Voordaan begon ermee en vele anderen volgden: VK-bloggers interviewen zichzelf of worden geïnterviewd. In mijn geval kwam dit aan de orde nadat ik door Bart Dirks werd getagd. Daar gaan we dan …

In je profiel schrijf je dat je in Istanbul bent geboren en in Amsterdam bent getogen. Vertel daar eens meer over.

Daarover valt eigenlijk niet zoveel te vertellen. Mijn ouders woonden eind jaren zestig, begin jaren zeventig in Istanbul. Mijn vader werkte daar als technicus, vaak als teamleider, voor verschillende producenten van glasproducten. Mijn moeder was apothekersassistente.

Ze besloten te emigreren. Althans, te kijken of het elders (nog) leuker en beter zou zijn. Om financiële redenen hebben ze het niet hoeven doen. Mijn ouders waren uit op avontuur. Ze waren benieuwd naar West-Europa. Mijn vader kreeg een baan aangeboden van een Nederlandse scheepsbouwer en ze vertrokken naar Nederland. Het beviel ze hier, dus ik groeide op in Amsterdam.

En vervolgens ging je maar bloggen op het VK-blog. Waarom eigenlijk?

Mijn werk speelt zich af binnen de meest vergaande samenwerkingsvorm binnen de EU. Ik zie dagelijks de voordelen en eigenaardigheden van de EU. Op de voorlinie van dit unieke project mogen werken is een groot voorrecht. Ik wil die positieve grondhouding uitdragen naar een breder publiek. Het VK-blog biedt daarvoor goede mogelijkheden.

Een dergelijk initiatief is mijns inziens broodnodig, omdat we in een sfeer van negativisme zijn terechtgekomen. Die sfeer hangt er al lang. Alle impopulaire maatregelen worden toegeschreven aan ‘Brussel’. En na het Franse en Nederlandse ‘Nee’ tegen de Europese Grondwet is dit sentiment versterkt. Het roer moet om. Vanaf nu is Europa alleen maar goed voor ons. Een soort tegenoffensief.

Dat is mooi, maar waarom anoniem? Waarom onder de naam Eurologie?

Mijn eigen naam doet er niet toe in dit verband. Over een tijd zal ik mijn naam ‘onthullen’, maar in deze startfase zou die wellicht kunnen afleiden. Ik ben goed te googelen zullen we maar zeggen. Eurologie geeft tevens aan dat ik vooral informatie wil overdragen. Vanuit een positieve grondhouding; dat wel. Maar zoek er alsjeblieft niet te veel achter, ik ben geen bekende Nederlander ofzo. Hoewel ik vroeger wel een aantal keren de nationale tv en radio heb gehaald. Leukste was bij Paul de Leeuw op de bank.

Ik kan me niet voorstellen dat een blog over de EU je jongensdroom was. Of wel?

Nee, inderdaad; dat was niet het geval. Ik weet niet zo goed wat mijn jongensdroom was. Ik ben opgegroeid in de tijd van Knight Rider. Die pratende auto. Misschien kun je je die herinneren. Het leek me wel gaaf om er zelf een te bouwen. Daarom heb ik overwogen in Delft te gaan studeren. Dat is er uiteindelijk niet van gekomen. Later wilde ik de politiek in. Dat is wel gelukt. Ik heb ook altijd een boek willen schrijven. Daar ben ik nu mee bezig.

Een boek! Waarover?

Eigenlijk gaat het niet om het boek, maar het onderzoek. Het is een promotie-onderzoek op het terrein van het Europese Economische en Monetaire Unie recht. Dat doe ik naast mijn werk. Verder participeer ik in een trans-Atlantisch project met als doel een Engelstalig artikelsgewijs commentaar op het EG Verdrag en EU Verdrag.

Lees je ook wel eens boeken, in plaats van te schrijven?

Je bedoelt neem ik aan of ik iets buiten mijn ‘werk’ lees?

Ja, lees je ook wel eens iets over niet-juridische onderwerpen, of literatuur?

Ik lees graag over internationale politiek, spiritualiteit, filosofie en technologische ontwikkelingen. Wat betreft literatuur is Chaim Potok mijn favoriete schrijver. Helaas is hij enkele jaren geleden overleden en zullen we niets nieuws meer van hem te lezen krijgen. The Chosen en The Gates of November, het laatste boek is non-fictie, zijn mijn favorieten. Ik moet wel zeggen dat zo maar een beetje lezen er de laatste tijd bij inschiet.

Dan zul je evenmin tijd hebben voor andere hobby’s?

Inderdaad, daar heb ik weinig tijd voor. Mijn vrije tijd besteed ik aan mijn gezin (vrouw, zoon en dochter), het VK-blog, een blog over mijn vakgebied en het lidmaatschap van een TBS Commissie van Toezicht. En nee, ik ben niet geïnterviewd in het kader van het parlementaire onderzoek naar het TBS-systeem.

Nou, in ieder geval bedankt voor dit interview! Ontspan je dan wel genoeg?

Of het genoeg is, weet ik niet, maar je kunt me ongeveer eens per zes maanden in New York vinden. Of in Central Park óf in de Rose Room van de New York Library.

Tot slot. Heb je een credo?

Hm, moeilijke vraag. Er zijn wel regelmatig terugkerende gedachten en uitspraken: “dat moet anders kunnen” of “het zit ‘m in de kleine dingen”. Ik twijfel of ik wel een credo heb. Misschien is dat het wel: dubito ergo sum.

Bedankt voor dit gesprek.

Jij ook bedankt.

Volgend artikel in dit blog