Gisteravond, uur of zes. M'n gloednieuwe fiets rijdt heerlijk, de 21 versnellingen zijn ideaal om de steile heuvels van Leeds te beklimmen. Intussen gebruik ik elke hersencel die ik niet nodig heb om de weg te vinden in het drukke en donkere Leeds, om uit alle macht te denken: "Links rijden, Renske, links rijden. Nee, niet doen, ook als je een bocht naar rechts maakt gewoon links blijven rijden. Ja, die auto's aan je rechterkant horen daar, en ook die stoep links is niet raar. Rustig maar, easy does it, good girl." Ik probeer zo'n twintig jaar ervaring met rechts rijden uit mijn systeem te bannen, maar mijn lichaam heeft de haast onbedwingbare neiging om zichzelf naar de rechterkant van de weg te manouvreren.
Eenmaal veilig thuis haal ik opgelucht adem. Want al zijn de Engelsen heel aardig en vriendelijk, al komt er elke keer dat ik op mijn kaart kijk iemand naar me toe om te vragen of ik hulp nodig heb, al wordt er bij stoplichten en zebrapaden netjes gewacht zonder getoeter of geschreeuw, toch denk ik dat er maar één Brits antwoord mogelijk zou zijn als ik mijn per-ongeluk-rechts-rijden zou proberen uit te leggen: "We don't drive on the wrong side of the road, you do!"

Volgend artikel in dit blog