Gek is dat,

hoe mensen zich van je af lijken te keren na het maken van bepaalde keuzes.

Dat mensen zelf wel beslissen hoe ze deze interpreteren, zonder hierover naar jou toe te stappen. Mensen lijken dan liever naar het “kwade”, onoprechte te luisteren. Als ze hierdoor naar hun idee maar helderheid kunnen vergaren. En dat terwijl deze mensen geen flauw benul hebben van wat er werkelijk aan de hand is.

Toegegeven, deze mensen horen slechts één kant van het verhaal. Deze kant wordt aannemelijk voor ze, gezien ze van de andere kant geen weet hebben.

Misschien naïef, maar toch lijkt dit mij een kwestie van de eigenschappen vertrouwen, respect en bovenal geduld. Je hoort uiteindelijk toch wel de andere kant van het verhaal, en pas dan kun je een oprechte mening vormen. Pas dan kun je kiezen waar je voor staat.

Mochten  één, of zelfs alle van deze eigenschappen je ontberen, is dit zeer te betreuren.

Op deze manier blijf je in een besloten wereld leven.

Wat op zich prima kan bevallen voor deze personen, maar naar mijn mening ontwikkelen ze zich dan niet verder, ze blijven constant op één en dezelfde plek. Ze bouwen geen nieuwe sociale contacten op.

Ze vinden het prima om in dit beperkte wereldje te leven.

Het steekt je als mensen je laten vallen. Het is meer dan alleen steken. Het blijft namelijk constant bezig. Zowel in je hoofd als in de “echte” wereld. Hierdoor blijf je er zelf ook mee bezig, aangezien je in dezelfde kringen verkeert. Je blijft incidenten zien, horen en voelen. Dit geldt voor beide partijen. Hierdoor worden er valse afspraken gemaakt, puur en alleen om de schijn op te houden.

Uiteindelijk wordt je met een grote knal van teleurstelling weer met beide benen op de grond gedropt. Dit zal een aantal keer voorkomen, tot de knal steeds minder hard aankomt. De knal zal nooit in zijn geheel verdwijnen, maar het zal minder worden.

Je zal je openstellen voor mensen, je laat ze toe in je leven. Weliswaar zal dit in het begin wantrouwig en schoorvoetend zijn, maar het is een begin. Naarmate de tijd verstrijkt zul je inzien hoe het ook kan zijn, dat het op deze manier misschien zelfs beter is.

Dit besef komt als een bevrijding, je wordt sterker, groeit er overheen, terwijl het oude alsmaar stil lijkt te staan. Nog steeds helemaal tevreden met hun eigen beperkte wereldje.

Op het einde sta jij sterk, samen met de keuzes die je gemaakt hebt, die je gevormd hebben tot wie je nu bent. Je bent gegroeid.

De mensen waarvan jij het toe hebt gelaten zijn met je meegegroeid, hebben een diepere betekenis voor je. Zo weet je uiteindelijk wie je bent, mede dankzij je keuzes, en de mensen die je daarin gesteund hebben. Je weet wie je vrienden zijn.

De vrienden met wie jij sterk staat. De vrienden die jou gemaakt hebben tot wie jij bent.

Lianne Groen

Volgend artikel in dit blog

3reacties