Van koffie of cola met cafeïne krijg ik steevast moordneigingen. Als ik dan in de keuken een broodmes in mijn handen heb, krijg ik de aandrang te steken. Mijn etherische lichaam begaat dan ook echt de moord, maar mijn fysieke lichaam en mijn wil houden de werkelijke daad tegen. Vreemd, die moordneigingen, omdat mijn wil en geweten dat niet willen. Blijkbaar maakt cafeïne, dat mij overigens tevens onaangenaam onrustig maakt, een stofje in mijn 'hoofdmotor' vrij dat is gelinkt aan agressie.

Vanmorgen stond ik in de supermarkt en moest ik mezelf bedwingen om niet alle rekken om te gooien en de glazen potten op de vloer te smijten.

Deze agressie, die ik tot dusver wél in toom weet te houden, is heel beangstigend, want ik dreig dan de controle over mezelf te verliezen en iets te doen dat hele erge gevolgen kan hebben.

Het zal te maken hebben met het kopje koffie dat zelfs een paar dagen lang negatief doorwerkt. Als hooggevoelig persoon beleef ik alles heel intens en veroorzaken prikkels van buitenaf maar ook voeding en drank explosies in mjin chemische huishouding/hersenlaboratorium.

Maar het is niet alleen de cafeïne. De drang om me agressief te uiten, wordt gebaard door de gekwelde geest die en het getarte lijf dat zich nooit lekker, gezond, fit, veilig en ontspannen voelt.

De agressie is een afstammeling van die immense levenspijn, toen en nu. Ik vind mijn leven, de maatschappij en het zijn gewoon niet leuk.  Het is een bestaan vol spanningen, angsten, kwalen, frustraties, teleurstellingen. Vaak en al heel wat decennia in beslag genomen door griepaanvallen, duizeligheid, angsten, paniekstoornissen, uitputting, zorgen, fobieën, beperkingen. De malaise eist me helemaal op.

Vanmorgen echter heerlijk een uurtje gewandeld door Maasniel, dat dan weer wel. Ik eigen me iedere dag minstens een uurtje vakantie toe. Dan laat ik alle zorgen varen en geniet ik ook weer INTENS van het buiten zijn, van de sneeuw, van het vogelgezang, van de mooie gebouwen, van de mooie meisjes en vrouwen, van de toffe auto's, van alles dat mooi en leuk en fijn is. Dan neem ik al die zegeningen in me op. Ik wandel dan heel rustig en langzaam. Effe niet laten opjagen. Effe niks moeten. Ook niks moeten oplossen in mijn hoofd.

Soms is de pleinvrees dan zelfs even of zo goed als weg. Ik heb wel eens geschreven dat achter schaamte angst zit en dat is deels zo, maar ik meen thans dat ook het omgekeerde het geval kan zijn en dat dus achter de angst schaamte zit. Schaamte bijvoorbeeld om een angstaanval te krijgen en dat anderen me dan zien, te moeten zeggen dat ik me niet goed voel, de schaamte dat ik me niet groot meer kan houden (waarom zou dat moeten, vraag ik me nu af).

Het enige wat ik daar tegenover kan stellen, is het toch zo leuk mogelijk te maken voor mijn huisgenoten en mezelf en ons te verwennen, zoveel als kan. Het leven doet het niet voor je: je moet jezelf kietelen, zeker als het leven niet zo lief voor je is!

P.S.: Het is verstandig cafeïne te weren uit psychiatrische instellingen, (jeugd)gevangenissen, de wachtkamer en spreekkamer van de psycholoog, jeugdinrichtingen, het RIAGG.

Volgend artikel in dit blog

0reacties