“Wat gaan we doen om de energievoorziening in de toekomst veilig te stellen.”

 Je zult hier als minister van milieu of minister van economische zaken maar verantwoordelijk voor zijn, zittend in een complex krachtenveld van economische belangen, milieubelangen en technische mogelijkheden en onmogelijkheden.

Eén aspect aan de zaak lijkt dezer dagen wat eenvoudiger te worden: de opwarming van de aarde, onophoudelijk gepredikt door het IPCC, is zo’n 10 jaar geleden gestopt en het verhaal schijnt grotendeels uit de duim te zijn gezogen. Onheilsprofeet Al Gore is er inmiddels steenrijk van geworden dus hem hoor je niet meer. De anderen, het IPCC, het CRU en ook de Nederlandse klimaatwetenschappers zijn nog nìet binnen. Die schreeuwen nog wel even moord en brand over de Global Warming. Moet je het NRC van dit weekend eens lezen! Maar ondanks de stemmingmakerij: goed nieuws wat betreft het klimaat.

Dat andere probleem, de schaarser wordende energievoorraden van onze wereld, hebben we nog niet getackeld. In tegenstelling tot het opwarmingsprobleem lost dit zich niet vanzelf op. We zitten namelijk met steeds meer mensen op deze planeet, mensen die steeds meer welvaart willen. Enfin, het is bekend dat die welvaart wordt mogelijk gemaakt door het verstoken van grote hoeveelheden (eindige) fossiele brandstoffen.

http://www.vkblog.nl/bericht/100394/Energie_is_spotgoedkoop%21

En niet alleen welvaart drijft op fossielen, het feit dat we met z’n 16 miljoen in Nederland en met 6 miljard mensen tegelijk op deze aarde kunnen zitten is slechts mogelijk dankzij de verbranding van olie, gas en kolen.

Het is huiveringwekkend je te realiseren wat er gaat gebeuren wanneer de fossielen òp zijn. Een enorme bevolkingskrimp in korte tijd (100 jaar?), veroorzaakt door hongersnood en ontbering lijkt onvermijdelijk. Want na het onbekommerd verstoken van de wereldolievoorraad moet je leven van wat de natuur biedt aan brandhout, wind en zonne-energie. Energievormen die zich slechts uiterst moeizaam laten oogsten en transporteren, dit in tegenstelling tot olie, gas en kolen.

Al enige tientallen jaren wordt er gewerkt aan mogelijke oplossingen ter voorkoming van de hierboven geschetste ramp. De grootste, nee, allergrootste belofte, is gelegen in het tot ontwikkeling komen van kernfusie. Hieraan wordt gewerkt door duizenden wetenschappers in het Iter-project in Zuid Frankrijk   http://www.iter.org/default.aspx

En er worden windmolens gebouwd en zonnecellen. Maar dat is energie die zich , zoals ik al zei, slechts uiterst moeizaam laat oogsten en transporteren.

Nu het verbijsterende: het Iter-project, wat vrijwel zeker de weg zal openen naar onbeperkte hoeveelheden nagenoeg gratis energie, krijgt een schamel tienjaarsbudget van  5 miljard euro, opgebracht door Amerika, Japan en Europa. De windmolentjes van de milieubeweging en mevrouw Cramer krijgen daarentegen, schrik niet, 55 miljard te besteden! En dàt voor energie die zich slechts uiterst moeizaam laat oogsten en transporteren! Aan windmolens en zonnecellen heb je weinig tot niets. http://www.vkblog.nl/bericht/277349/Met_windmolenstroom_wordt_het_nooit_wat.

Waarom zoveel geld weggooien aan oude en inefficiënte energieopwekking terwijl de wereld snakt naar kernfusie? Het is toch ongehoord en verbijsterend dat krakkemikkige en onzekere windmolenstroom zò ontzaggelijk bevoordeeld wordt op het kernfusieonderzoek? Als je daar over gaat nadenken, ook over wat er van afhangt, zou je kwade opzet gaan vermoeden.

Volgend artikel in dit blog

1reacties