Beter laat dan nooit: een indruk van het Jazzdubbelconcert afgelopen zaterdag in een halfgevulde kleine zaak in de plaatselijke Schouwburg. Het Pitch Pine Project met na de pauze met zang van Deborah Carter - Jazz meets the Beatles -  voor de pauze, um, zonder.
Ik stelde me er om minstens vier redenen wat van voor. Ten eerste: vorig jaar juli, tijdens het North Sea Jazz festival waren ze uitstékend en ondanks de redelijke moeilijkheidsgraad van hun stukken heel toegankelijk. Twee: Chris(t) Strik studeerde in hetzelfde jaar als ik aan het Utrechts Conservatorium, dus benieuwd wat er van hem geworden is. Drie: pianist Rob van Bavel is al jren een van mijn drie pianohelden in de Nederlandse jazzscene. Vier: Rob had een paar jaar geleden met de aanstormende bassist Udo Pannekeet al een andere strakke fusionband, Isotope, die zich liet inspireren door de hondsmoeilijke muziek van King Crimson, en kwam er geweldig mee weg. O, en het mag dan gesubsidieerd zijn, 't kost wél 25 euro... dan mag 't wel wat wezen... en dat doet het gelukkig beslist.
De combinatie met Doborah Carter en het repertoire van de Beatles is een dubbel waagstuk. Het repertoire van de Beatles is natuurlijk tijdlood, maar wel heel blank en on-jazzy. Deborah Carter. Een zangeres uit de traditie van Rita Reijs en Sarah Vaughan, met hier en daar wat soul erbij gemengd, terwijl de jongens jazzrock zonder excuus spelen. Yesterday als Bossa Nova, Ticket to ride in een malle maatsoort... helemaal goed kan dat niet altijd gaan, maar de bewerkingen zijn interessant en soms overtuigend, vooral daar waar Deborah het liedje laat voor wat het is en in een sprankelende scatsolo ontsteekt. Visueel is er ook het een en ander. Natuurlijk is Deborah als jazzdiva verplicht iets opvallends en vreselijks aan te trekken, maar het oog wordt voral getrokken door Chris Strik, het nu kale drummonster. Chris speelt met zijn hele lijf, een genot om te horen én te zien, in fraai contrast met de bijna onbeweeglijke Rob van Bavel, die overigens steeds meer op econoom en avoormalig cultuurminister Rick van der Ploeg begint te lijken. Maar het is een killer, die Rob - vanachter de Fenderpiano of vleugel speelt hij competent zijn passes en doet zijjn dribbels, maar wacht als een ware pinchhitter zijn moment af om dan in een solo voluit te gaan en je naar adem happend achter te laten. Nu ja, vooral als je pianist bent, dan.
Ik noemde al Udo Pannekeet (www.udopannekeet.nl), die natuurlijk gezien zijn naam drummer had moeten worden, maar op de bas en als bandleider de zaak voortdrijft. Normaliter zijn de regels in deze bandopvatting helder: een solist soleert, de rest speelt begeleiding, niks trio-improvisatie. Maar soms springt bandleider Udo Pannekeet er vier, acht maten vol in met een gelijktijdige solistische tegenstem, vaak inspringend op een sequens of ritimisch foefje dat die saxofonist Tom Beek of gitarist Martin van Itterson zojuist in hun juichende solo's voorbij lieten komen.
Deborah Carter is ook een mooie. Die Udo mag dan als een hele bescheiden jongen overkomen, maar toch niet zo bescheiden dat de zangeres straffeloos bij het voorstellen van de band zijn naam mag vergeten. In een charmante mix van Nederlands en Engels vangt ze het met een profesisonele grap op, zoals alles in haar show gesmeerd gaat. Een leuke show, met een terecht afgedwongen toegift.

Volgend artikel in dit blog