‘Als je voor de winkel staat, is er aan je linkerhand een deur. Daar ga je naar binnen en op het eind van de lange gang zie je aan je rechterhand een deur. De bel zit links.’

De gang ziet er weinig uitnodigend uit, een betonnen vloer met onduidelijke vlekken en wanden van een onbestemd grijs. Het is er stil, zo stil dat ik begrijp dat niemand me kan horen in de winkels of in de passage waar ik vandaan kom. Maar er ligt geen zwerfvuil, er zal wel regelmatig schoongemaakt worden.

Vooruit dan maar.

Er zit een intercom, braaf blijf ik staan om mijn naam te kunnen geven nadat ik aangebeld heb. Geen gekraak, geen zoemer als teken dat de deur ontgrendeld is. Wat nu? Nog een keer bellen? Ik kijk naar de deur en zie dan het onopvallende kijkgaatje. Op een meter afstand ga ik er recht voor staan en even later gaat de deur open.

‘Kom binnen’, zegt ze met een lieve glimlach, ‘ik ben Mariëlle.’

De winkel gaat pas over een half uur open, maar hier in het magazijn is het personeel hard aan het werk. Er zijn net nieuwe rekken met kleding gebracht en alles moet gelabeld worden volgens een voor mij onduidelijk systeem. Mariëlle loopt voor me uit en duwt een rek dat in de weg staat in een nis.

‘Deze moet hier blijven staan, dames. Dit rek gebruik ik straks voor het praktijkexamen.’

Ik ben aan de vroege kant en Shanti, de stagiaire is er nog niet. Geen probleem, mijn jas wordt weggehangen, ik krijg koffie en dan laat ze me even alleen om te controleren of alles goed verloopt. Voor de derde keer neem ik de formulieren door. De Proeve van Bekwaamheid, zoals het praktijkexamen officieel heet, mag niet de mist ingaan omdat ik mijn werk niet op orde heb.

Weer gerustgesteld drink ik mijn koffie. In de hoek van het kleine kamertje staat een flap-over. De nieuwe kledinglijn is gelanceerd en op het grote vel staan de instructies voor de verkoopmedewerkers. Denk aan de vijf kernwaarden! Geïnteresseerd wil ik verder lezen als ik haar stem hoor. ‘Niet zo roddelen jullie. Straks moet ik weer ingrijpen en daar heb ik helemaal geen zin in.’ Er wordt gelachen, er wordt door elkaar heen gepraat en dan is het stil.

Shanti komt en we kunnen beginnen met de Proeve van Bekwaamheid. Het protocol wordt getekend, de observatieformulieren worden van onze namen voorzien en de stagiaire maakt haar werkplan voor het beveiligen van de kinderkleding. De Proeve zal in de winkel uitgevoerd worden en in een kleine optocht lopen we achter elkaar aan door de smalle gangetjes van het doolhof van het magazijn. Via een onopvallende deur komen we vlakbij de pashokjes in de winkel.

Shanti werkt door terwijl ze de klanten observeert. Geroutineerd steekt ze de pin door de stof, vlakbij een naad aan de linkerachterkant. Daarna wordt het bovenstuk met verf erin vastgezet op de pin. Zo moet het, constateren we tevreden. We praten over de nieuwe kledinglijn, over de aanbiedingen waarvan Shanti gebruik kan maken. Ze heeft een kleintje van vier maanden en dan telt elk voordeel. Als ze slaagt wil Shanti doorgaan met leren, ze is aangemeld voor detailhandel niveau 2.

Mariëlle is even afgeleid als er een paar shirts met hanger en al op de grond vallen. De klant staat er beteuterd bij en haar dochtertje begint te huilen. Vlug loopt ze er naartoe om te helpen. Het meisje wordt getroost, de moeder gerustgesteld en de kleding wordt weer netjes opgehangen. Glimlachend komt Mariëlle bij ons terug. ‘Ach ja’, zegt ze, ‘het is woensdag.’

Shanti knikt. ‘Woensdag – buggydag.’

Volgend artikel in dit blog

9reacties