In mijn profiel heb ik mij tot nu toe verscholen achter de uitleg van mijn alias, in plaats van iets over mezelf te vertellen. Maar kan je zo hard dingen over de geweldige Bruggen van de Blogspace roepen als je niet eens durft te vertellen wat je gedaan hebt, wat je gevormd heeft en wie je bent? Nee.

Maar mijn bio is dus de bio van een "nep-dokter" en dat is niet iets om trots op te wezen.
Gelukkig is het nog niet af. Nog lang niet.

Ik woon sinds drie jaar samen, in Rotterdam met de vrouw van mijn dromen. Wij gaan dus samen oud worden. Ik werk in een andere stad, in een dagopvang project voor zo’n 20 Dubbele Diagnose patiënten. Met een beetje geluk hoop ik per 1 januari 2007 eindelijk aan de opleiding tot psychiater te gaan beginnen. Helaas is er geen opleiding neuropsychiatrie, maar voorlopig mag ik allang blij zijn als ik uberhaupt in opleiding kom.

Het bedrijfsleven was het niet voor mij. Na enkele jaren als internet-consultant gewerkt te hebben realiseerde ik mij tijdens een tropische vakantie dat ik, toen ik klein was altijd al duiker had willen worden als ik groot zou zijn. En dokter. Vroeger, in de tijd van twee netten per antenne, waren de avonturen van Jacques Cousteau voor mij het hoogtepunt van de zondagmiddag.
Maar dat was ik tijdens het volwassen worden helemaal vergeten.

Je eerste studie is geen echte studie maar meer een verlengde leerplicht, die je via stages, stufi-leningen en studentenkredieten, eerste banen en uiteindelijk hypotheken onherroeplijk naar een strak gepland en stressvol bestaan leidt, met daarin hooguit tijd voor een week per jaar in warm en tropisch oord. Inclusief vliegdagen...

Ik besloot naar Sint Maarten te vertrekken om daar te gaan zien hoe ik met duiken een tijdje mijn geld zou kunnen verdienen. Daarna belde ik mijn ouders om ze te vertellen dat ik misschien wel over zo’n stap aan het nadenken was. Twee maanden later stapte ik in Nice aan boord van de Swan fan Makkum, een zeilschip dat toevallig naar de Antillen overgevaren moest worden om daar uiteindelijk toeristencharters te gaan doen. Tien dagen later, net voorbij Tenerife, viel het signaal van mijn mobieltje definitief weg. Ik was vrij om te gaan leven hoe ik dat ooit had gehoopt te gaan doen... Liever spijt van dingen die ik gedaan had, dan van dingen die ik niet gedaan had.

Zes weken lang acht uur op, vier uur af. ’s Nachts zag ik de sterrenhemel zoals ik die nog nooit had gezien (en die ik in de stad nog elke nach mis). Overdag alleen maar blauw, in alle mogelijke tinten en gradaties. En golven. In een tuig aan een lijn met twaalf knopen door vier meter hoge golven worden gesleept. Met verkrampte armen van de hoogtevrees uiteindelijk wel weer levend uit het tweede kraaiennest komen. Beretrots. Voor het eerste van de zeven meter boven het water uitstekende kluiverboom gedoken.

Herboren kwam ik aan op Sint Maarten om mijn bestaan als illegaal vreemdeling binnen het Nederlands Koninkrijk te beginnen. Gedurende vier jaar reisde ik als duikinstructeur en 'boatnigger' door het Caraibische gebied en later rond het eiland Guam in de Pacific.

Op Saba was ik, via vrijwilligerswerk bij de Hyperbare Tank geïnteresseerd geraakt in geneeskunde en dan met name in de neurologie. Maar omdat mijn middelbare school in het teken stond van het motto "5.5 is voldoende, nu tijd voor leukere zaken" had ik weinig illusies over mijn kansen bij de loting Geneeskunde. Hier was toen Maaike in het nieuws, het meisje met slechts elven en twaalven op haar diploma dat toch drie maal werd uitgeloot en dus alsnog naar België moest uitwijken. Ze zagen me aankomen. En zeven jaar studeren? De eerste vier waren al helemaal niet interessant geweest. Qua studie tenminste.

In Guam veranderde er een hoop. Ik kon er alleen werken als ik er ook studeerde. En ik wilde er werken omdat er een danseres en fotomodel verliefd was geworden op mij! Samenwonen met een model... Ik!!! Dus dat werd een semester Marine Biologie aan de Universiteit van Guam. Bij de gevreesde maar eigenlijk doodgoeie professor Anne Rawlings leerde ik voor het eerst dat studeren ook waanzinnig boeiend en interessant kan zijn. Het semester was voorbij voor ik het wist en de danseres bleek een borderline patiënte die wel erg losjes omging met haar medicatie en met haar relatie, dus de Antillen en daarmee de droom om ooit dokter te worden kwamen weer in beeld. Op naar Statia om daar dan de Amerikaanse geneeskunde-opleiding te gaan volgen.
Dan zou ik daarna ongetwijfeld gewoon in Nederland met een toelatingsexamen aan het werk kunnen. Dacht ik.

Door samen met Matt, een gepensioneerde NAVY Seal, Gaptooth Brendan, zijn zoon van zeven plus zijn nurse Darlene, de Sapphire (56 voet, stalen ketch, zelf gebouwd door Matt...) over te zeilen van Guam naar San Diego bespaarde ik een hoop geld voor een lange saaie vlucht, en had ik bovendien 83 dagen kost en inwoning met een mooi uitzicht. En geen jet-lag. Wel 1 dollar per zeemijl toelage én een ticket naar Sint Maarten. Met een beperkte houdbaarheid, dat wel, zodat er ook een gezonde motivatie was om toch vooral flink door te varen.

Tussendoor vier dagen op het onbewoonde eiland Pagan. Zwart vulkaanzand. Tientallen loslopende, bijzonder territoriaal bewuste grote zwarte stieren. ’s Nachts behalve heel andere sterren ook vaak lichtgevende dolfijnen onder en naast de boot. Tien dagen geen zuchtje wind terwijl we nog maar zes dagen te gaan hadden. Eerste liedje op de FM radio was de nieuwe van Santana. Die gitaar vergeet je nooit meer. Twee dagen uit de kust. ’s Nachts zien we de bewoonde wereld gloeien. Overdag nog niks.

Omdat Guam ook onderdeel is van de VS en ik op zee nergens mijn visum kon verlengen dus met een ongeldig paspoort op de kust aan komen varen. De zeer streng beveiligde marine-haven zelfs. Heb ik dat? We zien wel. In het ergste geval moet ik linea reacta naar Nederland.

Honderden pleziervaartuigen schieten spontaan te hulp. Karmapunten? Geen hond ziet ons de territoriale wateren der VS binnen sneaken. De eerste douche na 12 weken op zee. Baard eraf. Immigration was waarschijnlijk al lang blij dat ik gewoon uit mezelf vertrok en niemand deed moeilijk over het verlopen visum. Dat het Witte Kaartje dat ik bij vertrek geacht was te overhandigen ongetwijfeld ergens in de 60 kilo kleding, boeken en CD's zou moeten zijn was zelfs 'no problem sir'. Wegwezen. Snel naar Sint Maarten vanaf daar naar Statia.

De studie was een succes, een MD-titel, een BhSc-titel én een Award van de gouverneur, en al mijn co-schappen in Nederland mogen doen, wat wil je nog meer?

De procedure die 2 jaar geleden begon bij het NUFFIC loopt nog steeds.
Hopelijk daarover later een grappig verhaal, maar nu even niet. Nog niet.

Volgend artikel in dit blog

22reacties