
Een perfect geprogrammeerde liefdesrobot, met geur, geluid,
'gevoel', motoriek etc. is ondraaglijk vervelend. We verlangen
dan al gauw naar een partner die weerstand biedt, die eisen
stelt, een partner bij wie je je best moet doen.
Een weerstandloze wereld, een wereld die onmiddellijk al je
oppervlakkige wensen inlost, leidt tot een even grote eenzaamheid
als een spiegelpaleis.
Een belangrijk deel van je geluksgevoel komt voort uit het feit
dat je er voor moet werken.
In 'Brave new world' krijg je wat je kunt krijgen en wat je niet
kunt krijgen wil je niet, zo ben je in die wereld
geprogrammeerd.
De paradox van het leven is dat het omgaan met gemis of gebrek je
gelukkig kan maken.
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).



Misschien zouden we dat hele idee van paradijs moeten loslaten en realistischer in het leven leren staan. En met realisme bedoel ik ook, echt om je heen kijken, zien wat de beperkingen van de aarde is, en de beperkingen van de mens.
Maar of dat weer realistisch is...onze brein zit zo inelkaar dat er geen grenzen worden geaccepteerd van onze intelligentie...