EEN ANDER GEZICHT VAN AFRIKA XXI: DE VIS EN DE KROTTENWIJK

Bepaalde onderdelen van deze website vereisen het gebruik van javascript. Indien u van alle functies gebruik wilt maken, zult u javascript moeten toestaan.

TEGENDRAADS

voor liefhebbers en fijnproevers

< Voorpagina

donderdag 2 maart 2006 13:16 door petrus

Op de voorgrond een zelf gemaakte tafel met visjes zo uit de zee gehaald. De verkoopster lacht maar wat terwijl ik een foto maak van het meisje. Waarschijnlijk haar dochter of zo maar een meisje uit de wijk? Ze heeft al sierlijke oorbellen in. Het rumoer heeft een man die in de achtergrond op een bankje lag te slapen intussen gewekt. Nieuwsgierig kijkt hij om. De zelf gebouwde krotjes spreken voor zich. Veel meer dan erin slapen, kun je niet. Op de grond natuurlijk want de meesten kunnen zich geen bed veroorloven. Trouwens wat moet je ermee? Een bed zou alle ruimte in beslag nemen, als het al paste. Een bed is ook onhandig want je moet er ook kunnen schuilen voor als het regent. In de regentijd kan het flink hozen. De zandstraten worden dan een grote modderbrei waar je nauwelijks meer kunt lopen. Water en modder lopen meestal ook de krotjes in en dan wordt het binnen ook een zootje. Toch staan er duizenden van deze krotjes rondom elke grote stad in Afrika. President Mugabe van Zimbabwe weet daar wel raad mee. Die heeft ze allemaal gewoon laten wegbuldozeren. Ook een manier om een einde aan de armoede te maken: wat je niet ziet, bestaat ook niet. Ik begrijp het niet. Een zwarte leider die zijn volk heeft bevrijd van blanke koloniale heersers in de tijd toen Zimbabwe nog Rodesië heette, behandelt zijn eigen mensen nog erger dan varkens. Hij jaagt ze weg als ratten. Hoe noem je zoiets? Racisme, discriminatiie van de armen, onderdrukking, uitbuiting , misdaad? We hebben er nog geen woord voor.

Toon gerelateerde artikelen

Volgend artikel in dit blog

0reacties

Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.

Beperkt HTML (vet, cursief en onderstreept toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).

VOOR REIZIGERS NAAR CUBA

Yoani Sánchez: ALS EEN KREEFT, EEN STAP VOORWAARTS, TWEE STAPPEN ACHTERWAARTS. Twee dagen lang kon ik geen toegang tot internet krijgen, omdat er zich een nieuwe complicatie voordeed op het terrein van de alternatieve bloggers. Diverse hotels in het land vragen, voordat je mag internetten, dat je bewijst in een land te wonen ver weg van de Cubaanse archipel. De baliemedewerkers vertellen mij – al hoewel zij net zo allochtoon zijn als ik – dat de blauwe identiteitskaart mij niet toestaat een duik te maken in het wereldwijde web. ‘Het is een beslissing die van boven komt,’zegt een vrouw tegen me, alsof zo’n soort besluit ergens anders vandaan kan komen dat uit de kantoren van de hogere overheden. Ik begrijp dat het moeilijk zal zijn om me van de ene op de andere dag te veranderen in een buitenlander. Het enige dat me overblijft is te protesteren tegen dit verbod en het ontstaan van een nieuw type apartheid bekend te maken. Ik zal als toerist naar het hotel terug moeten keren maar deze keer een taal moeten leren, die zo gecompliceerd is als het Hongaars om hen voor de gek te houden die de toegangskaarten voor internet verkopen. Of misschien moet ik langs de hotels gaan zwerven en buitenlanders vragen of ze voor mij zo’n kaart willen kopen want die is voor verboden. Het is een vrijgeleide voor hem of haar ‘die geen Cubaan mag zijn.’ Bron: blog van Yoani Sánchez Gepubliceerd door Glasnost in Cuba in Internet en andere media in Cuba DE BLOGS VAN YOANI VERSCHIJNEN OP DE VOLGENDE SITE IN HET NEDERLANDS EN -GELOOF ME- ZE ZIJN ZEER LEZENSWAARDIG EN INFORMATIEF OVER HET DAGELIJKSE LEVEN OP CUBA: desdecuba.com Wie de Spaanse taal machtig is, kan de blogs van de Cubaanse Yoani lezen op desdecuba.com Foto: Yoani en haar man Reinaldo in hun flat in Cuba

BIVAKMUTSPORTRETTEN

Bovenstaande bivakmuts-portretten maken deel uit van een fotografisch experiment. Zijn mensen met een bivakmuts op bedreigend of kunnen ze ook vriendelijk, aardig of in ieder geval menselijk zijn? Voor mij is dat zo maar het zijn dan ook vrienden, bekenden, familie enz. maar geldt dat ook voor anderen? Wat roepen ze bij anderen op die de gefotografeerde personen niet kennen? Ergeren die zich aan de bivakmuts of vinden ze het alleen maar raar en maakt het verder niks uit? Is de bivakmuts een barrière voor normale menselijke communicatie? Accepteren wij dat mensen zich achter een bivakmuts verschuilen of zien we het als een signaal dat men niet met ons wil praten? Isoleert de drager van bivakmuts zich per definitie van de anderen?