Reactie op 'alleen de werkelijkheid is erger'

Bepaalde onderdelen van deze website vereisen het gebruik van javascript. Indien u van alle functies gebruik wilt maken, zult u javascript moeten toestaan.

Demio - van het kastje naar de muur

Verpleeghuiservaringen en verpleeghuizen in de media

< Voorpagina

zondag 25 april 2010 20:28 door demio

Tags: rondom 10, verpleegtehuis, verpleeghuis

Ik heb je boek vanmorgen uitgelezen.

Allereerst wil ik je zeggen dat ik onder de indruk ben, omdat je, ondanks je persoonlijke emoties, het boek, echt op feiten gebaseerd, hebt geschreven.

Het boek bevestigt voor ons uitermate herkenbaar, hoe verpleeghuizen met patiënten en familie omgaan.

Wij hebben exact dezelfde ervaringen, waarover ik mijn gal heb gespuwd bij Rondom 10 op 3 mei 2008. Jij hebt daar indertijd ook nog over geschreven in je blog.

Onze regionale krant besteedde er veel aandacht aan; en daar was het verpleeghuis niet blij mee.

Met ons heeft het verpleeghuis de zaak binnen 3 dagen gesust; we waren nog teveel onder de indruk van de hele zaak en zijn er in getrapt. Er werden verbeteringen beloofd, waarvan niets is waargemaakt, zo hoorden we onlangs van een verzorgende.

Ik kreeg zelfs een woedende e-mail van de woordvoerster van Jet Bussemaker. Zij beweerde dat het incidenten betrof en grotendeels niet waar was; en bovendien bracht ik de verpleeghuiszorg in diskrediet! M.a.w. hou je mond!

Dat geeft overigens meteen aan waar hun gevoelige punt ligt: landelijke publiciteit!

Mijn schoonmoeder had Alzheimer en was er op het laatst niet meer bij, zoals jouw moeder. Maar het niet tijdig verschonen, het niet afdrogen tussen de huidplooien, krijgen van doorligwonden, het niet nakomen van afspraken (zelfs het versterven in overleg met de arts bleek niet gecommuniceerd), het krijgen van medicijnen van anderen … Het is overal hetzelfde.

Je schrijft dat er bij jullie 's nachts 2 verplegenden rondliepen op 60 mensen. Bij mijn schoonmoeder waren dat 's nachts 1 verpleegkundige en 1 verzorgende op 125 mensen, verdeeld over 4 afdelingen op 2 verdiepingen. Die konden dus helemaal niets zien of horen.

Overigens gaf het afdelingshoofd in ons laatste gesprek met de locatiemanager toe dat ze de klachten, zoals ze dat noemde, "zelf wilde oplossen" en daarom had ze die niet bij de locatiemanager gemeld.

Ik heb mijn vrouw gevraagd te voorkomen dat ik ooit terecht kom in een verpleeghuis. Ik ben bezig mijn euthanasieverklaring te regelen voor het geval ik een verpleeghuis zie aankomen. En als dat niet zou werken zijn er nog andere mogelijkheden.

Gonny, heel erg bedankt dat je dit boek hebt geschreven en veel sterkte.

Rob

Toon gerelateerde artikelen

Dit bericht maakt deel uit van de groep(en)

Volgend artikel in dit blog

10reacties

peter louter 26-04-2010 11:13

Eigenlijk is het moeilijk voorstelbaar dat er in zo veel verpleeghuizen zo veel mis is. Je boek staat als getuigenis daarvan niet op zichzelf. Daarom beschouw ik het lezen van je boek als een 'must'voor iedereen die er via ouders of partner mee te maken krijgt.
Mijn vader is ooit in zon 'hel' beland. Gelukkig kon hij worden overgeplaatst naar een verpleeghuis dat zijn taak wel zeer serieus nam.
De afstand tussen beleid op papier is vaak nog te groot, vooral in huizen waar de leiding met oogkleppen op rond loopt.

rob 26-04-2010 11:17

Ik zou nog iets willen toevoegen:

En dan die schijnheiligheid van de politiek; een zelf gekozen dood mag niet! Wel verplicht deze langdurige martelgang ondergaan!
Want als ouderen zelf veelvuldig hun eigen dood kiezen, zou dat in de statistieken geen goede indruk maken op het buitenland!

demio 26-04-2010 11:39

@Peter, ja, dat is moeilijk voorstelbaar en daarom gelooft men 'ons' ook zo zelden.
Het meest onvoorstelbare vind ik eigenlijk dat de Inspectie (IGZ) zelfs geen inzicht heeft in de vele klachten die er zijn. Voor klachten word je namelijk verwezen naar de klachtencommissie die, zoals ik beschrijf, de klachten meestal afwijst. Vervolgens zouden ze de klachten in het jaarverslag behoren te schrijven, maar ik beschrijf dat ze dat dus ook niet doen.
Hoe kun je zorg in verpleeghuizen controleren als je de klachten niet eens kent? (Alleen calamiteiten kun je bij de Inspectie melden ! Dus als iemand letsel heeft overgehouden.)
En tot slot is die controle een soort papieren controle, en vooraf afgesproken.

Het verpleeghuis van mijn moeder heeft inmiddels zijn papieren op orde. Mijn verhaal nemen ze mee in hun achterhoofd. En weet je wat ze me schrijven:
"Er zijn bij de inspectie geen recente meldingen van dit verpleeghuis binnengekomen. Dat wil zeggen dat we ook op basis van ons meldingentoezicht geen reden hebben voor een bezoek."
En dan te bedenken dat ik ongeveer de enige klager was. Dat is toch niet te geloven?

Sorry, ik maak me nog steeds boos, terwijl ik hoopte dat ik alles van me afgeschreven had :-)))

demio 26-04-2010 11:45

@Rob, wat ik vreselijk vind is dat de politiek, net als de inspectie, niet luistert naar onze klachten (of noem het signalen).
Ik hoop inderdaad dat de nieuwe initiatieven, om voor ouderen een zelfgekozen dood mogelijk te maken, succes hebben.

Lastig vind ik overigens wel dat grenzen verschuiven. Vanavond is er een documentaire op tv over een jongen die een spierziekte heeft en inmiddels 25 jaar is geworden. En hij wil blijven leven !!

En mijn moeder wilde duidelijk ook blijven leven, ondanks alle omstandigheden. Ze was vooral bang dat er niet meer voor haar gezorgd zou worden ! Ze vond het vreselijk als ze niet geholpen werd.

rob 26-04-2010 13:38

@demio,

Daarom vind ik ook dat er sprake dient te zijn van een zelf gekozen dood, niet een opgelegde dood!
En bovendien op het moment dat de patiënt dat wil en niet wanneer dat de familie , verzorgenden of anderen goed uitkomt.
Men moet dan van tevoren vaststellen dat er geen druk op de patiënt uitgeoefend is/wordt.

De keerzijde hiervan is dat dementen, die niet meer hun mening kunnen uiten, buiten de boot zouden vallen.
In dat geval zou je dan gebruik kunnen maken van een, door de patiënt, in het bijzijn van de huisarts of notaris ondertekende, verklaring van het moment dat de patiënt nog niet dement, dus bij zinnen was. Zeg maar een levensbeëindigingstestament.
Wie dat niet heeft gemaakt, blijft gewoon tot zijn/haar einde in het verpleeghuis.

Mijn schoonmoeder had zo'n verklaring maar toen ze dement was, telde die niet meer mee!

demio 26-04-2010 13:48

@rob, dat ben ik met je eens. Niemand mag druk uitoefenen.
Recent zijn een paar bekende mensen, die in een beginstadium van dementie waren, geholpen bij een levensbeeindiging. Ik vraag me af hoe die dat geregeld hadden.

ouderenbeschermingNL 30-04-2010 17:38

@demio, kan je svp nog wat flyers sturen, de voorraad was zo op!
Je boek is inmiddels drie keer uitgeleend. Lezers lieten weten dat ze voornamelijk geschokt zijn, bang zijn dat dit ook hun voorland is en ze waarderen je inzet enorm!!!

Demio 30-04-2010 23:01

@ouderenbescherming, frans, ik zal je een nieuw stapeltje sturen.
Ik ben ook bang dat dat ons voorland is, en ik hoop echt dat de ogen van menigeen op tijd open gaan :-) Alleen dan kunnen we op tijd iets veranderen.

zilver 01-05-2010 15:09

Op dit moment geef ik op het ROC les aan verpleegkundige en niveau 3. Dat wat ik ze aanleer willen ze graag doen, alleen niveau 3 zegt dat er geen tijd voor is, dat de oude garde zegt: school is school, maar hier gaat het anders. Een student was zo dapper en heeft teruggevochten, wilde gewoon de zorg geven zoals het hoort, haar leven werd zuur gemaakt. Gelukkig heeft ze nu een andere werk/leerplek gekregen.

Nou je las wel op mijn blog, waar het geld oa is gaan zitten.

Demio 01-05-2010 22:39

@zilver, eigenlijk ongelooflijk wat je zegt 'school is school, maar hier gaat het anders'.

Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.

Beperkt HTML (vet, cursief en onderstreept toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

Waarom dit blog?

Mijn moeder krijgt, begin 2004, een CVA (beroerte) en raakt daardoor linkszijdig verlamd. Ze wordt opgenomen in een verpleeghuis.

Ik schrijf over mijn positie als contactpersoon en mantelzorger, over frustraties en machteloosheid en hoe er met onze klachten wordt omgegaan in het verpleeghuis en bij de klachtencommissie.

(zie ook www.webpag.nl en boeken)

DEMIO – Dochter En Mantelzorger In Opstand

NB. Om onze privacy te beschermen vermeld ik niet in welk verpleeghuis mijn moeder verbleef.