3 is te veel

Dit is fragment nummer 93 van het boek "Wembley" van Richard Osinga.
Mijn vader kwam niet terug voor de begrafenis. Hij was een jaar daarvoor naar de hoofdstad gegaan om werk te zoeken. Ik denk niet dat hij ooit nog terugkomt. Hij is ons vergeten.
Toen mijn moeder dood was heb ik veel gehuild omdat mijn vader weg was. Mijn moeder was dood, maar daar kon ze niets aan doen en ik kon er niets aan veranderen, maar mijn vader leefde, hij was ergens en hij moest terugkomen. Ik had een vader nodig.
Jojo ontfermde zich over me. Ik mocht wonen in zijn huis en hij was degene die me sloeg als ik kattenkwaad had uitgehaald. Maar hij was mijn vader niet.
Cantona schuift net zijn prikkaart in de automaat als ik binnenkom. Ik hoef niet te prikken omdat ik stukloon krijg.
'Mogge,' zeg ik.
Hij lacht. 'Je leert het al,' zegt hij, 'môge.' Hij zegt het beter dan ik, met een uitgerekte klank en een mond alsof je een banaan eet, maar binnenkort zal ik het net zo goed kunnen.
Ik glimlach naar hem. Zonder Cantona zou ik de hele dag alleen zijn in de kou, niemand hebben met wie ik kan praten, zwijgend mijn slappe broodjes etend in de pauzes.
Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>




Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).