Sinds enkele jaren is een tendens waarneembaar waarbij wetgeving wordt aangenomen die onze vrijheid langzaam maar zeker uitholt.

Ik zal een voorbeeld geven. Sinds 1 januari jl. geldt in ons land de “Wet Vorderen Gegevens”. Deze wet geeft politie en justitie meer bevoegdheden om persoonsgegevens op te vragen bij maatschappelijke instellingen en bedrijven. Ofwel, op basis van een bevel van de officier van justitie kunnen (klant)gegevens worden opgevraagd bij bedrijven. Niet alleen naam, adres en woonplaats gegevens, zoals tot voor kort, maar volgens deze wet ook “andere gegevens”, zoals bijvoorbeeld verkeersgegevens.

Hoe werkt dat in de praktijk? Stel, het programma Twee Vandaag maakt een uitzending over Bin Laden. De officier van justitie wil graag weten wie er langer dan 5 minuten naar dat programma heeft gekeken. Met de traditionele televisie zou dat wat lastig zijn, maar inmiddels is “IPTV” in opkomst. KPN biedt het al aan onder de naam “Mine”. Aanbieders van IPTV weten precies welke klant hoe lang naar welk programma kijkt. Zij houden van die gegevens een administratie bij, dat is ook makkelijk om advertenties op af te stemmen. En, het is makkelijk voor de officier van justitie, want die kan op basis van de wet vorderen gegevens aan KPN het verzoek doen om de namen te geven van alle mensen in -bijvoorbeeld- de wijk Bos en Lommer in Amsterdam die langer dan 5 minuten naar de uitending van Twee Vandaag over Bin Laden hebben gekeken.

Utopie? Nee. De harde werkelijkheid in het Nederland van nu.

Volgend artikel in dit blog