Jansen, wethouder algemene corruptiezaken, vraagt of ik even langs wil komen voor een "precaire" situatie. Nou, als ik ergens blind voor ga is het wel voor precaire situaties. Vooral als ze zich voordoen bij die omhoog-gecorrumpeerde nep wethouder. Als ik bij hem binnenloop zit hij de krant te lezen. Zijn vrouw, die mij hartgrondig haat, zit naar lingo te kijken. Een vrouw op TV heeft het over de letter P die ze doorkrijgt. En over de letter I. En of er ook een L in voorkomt.

'Ik weet het!!', roep ik opgetogen. 'Ik weet het Frau Jansen. Het woord is Piemel, kan niet anders.'

Jansen zucht en zijn vrouw wordt paars tot aan haar haar dat volgens mij in de gele menie zit. 'Goh, Frau Jansen, laat jij tegenwoordig de kat op je kop slapen?', vraag ik belangstellend. 'Trouwens je ziet er helemaal uit om door een ringetje te halen.'

'Rot op, slijmbal', roept Frau Jansen, vriendelijk.

'Hetzelfde Frau Jansen, jammer dat dat ringetje waar ik het net over had niet om je nek zit, met een touwtje eraan en jou eraan bungelend met je voeten een meter boven de gr...'

'Ja, zo kan hij wel weer, Paco', komt Jansen tussenbeide. 'Wij gaan naar het Stadskantoor want ik moet je wat laten zien.'

'Dag Frau Jansen', groet ik het loeder. Frau Jansen, rochelt iets terug met een kop die inmiddels bijna zwart is. Ik herken de woorden klootzak en lul in haar gerochelde monoloog.

Even later betreden wij het stadskantoor waar om deze tijd niemand werkt. Op andere tijden overigens ook niet want ambtenaren ademen uitsluitend. Jansen laat mij een dossier zien van een bouwonderneming.

Er zitten verslagen in van afgeluisterde gesprekken van de directeur van de bouwonderneming met een collega wethouder van Jansen. Dat dossier heb ik zelf samengesteld in opdracht van Jansen zelf.

'Wat is er Jansen, dit dossier heb ik je zelf gestuurd vanmorgen.'

'Hier heb ik niets aan Paco. Afluisteren mag niet in dit land.'

'Nee, dat is waar', antwoord ik. 'Steekpenningen aannemen van een bouwbedrijf wel natuurlijk?'

Jansen kucht en zucht. 'Jammer, zegt hij. 'Hier heb ik niets aan.'

Dan haal ik een stapel foto's uit mijn zak. 'Kijk Jansen, dit is de Wethouder boven op een vrouw die niet van hemzelf is. Geestig hè? In een hotel genomen. Ik zat in de kast en...'

Jansen wordt knalrood en pakt de foto aan. Hij murmelt iets over laakbaar gedrag en onesthetisch optreden en louche onderzoekbureautjes. Maar hij neemt ze wel aan waarna wij weer naar buiten lopen.

Bij zijn auto staat een politieagent een bon uit te schrijven. 'Deze parkeerplaats is alleen bestemd voor gehandicapten' legt hij ter verklaring uit.

'O?' , zeg ik. 'Maar Jansen IS gehandicapt hoor. Dubbel zelfs. Met zo'n naam kan dat niet anders. En heb je zijn kop al eens goed bekeken. Nou als dat niet gehandicapt genoeg is dan..'

Agent lacht zich een breuk en vertelt dat er aan mijn kop ook wel het een en ander mankeert. Dus vertel ik hem dat ik zijn vrouw onlangs nog zag. 'O ja? Waar dan?', vraagt hij behoedzaam.

'Onder de Wethouder van Bouwzaken', antwoord ik relaxed.

Jansen begint te zweten en ik vraag mij af waarom...

Volgend artikel in dit blog

37reacties