Soms heb je geen notie hoe een verhaal moet eindigen,waar het schip zal stranden. De laatste aflevering van mijn  feuilleton met de werktitel ’Groningen verteld met suikerzakjes’ schreef ik ergens in de zomer of de late lente van het vorig jaar.

De naam van die slotepisode werd’ Vanuit de Verste Verte’. Als dat onopgemerkt is gebleven is hieronder het eindverhaal nog eens na te lezen. Over of dit echt het eind moest zijn, heb ik nog geaarzeld. De column ’Het Eeuwige tekort’ maakt dacht ik wellicht ook wel kans om de geschiedenis van Ibbeltje en het Verlangen te besluiten.

De verste verte

Van alle windstreken kwamen treinen naar Groningen. Langs perron twee een Dieseltrein uit het  Friese Westen. Een hondenneus -zo noemde men die locomotief-  trok de sneltrein uit Holland onder de overkapping. Het Oosten bracht een Duitse goederentrein, vermoedelijk uit Oldenburg en Bremen. Met een Blauwe Engel kwam ik van Delfzijl. Langs die lijn lag een plaatsje waar ik gesolliciteerd had. Haast ongemerkt was de wereld een jaar of wat ouder

geworden.

Ik liep naar de stationsrestauratie voor een kop koffie. In de deur spiedde ik rond naar een geschikte plek.  Aan de grote leestafel in het midden zag ik Annie met twee koffers naast zich, een weekendtas aan de leuning.  Ik liep naar d ’r toe.

 Ze was verdiept in het Nieuwsblad van het Noorden. Dat schreef van Marilyn Monroe dat ze na  twee mislukte huwelijken nu trouwde met de toneelschrijver Arthur Miller, auteur van bijvoorbeeld ‘De Dood van een Handelsreiziger’.Dat ze eigenlijk Norma Jean Morteson heette en dat ze op huwelijksreis in Londen waren.

 ’Is het spannend!’

Ze keek op; glanzende ogen achter een  gangbaar brilletje. Ze schudde ’t hoofd, stond op, gaf een hand. Van alles hadden we samen uitgespookt maar handen schudden hoorde daar niet bij.

 ‘Je ziet er goed uit.’

 ’Veel te goed,’lachte ze zuinig.

‘Ga je op vakantie’, gebaarde ik naar de koffers.

 Nee, ze ging niet op reis; ze kwam  thuis.  Haar vader was nogal ziek en Rien, die vriend, weet je wel, had hun verloving verbroken. Als kunstenaar kon hij zich niet binden. Ze stond zijn ontwikkeling in de weg. Er kwam niks meer uit z ’n handen.

Ze begon te huilen.

‘Wat een goedkope rotsmoes’, deed ik verontwaardigd meelevend. Ik gaf haar  een zakdoek.

‘En nou is m ’n vader ook nog ziek. Ze nam de bril af, wreef oog en wangen droog.   Zo leek ze op een slaperig Koalabeertje met verdriet.  Zonder bril had ik  Annie nog nooit gezien.

’Misschien gaat hij wel dood’, snikte ze.

’Wacht even, haal ik wat te drinken; water, fris of koffie!’

Ze wou wel koffie. Dat was goed. Ik koerste  naar de toonbank, vroeg of ik iets bestellen kon.’Ik kom zo bij U meneer. Waar zit U?’

’Daar aan de overkant van de leestafel’.

Annie had de krant weer gepakt.

Gedachten en gevoelens dwarrelden in m ’n hoofd terwijl ik terugging. Stel je voor dat het tussen ons toen niet uitgeraakt was.  Ze zag er toch aantrekkelijk uit, veel mooier dan vroeger, voller en strakker, volwassen, een beetje rond als een jonge vrouw in ’t begin van een zwangerschap. Annie was zacht en aanhankelijk, niet zo afstandelijk als Ibbeltje in dat verdroomde jaar en  zeker niet zo bazig als Engelien die de eerste helft van mijn laatste schooljaar zo  chaotisch op de kop zette.

‘De ober komt zo!’

 Annie keek op, schoof de krant van zich af.

‘Wat heeft je vader?’

‘Een verwaarloosde tbc, zegt de  huisarts, overgehouden van de oorlog. Hij heeft in een strafkamp bij Maagdenburg gezeten, vreselijk! Er werd gebombardeerd en ze kregen daar allerlei ziektes difteritis, schurft en longontsteking. En op de terugreis naar huis heeft hij  in Glanerbrug nog tyfus gehad. De dokter zegt dat er een soort zweertje zit, een klein plekje dat al die tijd heeft gesluimerd Hij is de hele tijd moe en ligt maar op bed; ik ben bang dat het niet goed komt.’

De ober zette een dienblad  met  koffie op tafel, twee kopjes, schotels, een melkkannetje, suikerzakjes en twee verpakte reepjes Friese kruidkoek.  Annie hoefde geen melk en suiker. Ze moest om haar figuur denken.

‘Ik krijg al een buikje’, lachte ze.

De koek mocht ik ook!

‘Misschien valt het al met al mee met je vader. Hij is nog niet zo oud!’

’Volgend jaar wordt hij 50’, beaamde ze.’Dan ziet hij Abraham. M ’n moeder wordt twee jaar later Sarah. ‘

’Zeg, heb jij een vriendin’, ging ze plotseling overstag!

‘Nee. Ze moeten me niet, ze maken het allemaal uit Ik weet niet wat het is!,

‘Je bent niet doortastend en teveel in gedachten, Chris.’ Ze zette en gezicht als een dokter die een diagnose stelt.

Als wij toen bij elkaar waren gebleven, Annie, dan kon je nu met mij naar Stedum. Daar krijg ik als het doorgaat een baan als hoofdschoolmeester en de gemeente heeft een leegstaand huis voor mij en als wij…..’

‘Jaja  als, als, as komt bij de molen te pas, zegt mijn moeder altijd’, deed ze luchtig en maakte een wegwerpgebaar,’Gedane zaken nemen geen keer.’

 In   spreekwoorden waren die Waldhoorns goed.

‘Je was anders  aardig  verdrietig die laatste keer. We liepen toen bij het Van Starkenborg kanaal, weet je nog, Annie!’

Dat was wel zo, maar ze moest het uitmaken van haar moeder en ik had zelf gehuild en zij niet. Dat was raar, want jongens huilden niet. We hadden het in  ’t donkere lange gras langs bij ‘t water nog met elkaar gedaan, bij wijze van afscheid kon je zeggen. Dat was een gestuntel van  jewelste.

 O ja ze wist het nog goed Annie en ze ratelde maar door, leunde tegen me aan pakte mijn handen en speelde met mijn banaankromme  linkerduim. Nu zweeg ze en keek voor zich in de spiegel boven het buffet naar een verte die er niet was, die achter ons lag.

‘Zullen we wat afspreken voor zondagmiddag bij het Stadpark paviljoen of zo’, vroeg ik

Ze gaf geen antwoord.

‘Gewoon als ouwe vrienden zonder bijbedoelingen.’

 Ik had die foute woorden al gelanceerd voor ik besefte, hoe stom ze klonken.

Achter ons bracht een kelner iets. Nee Annie hoefde niets meer. Voorlopig  had ze geen zin in afspraken, ging ze niet uit. Eerst waren thuis dingen te regelen Ze wist niet hoe het met ‘r zieke vader ging.

 ‘Ik ga weer op mijn ouwe kantoor aan het Martinikerkhof werken en ik bel je wel’, besloot ze.

’Hoe kom je met die koffers thuis. Je moet met de Trolleybus helemaal naar ’t andere eind van de stad en nog overstappen. Zal ik meegaan. Laat ik mijn fiets hier  zolang staan.’

 Dat was aardig maar  niet nodig. Jaap zou haar ophalen. En alsof ze op een verborgen knop drukte, zwaaide de deur naar ’t perron open en verscheen haar jeugdvriend ten tonele; nog even blond, sterk, boos en dom als vroeger, maar nu breder geschouderd. Hij kwam naar ons toe, gaf Annie een zoen op de mond en monsterde mij met een blik van zal ik hem nu dood slaan of nog even wachten.

‘Dit is Chris’, zei Annie hij wordt onderwijzer in Stedum, leuk hè ! ‘’

‘Dat zal wel’,zei Jaap, pakte de bagage en bromde:’kom we gaan, ik heb meer te doen. Ze verdwenen, naar het perron, gingen links naar de uitgang met de kaartjescontrole:Annie en Jaap!

Verbluft bleef ik achter.

Vanaf de openliggende krant zond Marilyn Monroe, met naast zich die 3^e echtgenoot in een wit slobberpak, haar meest stralende lach de wereld in.

©.c.u.

 _{zie voor meer en andere feuilleton afleveringen hiernaast in het infoblok of voor de 1e vijftig en eventueel meer pagina's}

http://www.tenpages.com/boek/vanuit_de_verste_verte 

Volgend artikel in dit blog

26reacties