Ik ben altijd geïnteresseerd in nieuws. Maak en heb nieuws gemaakt. En dan ineens ben je onderdeel van het nieuws.

Vanochtend ging om 07.15 de wekker en ik kwam een beetje traag op gang, dus de TV bleef uit. 'Lees het nieuws straks wel op kantoor,'dacht ik nog.

Zette mijn iPhone op en luisterde naar het liedje Midnight Train to Georgia, van Gladys Knight. Stapte op de fiets met mijn camera en statief en bewoog richting station.

07.50 zag ik op mijn iPhone staan. Gladys zorgde voor een ontspannen ochtend, waar snel een einde aankwam.

Ik fietste langs wat mensen het stationsplein op. Zag ambulances, politiewagens en brandweerauto's staan. 'Hm, vast iets gebeurd.'

Nu ben ik weliswaar journalist, maar geen ramptoerist. Dus besloot door te rijden en mijn fiets in de stalling onder het station te zetten.

Het hele stationsplein stond vol mensen, waardoor ik besloot om na het stallen van de fiets toch eens een kijkje te gaan nemen. Dit was namelijk niet normaal.

Onderaan bij de ingang werd ik tegengehouden door twee agenten. "Wilt u weer naar boven gaan? Het hele station is afgesloten."

"Wat is er gebeurd?" vroeg ik.

"Er is een bommelding. Niemand mag nog op de perrons of in de stationshal komen. Het hele treinverkeer is stilgelegd."

Behoorlijk verbaasd loop ik weer naar buiten en voegde me op het plein bij de rest van de mensen.

Probeerde mijn chefs en collega's te bellen, maar dat lukte niet. Om me heen zag ik iedereen druk bellen, het netwerk was vast overbelast. Er werd van alles gespeculeerd. Er zou een rugtas gevonden zijn. Er zou iemand met een verdacht pakketje rondlopen. In de trein naar Arnhem lag een bom. Nee, in de trein naar Utrecht. Roosendaal.

Ik liet het gespeculeer maar even voor wat het was en kreeg op een gegeven moment gelukkig mijn chef aan de lijn. Die had alles al gehoord op de radio. "Je kunt wel even blijven daar, maar volgens de berichten ziet het eruit dat het voorlopig nog wel even platligt daar," zei hij.

Op dat moment stond ik vooraan, bij de trappen. Ineens werd er vanuit een politieauto omgeroepen: "Dames en heren, hier spreekt de politie. Er is een bommelding en u wordt verzocht nu ook het stationsplein te verlaten, totdat is onderzocht wat er aan de hand is."

Ondertussen had ik uiteraard met mijn iPhone wat foto's gemaakt, die vind je onder dit verhaal.

"Waar moeten we naar toe? Wat gebeurt er? Waar moeten we wachten?" vroeg een vrouw en ik zag paniek in haar ogen.

"Loopt u richting de stad, mevrouw of gaat u naar huis." zei een politieman.

Ik liep met de massa mee richting het centrum en bedacht ondertussen wat het beste was om te doen. "Er wordt verwacht dat het treinverkeer over een uur of zo weer op gang komt, maar dat heb ik ook maar gehoord van anderen," vertelde een man mij.

Een half uur later zag ik dat het niks werd. We konden nergens naar binnen om te wachten, de winkels waren nog dicht en de Albert Heyn to Go op de weg richting het centrum zat al stampvol.

Daarop besloot ik, inmiddels blauw aangelopen van de kou, het toneel te verlaten. Naar huis. Baalde wel, wilde mijn interviews voor de nieuwe online ondernemersmagazines vandaag monteren op kantoor. Daar liggen de kabels die daarvoor nodig zijn.

Ik realiseerde me dat die kutkabels me eigenlijk niet zo veel meer kunnen schelen. Heb nog genoeg ander werk te doen. En erger is de gedachte dat er een bom in de trein of op het station zou ontploffen.

Woon nl. 5 minuten fietsen van het station vandaan.

Een rilling liep over mijn rug toen ik eenmaal thuis het nieuws aanzette. Het hele stationsplein is leeg, afgezet met lint. Er zijn al een aantal huizen tegenover het station ontruimd. OP dit moment heeft een NS woordvoerder gezegd dat er een bom is gevonden, de politie kan dit niet bevestigen.

Afwachten maar.

Volgend artikel in dit blog

7reacties