms aantrekken?

Maar de meisjes hebben alleen maar vragen. 

Weet hij al iets?

Echt niet?

Is het vermiste meisje al gevonden?

Ze moeten maar weggaan, zegt hij. 

En naar de radio luisteren. 

Oh, dus jullie praten eerst met de pers,

en dan pas met ons, vraagt een van hen, nogal bozig.

Ze heeft een punt. 

Het is zo'n moment waarop ik me schaam dat ik er ben. 

Ik voel me een hijgerige sensatiezoeker. 

Mijn schrijfblok blijft in de tas. 

Een paar uur later. 

Het nieuws vertelt zich rond. 

Agenten zetten de hekken opzij.

De lijkwagen moet erdoor. 

Niet iedereen snapt het. 

De brand is toch al geblust?
Waarom is de straat dan nog steeds afgezet?

Is de Hans Anders bereikbaar?
En waarom dan niet?

Een man moet naar de bank.

Kan niet, zegt de agent.

De man vindt het maar niks.

Die studenten ook altijd, moppert hij.

Vroeger waren studenten de bloem van het land.

Nu zijn ze schorem.

Ze maken lawaai en gooien televisies naar beneden.

Zijn monoloog gaat maar door. 

Honderd meter verderop laden brandweermensen het slachtoffer in de lijkwagen. 

Ik zie een van de Bommen-Berend meisjes aankomen. 

Ik wijs de man daarop. 

Misschien een idee om zijn toon een beetje te matigen?

Uit respect?

Welnee, zegt hij. 

Ze mag het best horen. 

Ik pak mijn schrijfblokje uit m'n tas. 

Meestal helpt dat wel om mensen af te schrikken. 

Nu niet. 

De man ratelt gewoon door. 

Uiteindelijk druipt hij af.

Ik kook van woede.

Sommige mensen snappen het echt niet. 

Het zal &*%#^$@ je dochter maar zijn.

Volgend artikel in dit blog

0reacties