Jammer dat ik niet rook, denk ik wel eens. We waren dit weekend in Londen om Todd Rundgren te zien. Hij zou in de Hammersmith Apollo, een prachtige art-deco zaal, het album A Wizard, A True Star integraal live komen spelen, en laat dat net een van de favoriete platen van mijn vriendin zijn.

Ikzelf heb meer met Something/Anything de dubbel-lp die in 1972 verscheen en aan A Wizard/A True Star vooraf ging. Maar ik hou dan ook niet zo van sprookjes, fantasy en science fiction.

Mijn vriendin wel, en zij rookt bovendien. We zaten zaterdagavond een beetje bovenin de zaal, met wel heel goed zicht op het podium. Het voorprogramma begon, Todd Rundgren's Johnson. Vier oudere heren in klassieke rock 'n roll bezetting. De zanger/gitarist had zou het broertje van Rundgren kunnen zijn. Dat hij het zelf was, konden we ons niet voorstellen. Todd Rundgren die belegen cover-versies van doodgespeelde Robert Johnson speelt? Onmogelijk.

Na 3 liedjes gingen we richting bar, waar het lekker rustig was. Mijn vriendin wilde roken, dat kon buiten. 10 minuten later was ze terug. Ze was buiten in gesprek geraakt met twee wat oudere mannen, nog ouder dan ik. Die waren ook weggevlucht. Een van hen vertelde op 11 jarige leeftijd van zijn spaargeld de lp A Wizard, A True Star te hebben gekocht. Het was zijn lievelingsplaat geworden.

'I waited more than 30 years for this, and what do I get, Todd Rundgren playing crappy blues songs'. Het was inderdaad Todd zelf, zo verzkerde beide mannen mijn vriendin. Ze gedroegen zich een beetje als Waldorf & Statler, de twee mopperende mannen uit de Muppet Show. Ze hadden er ook eigenlijk geen vertrouwen meer in en wisten het zeker: na de pauze zou Rundgren vast terugkomen met een laptop.

Gelukkig hadden de twee heren ongelijk. Rundgren liet zich begeleiden door zes muzikanten, onder wie maar liefst drie toetsenisten. Het werd een prachtige voorstelling, zoals ik ook schreef in de Volkskrant van vandaag. Het was ook mooi om te zien al die heren van een jaar of vijftig om ons heen, die echt ontroerd leken toen de countdown begon. Het was duidelijk dat zich een kleine drieduizend man in Londen verzameld hadden voor wie A Wizard, A True Star echt veel had betekend.

Net als mijn vriendin zullen ook zij verbaasd waren dat er ineens een stuk van kant 1 werd overgeslagen, dat naar het slot van de voorstelling werd verschoven. Maar dat kwam de opbouw juist ten goede, zo bleek. Ik begreep ook waarom Rundgren, die nooit wil terugblikken op zijn onnavolgbare muziek uit de jaren zeventig, juist voor dit album gekozen had.

Op deze plaat zijn eigenlijk alle facetten die zijn muziek zo bijzonder maakte samengebald. Futuristische elektronische muziek, jaren zeventig-stijl, popliedjes, citaten uit bestaande soul en musical-liedjes, jazzrock a la Zappa, en stevig gitaarwerk: heavy metal avant la lettre.

In 1973 bevond de popmuziek zich in een soort overgangsfase. De sixties waren afgelopen, symforock, hardrock en glamrock hadden het roer over genomen. Rundgren beheerste het allemaal. Hij zou als producer betrokken raken bij belangwekkende platen van zowel de New York Dolls als Meat Loaf. Op A Wizard, A True Star loopt hij er alvast op vooruit. Meat Loaf maar ook Queen is hoorbaar door Rundgren beïnvloed.

En nog heel veel meer.

Toch horen we al decennia lang weinig van Rundgren. Hij maakt nog wel muziek, die hij als een van de eerste artiesten exclusief aan internet aanbood, maar daar is, met permissie, geen moer aan.

Hij moet toch ook beseffen dat hij in de jaren zeventig veel betekend heeft voor een complete generatie babyboomers, die nog altijd naar zijn oude werk zijn blijven luisteren. Toch zijn zijn platen nog altijd niet fatsoenlijk geremasterd. De cd's zoals die eind jaren negentig van zijn klassieke platen verschenen, zijn niet om aan te horen. Het wachten is op echt goed geannoteerde versies van platen als Todd, Something/Anything, The Hermit Of Mink Hollow en natuurlijk A Wizard, A True Star. Het is muziek die ook voor nieuwe generaties ontsloten dient te worden.

Todd Rundgren moet zich zeker na het succes zaterdag in Londen, toch beseffen dat hij best wat vaker tegemoet mag komen aan nostalgische gevoelens van zijn oude fans. Hij leek er ook lol in te hebben. In de vele verkleedpartijen, het heen en weer rennen over het podium, het zingen en het spelen.

Van mij mag hij binnenkort Something/Anything integraal komen spelen. Desnoods gaan we er weer voor naar Londen, maar ik  vermoed dat Paradiso ook dan wel de deuren voor hem zal willen openen.

Veel plezier daar vanavond!

Volgend artikel in dit blog

10reacties