POLYAMORIE
andere relatievormen dan monogamie
http://nl.wikipedia.org/wiki/Polyamorie
Grenzeloos wil ik houden van anderen.....en wil ik dat men mij liefheeft.
Van alles kun je zeggen dat 'teveel niet goed is', maar voor liefde gaat dit niet op.
Liefde is iets wat, helaas, cultureel 'vermaakt' is, afgezoomd, ingekort, bijgeknipt, alsof het wanneer met mate genuttigd pas goed en juist zou zijn.
Acceptabelheid geschapen via godsdienstige ideeen of met een basis in een van de andere emoties van de mens, bv jalouzie.
Maar jalouzie of enige God laten bepalen in hoeverre liefde tussen volwassenen mag en kan, kan ik niet, wil ik niet.
Voor velen is God liefde..het wordt vaak geschreven en geroepen..maar als 'puntje bij paaltje' komt..gelden er andere regels; van bedachte voorgeschreven voorwaarden tot en met goed bedoelde tips, die als je ze niet opvolgt je tot een 'zie je wel-sukkel' maken.
Het 'gelijk' van de ander..werd behaald door gebrek aan inspanning van diegene, enkel bereikt door het verloop van de tijd. Alles vormt zich nu eenmaal continu, ooit 'schiet ' men vast raak.
Maar dat doet Cupido ook, zo vaak en die pijlen worden er met weerhaak en al uitgerukt. Soms geneest de automutulatie, soms niet, nooit. De mens is wellicht vaker een masochist in de liefde dan hij zich bewust is.
Veel polyamore relaties kennen een eind van een van de relatie met een van de personen die erbij betrokken is, dat gebeurt in monogame relaties ook, maar bij een poly is het ineens de 'voorzienigheid' van de ander, die het allang wist dat dat natuurlijk geen haalbare kaart zou zijn,..dat gerotzooi, dat moest wel mis gaan, uiteraard.
Maar het kan ook goed gaan, langdurig, terwijl de omgeving soms zelfs halsreikend uitkijkt naar het nakende einde. Wat niet komt.
En wat er dan wel 'rest' voor de betrokkenen is naast een enorme leerschool een ervaring van liefde zonder grenzen. Dat laatste niet altijd, maar wanneer je dat ervaart..dan verkeer je in een uitzonderlijk gelukzalige positie.
Dat je van meerderen kunt houden...dat er meer van jou kunnen houden en voor beide' houdens' geldt; het verwoorden, laten voelen, en eventueel de liefde bedrijven.
Dat laatste is geen absolute voorwaarde voor een poly relatie, liefde kent vele uitingsvormen en spirituele of emotioenel verbondenheid kan ver gaan, diep, intens en dat wordt gepraktiseerd op allerlei manieren.
Een belangrijke leerschool noemde ik het, wat leer je dan?
Communiceren...het lijkt zo eenvoudig maar is vaak het ondergeschoven kindje van een relatie. Communiceren via de dialoog, elkaar respecteren, vertrouwen, stimuleren en jezelf leren kennen, gevoelens ervaren en je, indien ze bv negattif zijn, afvragen of ze tot iets positiefs kunnen leiden. Wat er dan mee moet gebuieren en welke vorm ze moeten krijgen, of je geleefd wordt door je eigen angsten bv, of juist door je potentiele mogelijkheden.
ik denk dat velen, maar niet iedereen, zeker niet iedereen.., de potentie heeft liefde een bredere plek te kunnen geven dan ze nu heeft, buiten het egocentrische om.
Want wat is ego? We 'hebben' het, of nemen we het enkel maar waar als een projectie..een ego-godje, is het ego geschapen door onszelf, de eigen geest zo gevormt, dat we de geest waarde kunnen laten hechten aan zichzelf?
Grenzeloos wil ik houden van anderen.....en wil ik dat men mij liefheeft.
Van alles kun je zeggen dat 'teveel niet goed is', maar voor liefde gaat dit niet op.
Liefde is iets wat, helaas, cultureel 'vermaakt' is, afgezoomd, ingekort, bijgeknipt, alsof het wanneer met mate genuttigd pas goed en juist zou zijn.
Acceptabelheid geschapen via godsdienstige ideeen of met een basis in een van de andere emoties van de mens, bv jalouzie.
Maar jalouzie of enige God laten bepalen in hoeverre liefde tussen volwassenen mag en kan, kan ik niet, wil ik niet.
Voor velen is God liefde..het wordt vaak geschreven en geroepen..maar als 'puntje bij paaltje' komt..gelden er andere regels; van bedachte voorgeschreven voorwaarden tot en met goed bedoelde tips, die als je ze niet opvolgt je tot een 'zie je wel-sukkel' maken.
Het 'gelijk' van de ander..werd behaald door gebrek aan inspanning van diegene, enkel bereikt door het verloop van de tijd. Alles vormt zich nu eenmaal continu, ooit 'schiet ' men vast raak.
Maar dat doet Cupido ook, zo vaak en die pijlen worden er met weerhaak en al uitgerukt. Soms geneest de automutulatie, soms niet, nooit. De mens is wellicht vaker een masochist in de liefde dan hij zich bewust is.
Veel polyamore relaties kennen een eind van een van de relatie met een van de personen die erbij betrokken is, dat gebeurt in monogame relaties ook, maar bij een poly is het ineens de 'voorzienigheid' van de ander, die het allang wist dat dat natuurlijk geen haalbare kaart zou zijn,..dat gerotzooi, dat moest wel mis gaan, uiteraard.
Maar het kan ook goed gaan, langdurig, terwijl de omgeving soms zelfs halsreikend uitkijkt naar het nakende einde. Wat niet komt.
En wat er dan wel 'rest' voor de betrokkenen is naast een enorme leerschool een ervaring van liefde zonder grenzen. Dat laatste niet altijd, maar wanneer je dat ervaart..dan verkeer je in een uitzonderlijk gelukzalige positie.
Dat je van meerderen kunt houden...dat er meer van jou kunnen houden en voor beide' houdens' geldt; het verwoorden, laten voelen, en eventueel de liefde bedrijven.
Dat laatste is geen absolute voorwaarde voor een poly relatie, liefde kent vele uitingsvormen en spirituele of emotioenel verbondenheid kan ver gaan, diep, intens en dat wordt gepraktiseerd op allerlei manieren.
Een belangrijke leerschool noemde ik het, wat leer je dan?
Communiceren...het lijkt zo eenvoudig maar is vaak het ondergeschoven kindje van een relatie. Communiceren via de dialoog, elkaar respecteren, vertrouwen, stimuleren en jezelf leren kennen, gevoelens ervaren en je, indien ze bv negattif zijn, afvragen of ze tot iets positiefs kunnen leiden. Wat er dan mee moet gebuieren en welke vorm ze moeten krijgen, of je geleefd wordt door je eigen angsten bv, of juist door je potentiele mogelijkheden.
ik denk dat velen, maar niet iedereen, zeker niet iedereen.., de potentie heeft liefde een bredere plek te kunnen geven dan ze nu heeft, buiten het egocentrische om.
Want wat is ego? We 'hebben' het, of nemen we het enkel maar waar als een projectie..een ego-godje, is het ego geschapen door onszelf, de eigen geest zo gevormt, dat we de geest waarde kunnen laten hechten aan zichzelf?
2reacties
Geroma
14-02-2007 12:31
Volgens mij zijn er inderdaad vele mogelijkheden en uitingen van
Liefde:
In de eerste plaats is van jezelf houden een voorwaarde.
Dat betekent vooral jezelf accepteren zoals je bent, met al je mooie, goede, en minder fraaie eigenschappen. Je bent geworden wie je bent door je opvoeding, ervaringen, levenslessen en je karakter. (Ook al kom je uit een minder warm nest en heb je moeten vechten voor je bestaansrecht.) ieder mens is uniek en het waard om er te zijn...
Zo voel ik liefde voor alles wat leeft.
Mensen, dieren, de natuur.
Al maken wij er als mensen vaak wel een zooitje van. Dieren zijn veel onvoorwaardelijker in hun trouw en liefde voor de mensen, dan mensen naar mensen of dieren.
Liefde is allesomvattend: Het is de kracht die ons voortstuwt, drijft,de passie zonder zelfzucht, de reden van ons bestaan. Als ik alles had wat ik wilde en kon, maar ik had de liefde niet, is het als schel metaal.
Jezus is voor mij de bron van alle liefde. Ik vind het beschamend dat door de eeuwen heen, de kerken met al hun wetten en regels, hun angstpredikingen, vaak zo'n belemmerende en verstikkende werking hebben uitgeoefend op de mensheid. Daar plukken we nog steeds de wrange vruchten van.
Jezus was zelf zo'n inspiratie en voorbeeld van hoe het zou moeten en kunnen zijn, is mijn mening. (en ik heb het dus nu niet over de Kerk)
Ik heb een huwelijk en diverse relaties achter de rug. Ja, je kunt dus meerdere malen in je leven van iemand houden. Ook al denk je in je jonge naiviteit dat er maar 1 echte ware voor je rondloopt.
Maar ik geloof niet in het hebben van meerdere liefdesrelaties tegelijkertijd. En zeker niet als er kinderen in het spel zijn.
Alle openheid,eerlijkheid en goede communicatie
ten spijt om 'Polyamore' goed te praten en vrij te pleiten.
(Je zou er een meervoudige persoonlijkheidsstoornis aan overhouden.....)
"Vanavond is Mama bij Pietje en Papa haalt je op uit school. Morgen is Mama weer thuis en Papa gaat dan naar Miepje........" Hoe hou je op een gegeven moment al die liefdes- en verschillende levens uit elkaar..?
We leven in een vrij land en er kan veel.
Ieder mens moet doen wat hem of haar goeddunkt en/of daar achter kan staan.
Zolang je iedere dag maar open en eerlijk naar jezelf kunt kijken in de spiegel en een zuiver geweten hebt.
Ik heb het in ieder geval al 'druk' genoeg om mijn liefdesrelatie te onderhouden en al mijn andere liefde te voelen en delen voor mijn kinderen, kleinkinderen, vrienden, familie, mijn dieren, de natuur, mijn werk en hobbies.
In de eerste plaats is van jezelf houden een voorwaarde.
Dat betekent vooral jezelf accepteren zoals je bent, met al je mooie, goede, en minder fraaie eigenschappen. Je bent geworden wie je bent door je opvoeding, ervaringen, levenslessen en je karakter. (Ook al kom je uit een minder warm nest en heb je moeten vechten voor je bestaansrecht.) ieder mens is uniek en het waard om er te zijn...
Zo voel ik liefde voor alles wat leeft.
Mensen, dieren, de natuur.
Al maken wij er als mensen vaak wel een zooitje van. Dieren zijn veel onvoorwaardelijker in hun trouw en liefde voor de mensen, dan mensen naar mensen of dieren.
Liefde is allesomvattend: Het is de kracht die ons voortstuwt, drijft,de passie zonder zelfzucht, de reden van ons bestaan. Als ik alles had wat ik wilde en kon, maar ik had de liefde niet, is het als schel metaal.
Jezus is voor mij de bron van alle liefde. Ik vind het beschamend dat door de eeuwen heen, de kerken met al hun wetten en regels, hun angstpredikingen, vaak zo'n belemmerende en verstikkende werking hebben uitgeoefend op de mensheid. Daar plukken we nog steeds de wrange vruchten van.
Jezus was zelf zo'n inspiratie en voorbeeld van hoe het zou moeten en kunnen zijn, is mijn mening. (en ik heb het dus nu niet over de Kerk)
Ik heb een huwelijk en diverse relaties achter de rug. Ja, je kunt dus meerdere malen in je leven van iemand houden. Ook al denk je in je jonge naiviteit dat er maar 1 echte ware voor je rondloopt.
Maar ik geloof niet in het hebben van meerdere liefdesrelaties tegelijkertijd. En zeker niet als er kinderen in het spel zijn.
Alle openheid,eerlijkheid en goede communicatie
ten spijt om 'Polyamore' goed te praten en vrij te pleiten.
(Je zou er een meervoudige persoonlijkheidsstoornis aan overhouden.....)
"Vanavond is Mama bij Pietje en Papa haalt je op uit school. Morgen is Mama weer thuis en Papa gaat dan naar Miepje........" Hoe hou je op een gegeven moment al die liefdes- en verschillende levens uit elkaar..?
We leven in een vrij land en er kan veel.
Ieder mens moet doen wat hem of haar goeddunkt en/of daar achter kan staan.
Zolang je iedere dag maar open en eerlijk naar jezelf kunt kijken in de spiegel en een zuiver geweten hebt.
Ik heb het in ieder geval al 'druk' genoeg om mijn liefdesrelatie te onderhouden en al mijn andere liefde te voelen en delen voor mijn kinderen, kleinkinderen, vrienden, familie, mijn dieren, de natuur, mijn werk en hobbies.
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).
poly
Laatste reacties
liefde en grenzen
Geroma: Volgens mij zijn er inderdaad vele mogelijkheden en uitingen van …
liefde en grenzen
Jan: De Nederlandse Groep voor Polyamorie is een nieuwsgroep opgestart voor …
Archief / RSS
Bekijk het hele archief van poly, of klik op een van de jaren hieronder om een deel van het archief te ontsluiten.
2006
Zoek in het archief
Abonnementen
| Alle blogs |
|
 |
 |
| Deze gebruiker |
|
|
|
http://groups.msn.com/DutchSocietyforPolyamory
Onze leden zullen met hun ingezonden stukken moeten bewijzen dat ze in staat zijn een serieus debat over polyamorie te voeren.
Polyamorie in zijn meest brede betekenis is een stijl van leven waarin je je zelf openstelt voor meer dan één (seksuele) relatie op enig moment, met volledige instemming en kennis van alle partners die daarbij een rol spelen. Personen die menen dat zij emotioneel en qua karakter geschikt zijn voor meerdere relaties terzelfder tijd, kunnen zichzelf polyamoreus noemen of kortweg poly. In deze nieuwsgroep zullen we de pro's en de contra's bespreken van een dergelijke kijk op liefde, op relaties en op sexualiteit. Meld je aan als je iets te melden hebt over dit onderwerp en als je je ervaringen met anderen wilt delen!