Op 24 april 2004 werd een historische hereniging verhinderd. Het eiland Cyprus bleef verdeeld tussen een Grieks Cypriotisch en een Turks Cypriotisch deel. Een meerderheid van het eiland stemde op die dag tegen het herenigingsvoorstel van Kofi Annan, secretaris-generaal van de Verenigde Naties.

De deling van Cyprus ontstond in 1974 toen het Turkse leger het noorden van Cyprus bezette met een beroep op artikel 3 van het Verdrag van Garantie (Treaty of Guarantee) uit 1960 tussen Cyprus, Groot-Brittannië, Griekenland en Turkije. Op grond daarvan mag ieder van de verdragspartijen bij schending van de veiligheid op of de territoriale integriteit van het eiland alle middelen inzetten om de status quo te herstellen.

Dat Verdrag leek trouwens roet in het eten te gooien van de toetreding van Cyprus tot de Europese Unie op 1 mei 2004. Artikel 1 van het Verdrag bepaalt namelijk dat Cyprus niet mag deelnemen aan een politieke of economische unie met welke staat dan ook.

Aangezien de EU zeker een economische unie is, en misschien zelfs kenmerken van een politieke unie kent, zou kunnen worden betoogd dat de toetreding van Cyprus tot de EU wordt belemmerd door het Verdrag van Garantie. Nu de toetreding toch een feit is, moet worden geconstateerd dat dat Verdrag een unie van Cyprus met 24 andere lidstaten niet tegenhoudt.

Hoewel Cyprus voorlopig verdeeld blijft, is het gehele eiland tot de EU toegetreden. Maar de werking van de Europese Verdragen is geschorst ten aanzien van het noordelijk deel van Cyprus.

Voor een tijdpad van het ‘dossier Cyprus’ zie BBC: ‘Cyprus - A chronology of key events’.

Foto: ontwerp van de vlag voor een verenigd Cyprus.

Volgend artikel in dit blog