Orion aan het kemphaanpad

Bepaalde onderdelen van deze website vereisen het gebruik van javascript. Indien u van alle functies gebruik wilt maken, zult u javascript moeten toestaan.

Binnenpark Buitenpark

verhalen , gedichten, duiven, foto's

< Voorpagina

vrijdag 5 maart 2010 10:52 door cor3306

Tags: foto, sterrenbeeld orion, gedicht, sonnet, zilverpopulier, fotografie, mythologie

Orion

De zilverpopulier

Ik vind haar tranen terug bij een rivier.

Het water vloeit er teder langs de kant.

De abelen daar laten mij weten;hier

bereikte haar verdriet het vaste land.

de zomer maakte overuren toen

ze mij verliet en ik die straf verzon;

ze kreeg een plek als ster naast Orion

en moest het zonder aardse liefde doen.

ik meende zo van haar verlost te zijn

maar fietsend over deze zomerdijk,

verstoort het zilver naast de rivier mijn

zorgvuldig goed beveiligd eenzaam rijk.

In alle populieren langs de wegen

Kom ik haar nu eindeloos vaak tegen

Wat gegevens die aan de bron liggen van het sonnet

^{Eridanus is het langste sterrenbeeld en kronkelt zich
een weg van Orion naar de zuidelijke sterenhemel. Het is in de
loop der jaren met verschillende rivieren, zowel echte als
mythische, vereenzelvigd. Het was een van de rivieren die
stroomde in de grote rivieroceaan. Oceanus, die het heelal
omringde. Voor de Babyloniërs was het de hemelse voorstelling van
de Eufraat, een van de twee rivieren in Mesopotamië. Voor de
Egyptenaren stelde het de Nijl voor.}

^{De mythische Eridanus-rivier komt voor in de
angstaanjagende avondturen van Phaëthon, een van de zonen van de
god van het licht, Helius of Helios. Op een dag smeekte hij zijn
vader om de zonnewagen te mogen rijden om zijn afkomst van de zon
te bewijzen.}

^{Helios stemde uiteindelijk toe en gaf de teugels over.
Maar de onstuimige paarden merkten de onervaren handen op en
zetten het op een draf. Ze galoppeerden door de ruimte en kwamen
gevaarlijk dicht bij de aarde; zo dichtbij dat deze begon te
schroeien en de rivieren begonnen uit te drogen. Het heelal liep
het gevaar vlam te vatten. Om een volledige ramp te voorkomen,
raakt Zeus Phaëthon met een bliksem, waarop deze naar de aarde
tuimelt en in de Eridanus stort, waar hij verdrinkt. Zijn
zusters, de Heliaden, rouwden om hem en hun tranen veranderden in
barnsteen, dat op de oever van de rivier
terechtkwam}_{(uit Wikepedia)}

^{Het gedicht is misschien wat ontoegankelijk, daarom hier
deze aanvullende informatie. In een andere versie van
het verhaal waren die tranen de zilveren
'dauwdruppels' van de populieren}

Toon gerelateerde artikelen

Dit bericht maakt deel uit van de groep(en)

Volgend artikel in dit blog

6reacties

antoinette duijsters 05-03-2010 12:09

Heel mooie foto.

paco painter 05-03-2010 12:34

Ja, behalve de poezie is de foto ook van groteklasse

suiker 05-03-2010 17:21

van genoten

laila 05-03-2010 21:33

Een prachtige combinatie; gedicht, foto en mythe.

oliphant 05-03-2010 21:51

Hoi. Ik heb even wat bijgelezen en gekeken en gebladerd. Wat ben je actief.
Het gedicht is zeker mooi. Je dicht meer dan vroeger, lijkt het.

Leuk dat je zo actief bent. Die smak geld van oom, daar heb ik niks van gemerkt.
En een vrouw met kunststof kozijnen komt me ook niet bekend voor...:-)

Was leuk, hier, groet, O.

Theo 05-03-2010 21:57

En daar ooit geweest zijn....wat een weemoed...

Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.

Beperkt HTML (vet, cursief en onderstreept toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

Schoolreisje naar Oranjewoud

In een dictionaire was wellicht

te achterhalen hoe haar naam

eens werd gelezen of geschreven

bij de a vond hij aandoenlijk;

onder de e: ester, evasief,

euforie en evenknie.

Op een oude ansichtkaart kwam hij

haar onverhoeds weer tegen;

ze mochten er zich even niet bewegen.

En Later wilde ze met hem niet leven,

had hij nog zoveel te vergeven.

Het bos met hun spel van jagen

noemde men Oranjewoud;

bladeren waren er van klatergoud,

lang geleden in de lichte dagen

Zuur, vluchtgedrag en zoete wijn:

het had zo anders kunnen zijn.

©.c.u.

Memories Revisited

Vandaag heb ik een oude liefde

uit de kast gehaald, stofvrij gemaakt

en glimmend opgepoetst ; ze was

een rimpelig appeltje geworden,

zei lachend:’ je bent geen spat

veranderd, jij’,maar ik zag ’s morgens

bij ’t schonen van mijn dubbelfocusbril,

een spiegelbeeld, wist immers beter,

want ze zag me daar in tegenlicht.

‘Kom’, zei ze,’ we gaan een eindje om

als vroeger, ik vertel je wel waarom.’

We liepen langs het overwoekerd

enkel spoor waar nooit meer treinen

reden en zeiden wat de jaren deden.

©.c.u

Retrospectief

Er is een tijd geweest dat je niet wist

op welke dagen van de week je leefde

dat er geen verschil tussen een late

middag of de vroege morgen was;

je altijd speelde op het grote levensplein;

aftelversjes met refrein. Bok, bok, hoeveel

horens in het vrije school kwartier, schipper

mag ik overvaren, en ander onverdacht plezier.

En na school speelde je op straat; verstoppertje

tot in het donker, straatlantarenlaat! Je riep

’kom maar te voorschijn Carolien.’Zij was erbij;

werd je meisje bovendien. Je kon, dacht je,

de hele wereld aan, klom in de hoogste bomen.

Die dagen toen je nog niet wist dat er eens

een tijd ging komen waarin je alleen

nog speelde met herinnering en dromen.

weer

Sneeuwblind!

Je bent vandaag een blinde vrouw

ergens in de onbetreden sneeuw,

uitgerust compleet met stok en hond.

En die sneeuw is een gevoel,

en die sneeuw, als je scherp

luistert, kun je horen.

Dat zet je aan het denken.

Dat de tijd een beweging is

of een geluid en niet

meer zichtbaar wordt.

Dat de buitenlucht verrast

en anders ruikt, dan in de regen;

en frisser is dan in de zon

die je kunt voelen.

Zo wandelend in een witte tijd

die je op de tast moet vinden

Aan het Nulderstrand

De tijd er na

Langs een omweg kom je weer terug.

Als ik aan de afwas sta, onder

het sop bestek en borden zoek,

van citroen de geur mij slinks op een

dwaalspoor zet; tel ik verstrooid de lepels ,

vorken, messen en in een oogwenk

via kokerzicht, zie ik jou, je blonde

haar en bruine ogen: een stralenkrans

in het ochtendgrauw, bij een schoolfoto,

soms ook maar zo, op je fiets in filmlege straten.

Dan gaat er telefoon de buiten- wereld belt,

ik droog mijn handen. Iemand heeft beslist

enquêtevragen, dat is gewoon

op zulke mijmerdagen.

Over Binnenpark Buitenpark

In de nazomer van 1996 schreef ik een roman getiteld Binnenpark Buitenpark. Die naam vond ik aardig; symbolisch stond mijn binnenwereld tegenover een buitenwereld. Het verhaal speelt zich af in de 50-er jaren rond de oude Deventer Kweekschool en het plantsoen daar.Eigenlijk is het de geschiedenis van een schooljaar in 1952/53 aan wat ze nu een Pabo noemen. Dat park met het bijbehorende Vogeleiland heet Het Rijsterborgherpark en is in de 19e eeuw ontworpen door de landschapsarchitect Leonard Springer. Mijn verhaal noemde ik daarom Binnenpark Buitenpark. Sinds kort weet ik via Google dat die benaming er al was. In Zoetermeer heb je bijvoorbeeld een park met zo’n naam. Een en ander doet geen afbreuk aan het toepasselijke van de titel van mijn verhaal en weblog. Zoetermeer is trouwens ook een prettig woord als je er over nadenkt Fragmenten uit Binnenpark Buitenpark

Gymnastiek met hindernissen

Een boze brief

Spelletjes na schooltijd

Vreemde straffen

Moet dat cijfer tellen

Van de wal in de sloot

Een schrijfster vertelt

copyright

Van alle gedichten, verhalen, en andere korte teksten alsmede foto's en illustraties die in dit weblog gepubliceerd zijn of worden berust het copyright( soms aangegeven met; © C.U.) bij mij, tenzij uitdrukkelijk anderszins wordt vermeld. De inhoud van dit weblog (geheel of gedeeltelijk) mag niet zonder toestemming van de auteur door fotokopie, druk of andere middelen worden gereproduceerd en verspreid. Citaten zijn alleen toegestaan met volledige bronvermelding: © c.u. 2006. duif.volkskrantweblog “ Binnenpark Buitenpark” The right of duif.volkskrantblog.nl,to be identified as the author of this work, has been asserted by him in accordance with the Copyright, Designs and Patents Act, 1988.