Vandaag eindelijk een paar wanten gekocht. Rode wanten welteverstaan.

Aan de ene kant prijken de olympische ringen, aan de andere kant de Canadese maple leaf. Haast was geboden. De Spelen moeten nog beginnen, maar het populairste souvenir is allang gekozen.

Voor 10 Canadese dollar, pakweg 7 euro, heb je een paar. En daarmee steun je meteen de Canadese sport. Veertig procent van de opbrengst gaat naar Jeremy Wotherspoon, Clara Hughes of Christine Nesbitt.

Medailleoogst

Het wantenproject maakt deel uit van het zogenoemde Own the Podium project in het thuisland. Dat is een vijfjarenplan, gestart in 2005, waardoor atleten gebruik kunnen maken van de nieuwste technologie en best beschikbare trainingsfaciliteiten, en dat in Vancouver 2010 zijn beslag moet krijgen met niet eerder vertoonde medailleoogst.

Canada won als organiserende land nog nooit een gouden medaille bij Winterspelen (Calgary 1988) noch Zomerspelen (Montreal 1976). Die hoffelijkheid van de gastheer zij geprezen, maar de Canadezen willen die bescheidenheid tijdens deze Spelen van zich afwerpen. Ze willen het podium niet langer ‘huren’, maar ‘bezitten’.

Uitverkocht

Meer dan twee miljoen wanten, tot ergernis van velen geproduceerd in China overigens, gingen er al over de toonbank. Omdat de waarschuwing is uitgegaan dat er niet meer dan 3 miljoen paar worden gemaakt, was er geen ruimte voor aarzelingen. Voor Kerstmis waren ze, tot teleurstelling van veel Canadezen, ook al eens uitverkocht.

Go Canada go, riep de vrouw achter de toonbank enthousiast toen ik met mijn wanten kwam aanzetten. Nadat duidelijk was geworden dat ik uit Nederland kwam, keek ze verbaasd. Of ik de Canadezen dan ging aanmoedigen tijdens de Spelen. Nou nee, antwoordde ik. Wat ik dan met die wanten ging doen? Wat dacht u van warme handen krijgen?

Volgend artikel in dit blog

1reacties