Ik dacht dat ik met het vliegtuig zou gaan. Ik vond het spannend omdat ik naar de hoofdstad zou gaan en dat ik voor het eerst in mijn leven zou vliegen. Ik zou mijn land vanuit de lucht zien. De bergen, de rivieren, de huizen. Ik zou alles overzien als een vogel die vrij rondvliegt; alles wat ik achter zou laten. Maar we reden niet naar het vliegveld en ik ben niet met het vliegtuig gegaan. Ik ben met de vrachtauto naar Europa gekomen. Een grote vrachtwagen vol met kamelen.
We mochten op de cabine zitten. De chauffeurs waren Arabieren. Ze hebben gedurende de hele weg geen woord met ons gewisseld. Ze spraken alleen met de kamelen.
Na een dag gereden te hebben stopten we. We moesten naar beneden komen en tussen de kamelen kruipen. Ik hurkte tussen de kamelenpoep. Het rook naar zand en gedroogde bananenbladeren.
We reden stapvoets, stopten elke tien meter. Het was warmer tussen de kamelen dan op het dak, ook al zaten we in de schaduw. Wanneer de kameel boven je plaste, had je pech. Ik ben zelf als door een wonder gespaard gebleven, maar een Kigola van een jaar of zestien kreeg de volle lading.
Ik denk dat we een paar uur lang tussen de kamelen gezeten hebben. Toen stopte de vrachtwagen en mochten we weer bovenop de cabine plaatsnemen. De Kigola zat apart en volgens mij huilde hij, al is het mogelijk dat zijn ogen traanden door de zandwind.

Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>