Lijkt presentatrice Bridget Maasland qua uitstraling op een ijssculptuur, durft ze zich niet te binden en wil ze dit roemvolle glamourleven omdat ze in een vorig leven een anoniem sloofje was dat werd verkracht, wier man werd vermoord en die in anonimiteit werd misbruikt en uitgebuit?

Kaaskop Maasland ging voor haar nieuwe programma 'Hoe word ik gelukkig?' in reïncarnatietherapie en zo kwam ze uit bij het hierboven met de woordenkwast geschilderde leven in de ranzige Middeleeuwen.

Maakt Bridget zo'n frozen impression, vanwege de verkrachting in een vorig leven? Is haar emotie door die verkrachting zo verstard, is haar ziel door het zedendelict dermate verhard dat dit invloed heeft op haar huidige aura. Straalt zij de naweeën uit van een vorige incarnatie?

Ging het fout met haar Pepijn, omdat ze bang is haar man te verliezen en omdat ze bang is weer dat immense verdriet te voelen, net als toen in de Middeleeuwen haar man werd vermoord?

Heeft ze daarom nu nog het vermeende gevoel dat haar man haar zomaar kan ontvallen? Als ik me niet bind, als ik me niet helemaal geef, kan ik ook niet gekwetst worden. Zoiets, onbewust, of zowaar nog onder het onderbewuste, in het binnenste der aarde van haar ziel?

Wil Bridget op het tv-scherm stralen, omdat ze in een vorig leven werd vernederd, tekort werd gedaan, omdat er op haar werd neergekeken? Hou van mij, zie mij stralen! Zoiets?

Als je het zo op een rijtje zet, ziet het er zeer plausibel uit.

Echter, bestaan vorige levens? Mijn verstand zegt zonder aarzeling NEE!, mijn gevoel houdt de deur open en zegt: zou best eens kunnen. Ons verstand is soms meer begrensd dan de ondenkbare, vaak verrassende werkelijkheid verlangt of zelfs (ver)eist. Maar gevoel is ook ontvankelijker voor fantasie, wensdromen en interpretatie.

'Spoorloos'-globetrotter Derk Bolt heeft eens een geweldig reïncarnatieprogramma gehad: 'Wie Was Ik?' Aan de hand van een regressietherapeut gingen deelnemers terug naar vorige levens en naar plekken uit die opborrelende, beschreven vorige levens. Het was magisch. Het was ijzersterk. Derk en de KRO hielden er jammer genoeg al snel mee op, net zoals de TROS HELAAS snel stopte met het handlijnkundeprogramma 'Alles In De Hand' met presentator wijlen Ralph Inbar en de sympathieke handlezer Edo Sprong. Inbar had later spijt van dit programma, heeft hij eens gezegd, maar die spijt vond ik geheel ten onrechte. Het was tien keer interessanter dan dat flauwe Bananasplit van hem. Vind ik. En wie ben ik? Ik ben ook maar subjectief. 75 procent van wat ik schrijf, is ondanks mijn waarheidszoektocht niet puur waarheid, soms haalt de ervaring van nu of een inzicht van een ander mijn mening van zojuist pijlsnel in. Ook ik ben relatief. Mijn mening zo nu en dan al helemaal!

Bestaan vorige levens? Het zou wel mooi zijn en veel verklaren. Welke ellende we ook meemaken, we worden vanzelf over de dood heen getild, we mogen altijd weer opnieuw beginnen, we sterven nimmer helemaal en al die ellende - hoe afschuwelijk en mensonterend en vernederend ook - heeft volgens dat gedachtengoed tot doel om ons te laten groeien: groei gaat nimmer gepaard zonder groeipijnen, we leren pas ECHT als we flink met onze neus tegen de muur zijn gelopen en de pijn echt VOELEN.

Daarom ontstaan er pas in de diepste crisistijden nieuwe inzichten en staan er dan helden op. De diepste crisis vergt de diepste innerlijke motivatie en kracht, echte pijn maakt ons bewust. Vandaar dat de kredietcrisis nog niet echt veel zoden aan de dijk van gewetensrevolte heeft gezet. Die crisis is tot dusver nog lang niet hevig genoeg geweest. Daardoor hebben we maar mondjesmaat van onze fouten geleerd. De gevolgen van de klimaatcrisis ervaren we ook nog te lichtjes. Pas als het (bijna) te laat is en we zelf geconfronteerd worden met de ellende en voor ons eigen leven dienen te vechten, ontwaken we uit onze arrogante en uit onze laat maar waaien-instelling en uit onze na ons de zondvloed-mentaliteit. Wat kan ons het schelen dat mensen over 1000 jaar last hebben van wij wat nu uitvreten? Zolang het ons niet keihard raakt, gaan we stug door met vernielen en waanzin.

Reïncarnatie lijkt me evenwel een sterk stuk. Ik voel en zie bovendien geen hoger plan, geen bekommernis van boven. Als Gods wil op aarde geschiedt, dan wil hij dus een ramp op Haïti, dan wil hij dus miljoenen vergaste Joden, zwakzinnigen, communisten en zigeuners, dan wil hij dus chemische wapens. Als Zijn wil op aarde geschiedt, dan kiest hij er dus ook voor om op aarde niet echt in te grijpen, geen rechtvaardigheid te installeren.

God is voor mij evenwel niet de boksbal om op te meppen, maar de gelovigen die homo's verketteren, de geestelijken die kinderen misbruiken en die tegelijkertijd kuisheid prediken, de godsvrezers die vrouwen onderdrukken en de godvruchtigen die de wetenschappelijke evolutieleer ontkennen, die de bijbel letterlijk nemen en het sprookje aan iedereen opdringen en die atheïsten als minder zien, die zijn voor mij de boksbal, geachte medeblogger!!! Echter, er zijn ook veel lieve, goede, slimme, ruimdenkende, gewetensvolle gelovigen.

Ik weet één ding en dat is dat ik over de ingewanden van het leven niets weet, helemaal niets. De nieren van het leven kan ik niet proeven. Ik kan slechts gissen door op de buik van het bestaan te drukken.

Interessant is het allemaal wel, alhoewel ik de imperfectie der schepping en het waarom allemaal niet begrijp alsook niet goed keur en de gedachte aan reïncarnatie en dood me doodsbang maken. Ik vind het allemaal heel erg eng. Want het is onbekend terrein. En ik laat niet graag de controle varen, ik wil alles kunnen analyseren en beheersen, ook de controle over mezelf, zelfs de ontspanning mag niet te diep gaan, want dan verlies ik de controle over mezelf voor mijn gevoel. Ik ben dan bang in het niets op te lossen, ook omdat topspanning een tweede natuur is geworden en hoewel onprettig toch ook erg vertrouwd aanvoelt, het is de angst dat mijn ego versmelt met het grote geheel. Misschien heb ik daarom pleinvrees, angst voor open, grote ruimtes, angst voor het niet hebben van HOUVAST, van beschutting.

Hoe dan ook, dit is inhoudelijk weer een fantastisch stukje, al zeg ik het zelf. Een staaltje van origineel, open en ruim denken en analyseren. Die eerlijkheid van me, ook naar mezelf toe, naar mijn gedachten, angsten en gevoelens, levert me veel op. Zelfkennis bijvoorbeeld en begrip voor anderen...

HOERA!

Volgend artikel in dit blog

0reacties