Je leest het misschien niet altijd af aan eWil in Vienna, maar ik heb wel degelijk gestudeerd. Sterker nog, ik ben onlangs zelfs gepromoveerd. Dat ging eigenlijk eh... vrij moeiteloos, zeg maar. Het vergde kosten noch moeite. Zonder dat ik erom gevraagd heb en zonder dat ik daarvoor ook maar één letter van een proefschrift heb hoeven schrijven, ben ik nu Doktor! Het Bildungssystem in Oostenrijk is zo gek nog niet...

Er zijn diverse mogelijkheden om je cv op een luie manier op te poetsen. Een nooit gevolgde studie opvoeren is wel de makkelijkste weg. Wie het spamfilter van zijn mailaccount niet scherp genoeg afstelt, ziet zijn inbox geregeld gevuld met vage aanbiedingen om nog vagere diploma's, certificaten of andere studiebewijzen online te bestellen. Dat soort methodes keur ik af... Nee, ga dan lekker in een land wonen waar ze geen raad weten met je [wel echt behaalde] drs.-titel.

Dat is namelijk precies wat me nu in Wenen overkomt. Toen ik in een vorig decennium in Nijmegen mijn studie Communicatiewetenschappen afrondde, werd ik doctorandus. Maar dat begrip is hier onbekend: wie in Oostenrijk zijn of haar doctoraal examen haalt, wordt Magister of Magista, meestal tot Mag. afgekort. Omdat Oostenrijkers - net als Duitsers overigens - nogal hechten aan titulatuur, dien je op bijkans elk formulier je academische graad te vermelden. Ik vul dan altijd braaf drs. in, maar de administratieve verwerkers van deze formulieren denken steevast dat ik per ongeluk een s te veel heb ingevuld. Zo werd ik vanochtend in een brief van de ÖAMTC [de Oostenrijkse variant van de ANWB] dan ook als Herr Doktor aangesproken. En ook T-Mobile [zie mijn posting van 23 februari] bedankte zich vorige week bij Herr Doktor voor het afgesloten contract.

Voor Oostenrijkers zelf is promoveren niet zo makkelijk. Dat geldt eens te meer voor wie medicijnen wil gaan studeren. Dat kan in Wenen, Graz of Innsbruck, maar net zoals in veel andere landen is de belangstelling voor zo'n medicijnenstudie groter dan het aantal beschikbare plaatsen. In Duitsland is die situatie nog veel nijpender, met als gevolg dat steeds meer jonge Duitse doktoren-in-wording zich aan Oostenrijkse universiteiten inschrijven omdat de kans op toelating hier groter is.

De Duitse studentengolf die de Oostenrijkse universiteiten overspoelt, heeft de regering in Wenen proberen in te dammen met een quota-regeling. Die bepaalt dat 75 procent van de beschikbare studieplaatsen naar Oostenrijkers dient te gaan, 20 procent mag naar studenten uit andere EU-landen en 5 procent naar niet-EU-burgers. Zo'n regeling, die onderscheid maakt op basis van nationaliteit, kan in Brussel natuurlijk geen genade vinden: de EU is immers niet bedoeld om het internationale verkeer van burgers te beperken.

Knappe koppen hebben de regering in Wenen nu geadviseerd de quota-regeling heel subtiel aan te passen. Er wordt niet langer gekeken naar je nationaliteit, maar naar het land waar je je middelbare-schooldiploma [Matura genoemd] hebt behaald. Dus: 75 procent van de studieplaatsen gaat naar kandidaten die hun middelbare school in Oostenrijk hebben afgerond. Op een enkele uitzondering na [bijvoorbeeld een diplomatenzoon of -dochter] zal het hier dus nog altijd om Oostenrijkse staatsburgers gaan. Maar omdat nationaliteit niet langer het selectiecriterium is, schijnt de EU er weinig tegen te kunnen ondernemen.

En nu maar wachten op de stroom Duitse tieners die in Oostenrijk hun Matura komen halen omdat ze later Doktor willen worden - een echte welteverstaan.

---

©  tekst: Eric Willemsen  /  beeld: TeacherWeb.com

Volgend artikel in dit blog