Donderdag beslist de hogere bestuursrechter of op 13 februari, de dag dat in Dresden de verwoesting van de stad wordt herdacht de rechtse demonstranten door de stad mogen marcheren. De bestuursrechter in eerste instantie had het door het stadsbestuur opgelegde marcheerverbod afgewezen.

Ook zijn de meningen in Dresden verdeeld of het gepast is om op die dag in de stad carnaval te vieren. Ook de verwoesting in 1945 viel in de carnavalstijd.

13. Februari 1945. Vuurstorm over Dresden

(Foto: Hans-Joachim Dietze / Archiv IG "13. Februar 1945" e.V.)

25. Februari 1945. Op de Altmarkt van Dresden worden de lijken van de bij de luchtaanvallen omgekomen mensen verbrand.

(Bron: Stadtarchiv Dresden, Teilnachlass Hahn/Draber, Signatur 16.2.40 / F 014)

13.2.1983. Stille herdenking voor de ruïne van de Frauenkirche

(Foto: Matthias Neutzner)

Uit http://13februar.dresden.de/:

"Op de avond van 13 februari sloeg in Dresden het onheil toe: de bommen vielen, de huizen stortten in, de fosfor stroomde, de brandende balken kraakten en troffen Arische en niet-Arische hoofden…"

Zo beschrijft Victor Klemperer in zijn dagboeknotities het inferno van 1945.

Tussen 13 en 15 februari 1945 werd de binnenstad van Dresden door vier opeenvolgende luchtaanvallen bijna volledig verwoest. In zijn zesde jaar had daarmee de door Duitsland begonnen Tweede Wereldoorlog, met op dat moment al vele miljoenen slachtoffers, onherroepelijk ook Dresden bereikt.

Erich Kästner denkt in "Als ich ein kleiner Junge war..." met weemoed terug aan het Dresden uit zijn jeugd:

"Ja, Dresden was een prachtige stad. Geloof dat maar van mij. Dat moeten jullie wel geloven! Niemand van jullie, al is je vader nog zo rijk, kan er met de trein naartoe om te kijken, of ik gelijk heb. Want de stad Dresden bestaat niet meer. Ze is, op enkele resten na, van de aardbodem verdwenen. De Tweede Wereldoorlog heeft ze, in één nacht tijd en met één handbeweging, weggevaagd. Eeuwen hadden haar onvergelijkbare schoonheid geschapen. Enkele uren waren voldoende om ze van de aardbodem weg te heksen. Dat gebeurde op 13 februari 1945. Achthonderd vliegtuigen wierpen brisant- en brandbommen. En wat overbleef, was een woestenij. Met een paar reusachtige puinhopen, die er uitzagen als gekapseisde oceaanstomers.

Ik heb, twee jaar later, midden in deze eindeloze woestenij gestaan en wist niet, waar ik was. Tussen verbrokkelde, verstofte bakstenen lag een straatnaambord. "Prager Straße" ontcijferde ik moeizaam. Ik stond op de Prager Straße? Op de wereldberoemde Prager Straße? Op de prachtigste straat van mijn jeugd? Op de straat met de mooiste etalages? Op de heerlijkste straat van de kersttijd? Ik stond in een kilometers lange, kilometers brede leegte. In een steppe van baksteen. In het volstrekt niets."

Volgend artikel in dit blog

0reacties