Vanochtend, de gure wind in het gezicht, vertrok ik wederom te voet naar het station. Dat is geen straf als je daarvoor het oude centrum van Haarlem moet doorkruisen. Te wonen in Haarlem is helemaal geen straf. De Leliestraat, de Burgwal, het bruggetje over het Spaarne, schuin tegenover het Teylers, de Bakenessergracht, de Jansstraat... Tijdens een wandeling geen mensen te hoeven spreken is ook geen straf. Integendeel. Dat is het paradijs. Eenmaal in de trein begon ik in mijn krabbelboek het zoveelste hoofdstuk over het individualisme. Een monoloog.

Zogezegd heb ik de laatste maanden te weinig tijd om al dat gekrabbel naar tevredenheid uit te werken, maar dit weekend had ik mijn notebook bij me.

Even kijken of ik het kan vinden. Ja, hier... 

7 februari, (13:34 trein van Nijmegen naar Den Helder).

Tussen Heumen en Malden liep ik langs de weg over het fietspad. Aan mijn rechterhand  lagen de stille getuigen van menselijke aanwezigheid  in een geestloos graslandschap- bermtoerisme. Ik vroeg me af hoeveel lege pakjes sigaretten, peuken, ingedeukte blikjes bier en verfrommelde snackverpakkingen hier verspreid lagen. Hoeveel van elk zouden er over de hele wereld zijn achtergelaten? Hoe trager men voortbeweegt hoe meer men kan tellen, een automobilist houdt zich hooguit bezig met het tellen van de bestelwagens die hij passeert.

Toen ik bij de bushalte aankwam was er nog geen reiziger  te bekennen,  vijf minuten nadat ik in het wachthuisje had plaatsgenomen kwam er een ouder (naar ik vermoed) echtpaar. Man en vrouw zeiden me beiden in hun accent gedag. De man wist nog te melden dat “het wel frisjes” was . Ik antwoordde van ja en daarmee kwam de dialoog tot een einde.

Ik herken die behoefte om maar wat te zeggen, maar ik heb er geen behoefte aan dit soort gesprekken met wildvreemden in gang te houden. Ik word er bang van. Al die mensen die maar wat zeggen om wat te zeggen.  Mensen zijn dialoogdieren. Ik ben waarschijnlijk geen compleet mens. Dat is ook de reden dat ik geen vrouw aan de haak kan slaan. Ik loop met drie vesten over elkaar. Aan elk der zes mouwen zit snot. Ik ben al weken verkouden. Mijn haar is ongewassen en mijn broek idem dito. Er zitten witte vlekken op mijn zwarte broek en er zit een gat in mijn achterzak. Ik zie er dus niet uit. Maar mensen spreken me op deze manier in ieder geval niet zo snel aan. Als men dan toch een blik in mijn richting werpt die zou kunnen uitnodigen tot een gesprek kijk ik weg en geef een luide rochel ten beste. Meestal werkt dat afdoende.

De bus arriveerde. Ik was verlost van het gesprek, de mensen. In de trein zou ik me installeren met mijn laptop en daar verder werken aan mijn editie Vosmaer. Dialogen uitgesloten.   

Volgend artikel in dit blog

3reacties